Tilfinningabyltingin er sjálfsævisöguleg skáldsaga í ljóðrænum stíl. Hún fjallar um konu sem áttar sig á því að hjónaband hennar er ekki að ganga og tilfinningalegt uppgjör hennar gagnvart sjálfri sér og tilraunir til að fóta sig í lífinu í kjölfar skilnaðarins.
Ég hef blendnar tilfinningar til þessarar bókar. Annars vegar þykir mér ljóðræn skrif Auðar falleg og henni tekst vel til að draga mann inn í tilfinningalegt andrúmsloft bókarinnar. Hins vegar var bókin svo þunglyndisleg á köflum að mér var lífsins ómögulegt að komast í gegnum hana án þess að taka mér nokkrar pásur og lesa aðrar bækur inni á milli.
Mér líkaði ekki hvernig sagan flakkaði fram og til baka í tíma, en tímaflakkið átti sér þó nokkurs konar tilgang, eins og tímalína sögunnar fylgdi því sem sögupersónan upplifði og var á sama tíma að rifja upp og gera persónulegt uppgjör við atburði fortíðarinnar.
Í rauninni er bókin nokkurs konar uppgjör með lausan söguþráð og í sjálfu sér gerist ósköp lítið í sögunni. Maður hefur á tilfinningunni að þó að söguhetjan hafi náð að komast yfir skilnaðinn, hafi hún eiginlega þroskast fremur lítið. Hún er virðist föst í eigin tilfinningum og skáldlegri túlkun á umhverfi sínu, uppfull af minnimáttarkennd og mótuð af menningarsnobbi fyrrverandi eiginmanns síns. Oftast fannst mér skrifin einlæg og opin en stundum fannst mér þau tilgerðarleg í dramatík sinni. Það hjálpaði ekki til að mér líkaði í ekki við neina af persónunum.
Bókin er engu að síður ágætt skáldverk þó hún hafi ekki alveg fallið að mínum smekk.
Ef þú ert lesandi sem hefur þörf fyrir söguþráð eða spennu, þá er þessi bók ekki fyrir þig, en ef þú hefur gaman af ljóðrænni og tilfinningaríkri naflaskoðun, þá ætti hún að eiga vel við þig.