What do you think?
Rate this book
Oase
340 pages, Hardcover
Published January 1, 2019
34 people want to read
About the author
Nico de Braeckeleer
103 books13 followersNico De Braeckeleer werd geboren in Dendermonde op 8 april 1974. Tijdens zijn jeugd was voetbal zijn voornaamste hobby. Tot 1999 speelde hij veldvoetbal bij KFC Baasrode, daarna ging hij zaalvoetballen. Als kind had Nico een hekel aan lezen. Toen hij 13 jaar was, las hij voor het eerst zonder morren een boek. Geen wonder dat het om een fantasy-boek ging, want dit was lectuur die bij de meeste leraars niet echt in de smaak viel. Vanaf dat moment leest Nico boeken die bijna allemaal onder te brengen zijn in de genres fantasy, science fiction, mysterie, bovennatuurlijke thriller, magisch realisme, griezel en horror. De verhalen die hij las boeiden hem zo sterk dat hij al vlug zelf korte verhaaltjes begon neer te pennen. Hij droomde ervan ooit schrijver te worden…
Nico de Braeckeleer in de Nederlandstalige Wikipedia
Nico de Braeckeleer in de Nederlandstalige Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
March 24, 2020
4,5
Ohmy wat een emotionele rollercoaster is deze serie! Dit deel is hoe dan ook mijn favoriet deel. Mijn recensie volgt nog.
Ohmy wat een emotionele rollercoaster is deze serie! Dit deel is hoe dan ook mijn favoriet deel. Mijn recensie volgt nog.
January 24, 2022
Dit einde was ongeveer wat je er op basis van de vorige boeken - en op basis van het genre - van kunt verwachten. Op internationaal vlak is het niet echt baanbrekend te noemen, op nationaal vlak misschien wel. Ik kwam in elk geval niet voor grote verrassingen te staan, de ontwikkelingen in dit boek heb ik allemaal al wel een paar keer gezien. De personages zijn nog steeds wel aangenaam om te lezen, maar er gaat ook in dit verhaal nog steeds te veel aandacht naar hun liefdes- en seksleven en het boek heeft op bepaalde plaatsen nog altijd een wat belerend toontje.
En sommige woorden! Hier heeft een Nederlandse (of een op Nederland gerichte) redacteur weer eens goed zijn of haar gangetje gegaan. En anders was het De Braeckeleer zelf, maar dat zou me op bepaalde plaatsen toch verwonderen. Ik heb er niks op tegen als Nederlanders van die typisch Nederlandse woorden gebruiken, want dat is hun taal. Maar dit is een Vlaams boek, en het is bij momenten helemaal mijn taal niet. Wat was hier gaande zeg, alsjeblieft. Geef alsjeblieft je redacteur niet zoveel vrij spel - als de Nederlanders het raar vinden klinken, pech voor hen dan. Ze overleven het wel. In de meeste vertalingen die ik lees zit minder Hollands dan in dit boek.
Enfin ja, al bij al een leuk boek voor tussendoor effe weg te lezen, net als de rest van de reeks. En in verhouding tot sommige andere Vlaamse/Nederlandse YA is het nog wel een ça va boek. Maar aan internationale boeken kan het toch niet tippen.
5,5/10
En sommige woorden! Hier heeft een Nederlandse (of een op Nederland gerichte) redacteur weer eens goed zijn of haar gangetje gegaan. En anders was het De Braeckeleer zelf, maar dat zou me op bepaalde plaatsen toch verwonderen. Ik heb er niks op tegen als Nederlanders van die typisch Nederlandse woorden gebruiken, want dat is hun taal. Maar dit is een Vlaams boek, en het is bij momenten helemaal mijn taal niet. Wat was hier gaande zeg, alsjeblieft. Geef alsjeblieft je redacteur niet zoveel vrij spel - als de Nederlanders het raar vinden klinken, pech voor hen dan. Ze overleven het wel. In de meeste vertalingen die ik lees zit minder Hollands dan in dit boek.
Enfin ja, al bij al een leuk boek voor tussendoor effe weg te lezen, net als de rest van de reeks. En in verhouding tot sommige andere Vlaamse/Nederlandse YA is het nog wel een ça va boek. Maar aan internationale boeken kan het toch niet tippen.
5,5/10
December 28, 2021
Absoluut het leukste deel uit de serie! Was een hele tijd geleden dat ik een serie las, maar deze is me zeker goed bevallen!
July 4, 2022
Net zoals de andere weer heel spannend. Het had wat meer aanloop nodig maar dat vond ik niet erg. Het is anders dan de 3 voorgangers.
February 29, 2020
Ogen ze niet mooi ? *zucht* Met de Adem-serie heeft De Braeckeleer me toch helemaal ingepalmd, hoor ! Dit blijft gewoon één van m’n favoriete Young Adult series ooit !
Ik kan haast niet geloven dat ik als 40-er zo’n goede band kan voelen met deze jonge, krachtige mensen. Vanaf het eerste boek voelde ik zelf een zeer sterke verbondenheid met River. Een eigenzinnige jongedame (al zal ze dat niet graag horen) met zo’n power, zo’n lef en een o’zo klein hartje. Juist dáár zit een deel van de sterkte in deze reeks, denk ik dan. De schrijver heeft enkele hoofdpersonages tot leven gebracht waar elke lezer zich op de één of andere manier in herkent, waar je voeling met hebt. Daarom had ik ook een dubbel gevoel toen ik startte in dit vierde en tevens laatste deel. Enerzijds wil je weten hoe het verhaal afloopt en anderzijds is het afscheid nemen van vrienden.
‘Bijna niemand weet hoe het hier echt is. Het is hier gevaarlijk !’
Wie ‘Vuurstorm’ gelezen heeft, weet het al ! Ze zijn er eindelijk … River, Skye, Colin en Jazz hebben Civitas bereikt. Hun missie is geslaagd of althans dat denken ze toch. Daar aangekomen dienen ze allerlei tests te ondergaan vooraleer ze worden opgenomen in de nederzetting. Hun leven lijkt goed te vlotten. Enkel River heeft enkele aanpassingsproblemen. Wanneer ze hen een videoboodschap doorstuurt blijkt dat ze, totaal onverwacht, Civitas toch verlaten heeft.
‘Oase’ kent een duidelijke indeling. Het eerste stuk is vooral een kennismaking met hun nieuwe woonplaats en haar bewoners. Een mooie, rustige introductie naar wat komen zal. Want in het volgende deel is er van een adempauze geen sprake. Het derde deel maakt een sprong naar tien jaar later, een teder ontspannen stuk waar je een schets krijgt over de situatie waarin de overlevende personages leven en naar hun toekomst kijken.
‘Jazz keek hen even bedenkelijk aan en zei dan wijs : ‘Als de mensen destijds de klimaatverandering serieus hadden genomen, waren we waarschijnlijk allemaal opgegroeid in een omgeving zoals Oase, … ‘
Aan het begin van ‘Oase’ merk je dat de auteur zich richt op een mooie afronding, een respectvolle afsluiting van ‘Adem’. Zeer moeilijk om uit te leggen, maar het voelt gewoon zo aan. Die kabbelende rustigheid wordt nochtans zeer snel verstoord door een dreigende wolk. Je voelt dat er een bom zal vallen, dat er iets zit aan te komen waar je versteld van zal staan. En die opdoffer komt er ook. Qua rustiek is er op een gegeven ogenblik niks meer te merken. Je wordt van de ene verbazing naar de andere gesleurd, je wordt van de ene actiescène naar de andere geworpen. De Braeckeleer gooit alles in de strijd en neemt voor om zijn lezers en vooral ook zijn personages een laatste genadeslag toe te brengen. Ik val misschien in herhaling, maar de auteur neemt je weer eens mee op een emotionele roetsjbaan. En ja, ik geef het toe … je bent er nog maar eens in geslaagd om me een traan te doen wegpinken. Niet alleen door Muddy ter sprake te brengen, maar tevens door die puur nature tedere relationele band tussen hen zo mooi te beschrijven. Waarom kan dat in deze wereld niet, vraag ik me dan af? Zo kom ik ook tot toch één van de belangrijkste thema’s, en tevens een andere sterkte, in zijn boeken : materialisme, klimaatverandering en vriendschap. Over de meer specifiekere onderwerpen in ‘Oase’ kan ik niet echt iets zeggen, omdat ik dan teveel zou verklappen. Enkel aan Nico De Braeckeleer wens ik wel eerlijk toe te geven dat het eerste contact met Xan me koude rillingen gaf. Ik hoopte toen dat hij niet tè prominent aanwezig zou zijn, omdat hij me persoonlijk toen niet lag.
En nu … nu staan de vier delen te pronken in mijn kast ! Ze hebben een mooie verdiende plaats gekregen. Dat kan ook niet anders, want ik heb deze boeken werkelijk verslonden. Ze zijn zo vlot geschreven, er wordt zeer veel aandacht geschonken aan hedendaagse onderwerpen. Thema’s die zowel voor de jeugd als voor volwassenen herkenbaar zijn, zaken die de auteur niet mijdt, maar soms zo gevoelig liggen. De reeks zit barstensvol actie, terwijl er ook steeds zoveel warmte en emotie in verweven zit. Werkelijk een apocalyptische reeks om U tegen te zeggen !
Met dank aan Bakermat en Nico De Braeckeleer voor dit recensie-exemplaar.
5*****
Ik kan haast niet geloven dat ik als 40-er zo’n goede band kan voelen met deze jonge, krachtige mensen. Vanaf het eerste boek voelde ik zelf een zeer sterke verbondenheid met River. Een eigenzinnige jongedame (al zal ze dat niet graag horen) met zo’n power, zo’n lef en een o’zo klein hartje. Juist dáár zit een deel van de sterkte in deze reeks, denk ik dan. De schrijver heeft enkele hoofdpersonages tot leven gebracht waar elke lezer zich op de één of andere manier in herkent, waar je voeling met hebt. Daarom had ik ook een dubbel gevoel toen ik startte in dit vierde en tevens laatste deel. Enerzijds wil je weten hoe het verhaal afloopt en anderzijds is het afscheid nemen van vrienden.
‘Bijna niemand weet hoe het hier echt is. Het is hier gevaarlijk !’
Wie ‘Vuurstorm’ gelezen heeft, weet het al ! Ze zijn er eindelijk … River, Skye, Colin en Jazz hebben Civitas bereikt. Hun missie is geslaagd of althans dat denken ze toch. Daar aangekomen dienen ze allerlei tests te ondergaan vooraleer ze worden opgenomen in de nederzetting. Hun leven lijkt goed te vlotten. Enkel River heeft enkele aanpassingsproblemen. Wanneer ze hen een videoboodschap doorstuurt blijkt dat ze, totaal onverwacht, Civitas toch verlaten heeft.
‘Oase’ kent een duidelijke indeling. Het eerste stuk is vooral een kennismaking met hun nieuwe woonplaats en haar bewoners. Een mooie, rustige introductie naar wat komen zal. Want in het volgende deel is er van een adempauze geen sprake. Het derde deel maakt een sprong naar tien jaar later, een teder ontspannen stuk waar je een schets krijgt over de situatie waarin de overlevende personages leven en naar hun toekomst kijken.
‘Jazz keek hen even bedenkelijk aan en zei dan wijs : ‘Als de mensen destijds de klimaatverandering serieus hadden genomen, waren we waarschijnlijk allemaal opgegroeid in een omgeving zoals Oase, … ‘
Aan het begin van ‘Oase’ merk je dat de auteur zich richt op een mooie afronding, een respectvolle afsluiting van ‘Adem’. Zeer moeilijk om uit te leggen, maar het voelt gewoon zo aan. Die kabbelende rustigheid wordt nochtans zeer snel verstoord door een dreigende wolk. Je voelt dat er een bom zal vallen, dat er iets zit aan te komen waar je versteld van zal staan. En die opdoffer komt er ook. Qua rustiek is er op een gegeven ogenblik niks meer te merken. Je wordt van de ene verbazing naar de andere gesleurd, je wordt van de ene actiescène naar de andere geworpen. De Braeckeleer gooit alles in de strijd en neemt voor om zijn lezers en vooral ook zijn personages een laatste genadeslag toe te brengen. Ik val misschien in herhaling, maar de auteur neemt je weer eens mee op een emotionele roetsjbaan. En ja, ik geef het toe … je bent er nog maar eens in geslaagd om me een traan te doen wegpinken. Niet alleen door Muddy ter sprake te brengen, maar tevens door die puur nature tedere relationele band tussen hen zo mooi te beschrijven. Waarom kan dat in deze wereld niet, vraag ik me dan af? Zo kom ik ook tot toch één van de belangrijkste thema’s, en tevens een andere sterkte, in zijn boeken : materialisme, klimaatverandering en vriendschap. Over de meer specifiekere onderwerpen in ‘Oase’ kan ik niet echt iets zeggen, omdat ik dan teveel zou verklappen. Enkel aan Nico De Braeckeleer wens ik wel eerlijk toe te geven dat het eerste contact met Xan me koude rillingen gaf. Ik hoopte toen dat hij niet tè prominent aanwezig zou zijn, omdat hij me persoonlijk toen niet lag.
En nu … nu staan de vier delen te pronken in mijn kast ! Ze hebben een mooie verdiende plaats gekregen. Dat kan ook niet anders, want ik heb deze boeken werkelijk verslonden. Ze zijn zo vlot geschreven, er wordt zeer veel aandacht geschonken aan hedendaagse onderwerpen. Thema’s die zowel voor de jeugd als voor volwassenen herkenbaar zijn, zaken die de auteur niet mijdt, maar soms zo gevoelig liggen. De reeks zit barstensvol actie, terwijl er ook steeds zoveel warmte en emotie in verweven zit. Werkelijk een apocalyptische reeks om U tegen te zeggen !
Met dank aan Bakermat en Nico De Braeckeleer voor dit recensie-exemplaar.
5*****
July 20, 2023
Bij het eerste boek moest ik er even inkomen maar daarna heb ik de reeks in snel tempo uitgelezen. Ik vind het zelfs jammer om afscheid te moeten nemen van de personages.
Dit laatste deel was wat anders dan de voorgaande delen. De eerste 140-tal pagina's was vooral opbouw van de omgeving en aanpassing van levenswijze zonder echt actie. Dit stoorde mij echter totaal niet. Ik bleef geboeid in het verhaal. De focus lag in dit boek ook wel meer op het liefdesleven van de personages en hun eerste seksuele verlangens. Dit paste wel binnen het plaatje van jongeren in hun prille liefde vond ik persoonlijk. Maar dit zou voor anderen wel kunnen storen door het contrast met het 3de deel dat boordevol actie zat en hier alles wat trager op gang komt.
Dit laatste deel was wat anders dan de voorgaande delen. De eerste 140-tal pagina's was vooral opbouw van de omgeving en aanpassing van levenswijze zonder echt actie. Dit stoorde mij echter totaal niet. Ik bleef geboeid in het verhaal. De focus lag in dit boek ook wel meer op het liefdesleven van de personages en hun eerste seksuele verlangens. Dit paste wel binnen het plaatje van jongeren in hun prille liefde vond ik persoonlijk. Maar dit zou voor anderen wel kunnen storen door het contrast met het 3de deel dat boordevol actie zat en hier alles wat trager op gang komt.
October 29, 2025
Net afscheid genomen van een serie die leest als fastfood. De boeken hadden alle vier een leuke vibe en het einde sluit alles mooi af.
De auteur had misdchien iets meer risico's mogen nemen met de personages, maar die keuze lag volledig bij hem. Misschien heeft het ook met de doelgroep te maken?
-1 ster omdat er opnieuw een reanimatie in zat met open wonde. Kan niet, hé, je duwt het bloed uit het lichaam...
De auteur had misdchien iets meer risico's mogen nemen met de personages, maar die keuze lag volledig bij hem. Misschien heeft het ook met de doelgroep te maken?
-1 ster omdat er opnieuw een reanimatie in zat met open wonde. Kan niet, hé, je duwt het bloed uit het lichaam...
April 19, 2023
De toekomst voorspellen? Daar is Nico De Braeckeleer precies een grote fan van. Hij voorspelde de opwarming van de aarde met de stijging van de zeespiegel, mutaties, tsunami’s, branden, hongersnood, epidemieën,… Dit allemaal in zijn wonderlijke reeks waarin jongeren in deze maatschappij proberen te overleven, maar hoe…
July 29, 2025
Na het lezen van de officiële trilogie moest ik natuurlijk ook deel vier lezen. De personages zijn zo herkenbaar beschreven in alle boeken en ze ontwikkelen zich echt als zichzelf. Een aanrader voor de jeugd.
December 6, 2019
Mooie afsluiter van een actueel vierluik!
May 13, 2024
WOW! Wat kan ik nog meer zeggen? Gewoon FANTASTISCH ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Displaying 1 - 11 of 11 reviews