Í átján ár voru þau hjón – hún og hann. Svo skildu leiðir og tilfinningabyltingin tók öll völd. En hvenær hófst sú atburðarás? Hér beitir Auður Jónsdóttir aðferðum skáldskaparins til að segja sögu sem er í senn einstök og algild.
Frásögnin spannar fyrsta árið eftir að söguhetjan gengur út úr hjónabandi sínu á nýjum, rauðum strigaskóm – en fjallar ekki síður um árin þar á undan, jafnvel alla ævi parsins og fólksins sem að því stendur. Um leið er þetta saga af einhleypum manneskjum á miðjum aldri að fikra sig áfram í upplausn, eins smeykar við nánd og þær þrá hana.
Bækur Auðar Jónsdóttur hafa vakið athygli heima og erlendis fyrir fágæta blöndu af nístandi einlægni og húmor. Stóri skjálfti var valin skáldsaga ársins af bóksölum og tilnefnd til Íslensku bókmenntaverðlaunanna. Þau hlaut hún fyrir Fólkið í kjallaranum sem einnig var tilnefnd til Bókmenntaverðlauna Norðurlandaráðs, eins og skáldsagan Ósjálfrátt. Þar, eins og hér, sótti Auður efniviðinn í eigin reynslu sem hún miðlar af skáldlegum frumleika og dirfsku.
Auður Jónsdóttir (f. 1973) hefur sent frá sér skáldverk fyrir börn og fullorðna, auk brautryðjendaverksins Þjáningarfrelsisins og fjölda pistla, greina og viðtala fyrir fjölmiðla. Verk hennar hafa komið út í ýmsum löndum og hvarvetna hlotið góðar viðtökur.
Auður Jónsdóttir was born on March 30, 1973. She is a writer and freelance journalist and has published articles, essays and interviews in various journals and newspapers.
Her first published work of fiction is the short story "Gifting" (Marriage), published in the literary magazine Andblær in 1997. Other short stories have appeared in magazines and collections since then. Auður's first novel, Stjórnlaus lukka (Uncontrollable Luck, 1998), was nominated for the Icelandic Literary Prize in the same year. Since then, she has published other novels as well as books for children and teenagers, among them a book about her grandfather, Halldór Laxness. Her novel Fólkið í kjallaranum (The People in the Basement), received the Icelandic Literature Prize in 2004 and the novel, Tryggðarpantur (Deposit), was nominated to the same award in 2006. Auður's latest novel is Vetrarsól (Winter-Sun) from 2008. She is now working on a play, as she was chosen Reykjavík City Theatre's Playwrite-in-Residence for 2009.
Vá hvað þessi bók hittir í mark! Sakar vissulega ekki að þekkja söguhetjurnar- þá sérstaklega sem líflegar menntaskólasystur en líka að deila þeirri reynslu að losa sig úr hjónabandi og blása aftur lífi í glæðurnar sem voru við það að lognast út af af manneskjunni sem ég var. Þetta er svo raunsannur spegill af tilverunni. Húmorinn og sannleikurinn er leiftrandi skemmtilegur í Tilfinningabyltingunni! Hressandi og endurnærandi lesning.
Ég er svo borgaralegur að ég skríki af gleði við það að kannast við menn og málefni úr skáldsögum eins og þessum. Skemmtilegt þetta skáldævisöguform. Ég er sólginn í alla þessa fyrirvara sem allir setja sem hætta sér inn á það svið. Góð saga. Ég naut góðs af því að lesa hana hratt; bolinn á upphafssíðunum og það sem er snemma kynnt til sögunnar rímar vel við framhaldið og er svo botnað endanlega í þriðja hlutanum; sem er skáldlegastur og bestur. Naut og boli. Góðar senur í kringum vinkonuhópinn. Flottar samræðurnar sem þær eiga þegar þær komast á flug. Ég verð að treysta að einhver félagi minn úr bransanum geti uppljóstrað hver þessi nafnlausi frjálshyggjumaður sé.
Tilfinningabyltingin er sjálfsævisöguleg skáldsaga í ljóðrænum stíl. Hún fjallar um konu sem áttar sig á því að hjónaband hennar er ekki að ganga og tilfinningalegt uppgjör hennar gagnvart sjálfri sér og tilraunir til að fóta sig í lífinu í kjölfar skilnaðarins.
Ég hef blendnar tilfinningar til þessarar bókar. Annars vegar þykir mér ljóðræn skrif Auðar falleg og henni tekst vel til að draga mann inn í tilfinningalegt andrúmsloft bókarinnar. Hins vegar var bókin svo þunglyndisleg á köflum að mér var lífsins ómögulegt að komast í gegnum hana án þess að taka mér nokkrar pásur og lesa aðrar bækur inni á milli.
Mér líkaði ekki hvernig sagan flakkaði fram og til baka í tíma, en tímaflakkið átti sér þó nokkurs konar tilgang, eins og tímalína sögunnar fylgdi því sem sögupersónan upplifði og var á sama tíma að rifja upp og gera persónulegt uppgjör við atburði fortíðarinnar.
Í rauninni er bókin nokkurs konar uppgjör með lausan söguþráð og í sjálfu sér gerist ósköp lítið í sögunni. Maður hefur á tilfinningunni að þó að söguhetjan hafi náð að komast yfir skilnaðinn, hafi hún eiginlega þroskast fremur lítið. Hún er virðist föst í eigin tilfinningum og skáldlegri túlkun á umhverfi sínu, uppfull af minnimáttarkennd og mótuð af menningarsnobbi fyrrverandi eiginmanns síns. Oftast fannst mér skrifin einlæg og opin en stundum fannst mér þau tilgerðarleg í dramatík sinni. Það hjálpaði ekki til að mér líkaði í ekki við neina af persónunum.
Bókin er engu að síður ágætt skáldverk þó hún hafi ekki alveg fallið að mínum smekk.
Ef þú ert lesandi sem hefur þörf fyrir söguþráð eða spennu, þá er þessi bók ekki fyrir þig, en ef þú hefur gaman af ljóðrænni og tilfinningaríkri naflaskoðun, þá ætti hún að eiga vel við þig.
Virkilega áhugaverður lestur, mikill sársauki og strit sem hefur farið í að skrifa þessa bók. Hún er ein af þessum bókum sem maður ætti ekki að vera að drífa sig með, taka tíma til þess að íhuga vel. Það var mjög erfitt að lesa hana, aðallega út af öllum þessum erfiðu tilfinningum sem lesandi reynir við á sama tíma og höfundur er að reyna að vinna út þeim, skrifa sig úr þeim svo að segja. En mjög þroskandi lestur engu að síður.
Persónuleg og áhugaverð bók. Þér líður oft eins og þú sért að lesa dagbók þar sem þú færð að skyggnast inn í kjarna höfundarins - ekki annað hægt að dást að Auði fyrir þessi skrif. Bókin aðeins of langdregin fyrir minn smekk og stundum ruglingslegt að frásögnin er í þriðju persónu (mikið hún og hann og hún og hann). Mér fannst Auður of háfleig og ljóðræn á köflum en svo komu algjörlega frábærir sprettir. Eflaust fullkomin bók fyrir þá sem eru eða hafa gengið í gegnum skilnað.
Frábær bók! Ótrúlega ljóðræn og falleg lesning. Kannski full langdregin á köflum en ekki oft. Mikið talað um erfiðar tilfinningar, sjálfshatur, áráttuhugsanir og annað sem vakti áhuga þessa sálfræðinema. Mæli með.
Auður Jóns hefur lengi verið í uppáhaldi og þessi bók bætir bara á hrifninguna. Svo margt í henni sem potar í kvikuna og maður tengir óþægilega vel við. Ótrúlega einlæg og falleg, allur skalinn af hugsunum og tilfinningum sem verður til við missinn sem ástarsorg er.
„Við megum ekki bara detta í fyrstu nándina sem við finnum, þótt okkur þyrsti í hana, svona berskjaldaðar [...] Við eigum eftir að verða ástfangnar. En við þurfum fyrst að verða til aftur.“
Auður nær að orða vel tilfinningar í kringum skilnað og að finna sig á fullorðinsaldri á djúpstæðan. Þetta er mjög mannleg frásögn og ég held að flestir kannist við margt í henni. Uppsetningin er eilítið ruglingsleg á köflum en ekkert sem truflaði mikið.
Heiðarleg bók og blátt áfram. Hugsanir og heimspekilegar vangaveltur settar í áhugaverðan búning og það er auðvelt að njóta orðfærisins sem flæðir vel og er bæði ögrandi og örvandi í senn. Frábær bók. Frábær höfundur.