System Sulta

by Maciej Miłkowski

System Sulta to trzyczęściowa powieść, której akcja rozgrywa się w Polsce w niedalekiej przyszłości. Tytułowy bohater, Michał Sult, jest dobiegającym czterdziestki krakowskim profesorem filozofii. Akcja powieści rozpoczyna się, gdy Sult otrzymuje zaskakujące zlecenie: na potrzeby procesu sądowego, wytoczonego przez sprytnego prawnika Kościołowi katolickiemu, ma wydać ekspertyzę, w której rozstrzygnie, czy Bóg istnieje.
Sult decyduje się powołać siedmioosobową komisję, która wypracuje ekspertyzę. W jej skład oprócz Sulta wejdzie ksiądz (będący równocześnie profesorem fizyki), znany z obrazoburczych poglądów pisarz, psychoterapeuta zajmujący się psychologią religii, oryginalna reżyserka teatralna, lekarka pracująca w hospicjum oraz wyłoniony w programie telewizyjnym idealnie przeciętny Polak.
Ostatnia część ma charakter quasi-sensacyjny. W bardzo krótkim czasie Sult musi odzyskać kontrolę nad komisją, co zmusza go do gorączkowej bieganiny po mieście, spotkań z szeregiem postaci oraz zastosowania półkryminalnych metod. Przy okazji dowiadujemy się, jak głęboko sięgały intrygi prowadzone przez członków komisji, i jak wiele innych osób usiłowało wpływać na jej obrady.
Ambicją powieści jest ukazanie problemu religii z wielu możliwych punktów widzenia, co znajduje odbicie w miejscami polifonicznej narracji. Dodatkowym atutem Systemu Sulta jest inteligentny humor.

480 pages, Paperback

First published October 24, 2019

Reviews

[niko]

4,5

[sarkazmuje]

Gdyby nie niewytrzymujące presji zakończenie, bez wahania dałabym 5 gwizdek. Ale i bez tego jest wspaniale - mamy tutaj rantowanie o KK, dużo filozofii, błyskotliwe dialogi i pewnego zręcznego prawnika, który doskonale obnaża absurdy systemu prawnego (pomysł opatentowania koła skradł moje serce).

To była naprawdę cudowna lektura i bawiłam się wspaniale. Chociaż ostatnie strony może rzeczywiście lepiej wymazać z pamięci.

[Tomasz]

Świetne dialogi (szczególnie że niemal połowa książki to stricte wywiady), duża doza humoru, masa filozoficznych rozważań o bogu. Powieść w pięknym stylu, choć postaci oczywiście mocno stereotypowe.
Co prawda po fascynującej pierwszej części, druga część, najbardziej chyba dotykająca sedna książki, ale pełna sprawozdań, trochę nuży. Na szczęście wraz z początkiem części trzeciej nagle wszystko ulega wywróceniu i strony znów przewracają się same.

[Marigold]

4,5

[Karolina]

4.25

[Aniela Smoczyńska]

Tak absurdalna, że aż możliwa. Świetnie napisana i uroczy krakowski zaduch. Zabawna (Team Piotr Nowak).

[Kuba]

4,5 świetna wariacja powieści, w ciekawej formie z często komediowym zacięciem o metafizycznym temacie

[Filip]

Pomysł świetny. Sprawozdania top. W połowie zaczęło brakować paliwa, a zapowiadało się na arcyksiążkę. Nie mogę wybaczyć autorowi zakończenia.