نگارندهٔ در این اثر به موضوعاتی چون تاریخچهٔ شکلگیری خط شکستهٔ فارسی، انتقادات برخی پژوهشگران به شکستهنویسی، تحقیقات پیشین در این زمینه و مبانی واجشناختی تغییرات سبکی در دو گونهٔ رسمی و گفتاری پرداخته است. مؤلف در این کتاب کوشیده است تا بر اساس پیکرهای واقعی و برگرفته از متون معتبر ادبیات معاصر فارسی، به بررسی شکستهنویسی بپردازد و دستور خط و فرهنگ املایی برای آن تدوین نماید.
همیشه صحبت های زبانشناسان در مورد گرفتاری ها و بحث های روزمرۀ زبان فارسی هم خواندنی تره و هم راهگشاتر؛ و این کتاب کوچک دقیقاً این ویژگی رو داره. اول از همه اینکه ادعاها و پیشنهادهای کتاب دارای چارچوب علمی و منطقی هستن، و نویسنده در همین جا هم متوقف نشده و در تأیید و تکذیب هر نظری - حتی نظر خود کتاب - توضیح ارائه داده. ابتدای کتاب، نویسنده یک سری سؤال مطرح میکنه مثل اینکه اصلاً چرا شکسته بنویسیم، یا اینکه فرق گفتگو نویسی و شکسته نویسی چیه، یا اینکه ایراد خط فارسی چیه، یا خط واج نگار چیه، و غیره. و میاد و علاوه بر اذعان به غلط بودن «هکسره» علت به وجود اومدن این غلط رو (نقص خط فارسی) هم نشون میده؛ که خب همیشه علت یابی - به جای غُر زدن - موجب میشه راه حل پیدا کنیم. خیلی کتاب جذاب و خواندنی ای بود، و مثل اکثر کتابهای زبانشناسی غیر تخصصی و درست نویسی، نه فقط برای سر و کار دارندگان با زبان، که برای همۀ فارسی زبانها میتونه جالب باشه.
بزرگترین مزیت این کتاب نسبت به کتاب آقای صلحجو توجه به «می» مضارع است و تفاوت تلفظیشان. مثلاً میاندازم با میندازم تلفظشون فرق دارد یا میسِپارم با میسپارم با میسپرم، اولین بار در کتاب دستنامهی ویرایش بهروز صفرزاده به این موضوع توجه شد یا دستکم اولین بار من در اونجا دیدم و اکنون در کتاب آقای طبیبزاده، کاملتر دارد بهش توجه میشود. دربارهی های تأکید اما همنظر با ایشان نیستم، فکر میکنم این «ها» گاهی قید تاکید است و باید با فاصله نوشته شود و گاهی پیبست قیدیست و باید نیمجدا نوشته شود. بعضی چیزهاش را نشنیده بودم مثل میجویم - > میجورم بعضی چیزها را ندیده بودم یا کم دیده بودم و برایم عجیب بود مثل مخفیام - > مخفییم (!) بعضی چیزها بهش توجه نشده بود که بهنظرم نیاز است توجه شود مثل «ه»ی معرفهساز در محاوره: دختره، پسره، بچههه/بچهه (؟) ولی در کل کتاب خوبی بود و وجودش لازم.
این کتاب هم درست مثل کتاب صلحجو کتاب خوبیه و بودنش لازمه. هرچند که رویکردش کاملاً متفاوته. این کتاب تعداد کلمات فارسی شکسته رو محدود میدونه و میگه لازم نیست قواعد سخت و پیچیده براشون یاد گرفت. بلکه باید دستهها و انواعشون رو شناخت. به نظرم راحتتر از کتاب صلحجو به قضیه نکاه میکنه و من بیشتر پسندیدمش.