Γίγαντες και φασόλια

by Τάκης Καμπύλης

Κι αν ο «Άγνωστος Στρατιώτης» δεν είναι κενοτάφιο; Κι αν πίσω ή κάτω από τον νεκρό οπλίτη υπάρχουν οστά; Κόκκαλα ενός άγνωστου νεκρού; Κι αν ναι, ποιος είναι ο νεκρός και ποιοι τα έβαλαν; Μπορεί να αποδειχτεί αληθινή η ενέργεια μιας αναρχικής σέκτας στις αρχές του 20ού αιώνα και να ταυτοποιηθεί ως νεκρός ο πρώτος αναρχικός τεροριστής στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους;

Η μεγαλύτερη προβοκάτσια εναντίον του κορυφαίου συμβόλου της νέας Ελλάδας ξετυλίγεται μέσα από τη δημοσιογραφική έρευνα μιας παράταιρης ομάδας φίλων σε δύο χρόνους: Σ’ ένα δυστοπικό (κι όχι πολύ μακρινό) μέλλον, με τη δολοφονία του αρχηγού των νεοφασιστών από τους Ελευθεριακούς, και σ’ ένα ζοφερό παρόν συγκρούσεων στους δρόμους και επερχόμενης πτώσης. Μέλλον και παρόν συνδέονται μέσα από το παρελθόν με καταλύτη την ελληνική αναρχική ιστορία από την επικράτηση της Επανάστασης του ’21 και μέχρι τις μέρες μας.

Η μνήμη, η βία, η ιστορική αλήθεια, η παρακμή, η ήττα των λέξεων, η υπερκατανάλωση αγώνων και αγωνιστών αλλά και οι στρεβλώσεις των ιδεολογιών της αλλαγής είναι μερικές από τις αναζητήσεις αυτού του μυθιστορήματος. Κυρίως, όμως, είναι η αναζήτηση της διαχωριστικής γραμμής ανάμεσα στους γίγαντες και στα φασόλια…

Genres: Fiction

704 pages, Hardcover

First published November 13, 2019

About the author

Ο Τάκης Καμπύλης γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ναύπλιο. Ξεκίνησε τη δημοσιογραφία στα Νέα ως ρεπόρτερ και αργότερα ως αρχισυντάκτης. Στη συνέχεια στον νέο Ελεύθερο Τύπο ως διευθυντής σύνταξης. Εργάστηκε ως επιτελικό στέλεχος και αρθρογράφος στην Καθημερινή και μετά ως γενικός διευθυντής του ραδιοφωνικού σταθμού του Δήμου Αθηναίων «Αθήνα 9,84». Επίσης, στο γραφείο Τύπου του Συνηγόρου του Πολίτη. Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν το μυθιστόρημα Γίγαντες και φασόλια ή Δεν γίνονται αυτά εδώ (2019) και η νουβέλα Γενικά συμπτώματα (2021). Μένει στον Πειραιά.

Reviews

[Antonio Papadourakis · Rating 4 out of 5]

Ιστορικό μυθιστόρημα, της κρυφής Ελλάδας, του αναρχικού κινήματος του τέλους του 19ου και της αρχής του 20ου αιώνα. Ποιος ήταν ο Δημήτριος Μάτσαλης; ο Αλέξανδρος Σχινάς έδρασε μόνος του ή οργανωμένα; Και φθάνουμε στο σήμερα της κρίσης, όπου με θεατή μια ανίσχυρη κυβέρνηση και με το ευρώ να έχει αντικατασταθεί από το άνευ αξίας νεύρο (νέοευρώ), υπάρχει ο πόλεμος μεταξύ των 'αριστερών' τρομοκρατών και του κόμματος των Τιμωρών (φωτογραφίζεται η Χ.Α.).
Ομολογώ ότι σε αρκετά σημεία κατέφυγα στο google για να επιβεβαιώσω στοιχεία που μου φαινόντουσαν εξωπραγματικά, και όμως πάντοτε ήταν αληθινά!
"Η γλώσσα του σύμπαντος είναι η βία. Η βία απελευθερώνει την ενέργεια. Η βία είναι η γλώσσα Άλκη. Η μητέρα γλώσσα όλων μας. Από βία γεννιέται, με βία χει, επικοινωνεί, ερωτεύεται και πεθαίνει ο άνθρωπος. Η βία είναι η μόνη αληθινή ιδέα.… Ο υπέρτατος νόμος δεν βρίσκεται στο τέλος της πορείας, αλλά στην αρχή της. Η αρχή κινεί τα πάντα, είναι το μέγιστο που μπορεί να κάνει κάποιος μόνος του. Μετά αναλαμβάνει το χάος… Υπέρτατη αξία δεν μπορεί παρά να είναι η αμφισβήτηση κάθε υπέρτατης αξίας. Μόνο το χάος μπορεί να ακυρώσει την εξουσία. Και μόνο η βία μπορεί να απελευθερώσει το χάος."
"Αλλά κρατούσε αποστάσεις. Όλη αυτή αλληλεγγύη κάπου έμπαζε, έτσι το ένιωθε, ίσως επειδή έτσι ήταν μαθημένη. Τα ραντάρ της, τα ραντάρ των καταπιεσμένων, μπορούν να αντιληφθούν πολλά σκοτάδια που κρύβουν οι ψυχές των αλληλέγγυων."
"Τα παλιά μίντια ήταν πλέον σε άμυνα έχοντας εισπράξει την κατακραυγή για τις κρίσεις, ενώ τα νέα μίντια γεννήθηκαν από κραυγές και γιγαντώνονταν από κραυγές. Το επιμέρους μετατρεπόταν σε καθολικό, το τυχαίο σε συνωμοσία, η προσωπική διαφορά σε λαϊκή απαίτηση."
“Εκεί που ο Κώστας έβλεπε του λαούς, τις μάζες, εμείς βλέπουμε τον άνθρωπο, το αυτόνομο άτομο. Εκεί που ο Κώστας έλεγε ότι μέσα από τις συλλογικότητες θα έρθει η χειραφέτηση, εμείς λέγαμε ότι οι συλλογικότητες δεν γεννάνε τη χειραφέτηση, αντίθετα, μια αυτόνομη κοινωνία προϋποθέτει την ατομική χειραφέτηση, γεννιέται από τον ελεύθερο άνθρωπο. Μια αυτόνομη κοινωνία μπορεί να είναι δεσποτική, μια κοινωνία αυτόνομων ανθρώπων, όχι.”
“Μπορούσες να πεις το ίδιο πράγμα με τόσες διαφορετικές λέξεις, κι έτσι καταλάβαινες ότι το ίδιο πράγμα δεν ήταν ποτέ το ίδιο. Γινόταν άλλο, ανάλογα με τις λέξεις…. Αν τότε κατάφερες όχι να λες αυτά που θέλεις, αυτό θα ήταν πιό εύκολο, πρώτα έπρεπε να θέλεις….. Κατάλαβα τότε ότι, όσο πιο λίγες ήταν οι λέξεις, τόσο πιο σκληρή γινόταν η ζωή σου: ένας μονόδρομος βίας… Οι λίγες λέξεις παράγουν περισσότερη βία απ’ όση οι πολλές… Διότι αν την απάντηση μπορεί να τη δώσει η βία, αν η βία είναι η απάντηση, τότε πόσο βίαιη είναι στ’ αλήθεια η ερώτηση;”

[Thanos Giannakoulas · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό

[Dimitris Tsintzas · Rating 3 out of 5]

Ενδιαφέρον βιβλίο με άνισο όμως αποτέλεσμα. Έχει χιούμορ ο Καμπύλης και η έρευνά του φαίνεται να καλύπτει ένα μεγάλο μέρος μιας άγνωστης πτυχής της ιστορίας, ωστόσο κάπου χάνει το στοίχημα να απογειώσει το κείμενο. Λίγο ο πλατιασμός με την παράθεση υπερβολικά λεπτομερών στοιχείων, λίγο η υποτυπώδης και παρατραβηγμένη υπόθεση και λίγο οι γαστριμαργικές του περιγραφές που θυμίζουν τσελεμεντέ κρατάνε το μυθιστόρημα στα στενά όρια της ελληνικής παραγωγής αφήνοντας μια καλή ιδέα να πάει χαμένη και να περάσει απαρατήρητη από το αναγνωστικό κοινό. Το τέλος του βιβλίου δεν "δένει" με την υπόθεση κι αφήνει πολλά κενά (σαν να βιαζόταν να κλείσει το βιβλίο - λες και είχε όριο τις 700 σελίδες και δεν ήθελε να τις ξεπεράσει), απόλαυση ωστόσο οι διάλογοι και η περιγραφή της δυστοπικής Αθήνας.

[Chumba Tribes · Rating 4 out of 5]

Η ιστορία των Ελλήνων αναρχικών με εκτενείς παραπομπές στη βιβλιογραφία και πολλά (ίσως πάρα πολλά) αυτούσια κομμάτια από σχετικά βιβλία κυριαρχεί σε αυτό το βιβλίο το οποίο προσφέρει 705 σελίδες που διαβάζονται μεν εύκολα και γρήγορα, μοιάζουν όμως να μην μπορούν να καταλήξουν σε ένα ενιαίο ύφος και είδος γραφής. Ακροβατώντας ανάμεσα στην εναλλακτική ιστορία (η Ελλάδα έχει βγει απ το ευρώ κι έχει βουλιάξει στην οικονομική/πολιτική κρίση και τις ελλείψεις) και την εφηβική λογοτεχνία με χαρακτήρες που μοιάζουν περίεργα με τους 5 φιλους της ομώνυμης παιδικής σειράς βιβλίων μυστηρίου, και με μάλλον περισσότερες συνταγές μαγειρικής από όσες θα προλάβει να μαγειρέψει κανείς ακόμα και μέσα στην καραντίνα, ο συγγραφέας πετυχαίνει παρ όλα αυτά να πει αυτό που θέλει μέσα από ένα ευφυέστατο εύρημα. Αυτό το ερώτημα-εύρημα «ποιος είναι τελικά θαμμένος στον άγνωστο στρατιώτη;» αποδεικνύεται η καλύτερη ασφάλεια για τις δύσκολες διαδρομές της αφήγησης και κρατάει τον αναγνώστη μέχρι το τέλος. Αξίζει να διαβαστεί ακόμα περισσότερο όμως θα του ταίριαζε να το δούμε στην οθόνη ως σειρά - ισως μετά από ένα δυναμικό editing.

[Antonis Michailidis · Rating 4 out of 5]

Μια περιδιάβαση στον κόσμο των αναρχικών, στην ιστορία του αριστερού κινήματος, στη σχετική βιβλιογραφία, στις σχέσεις των κινημάτων των διάφορων χωρών, στον κόσμο του τύπου. Αν ξέρει κανείς επαρκώς τους χώρους αυτούς, μπορεί να διακρίνει μέσα από τη μυθοπλασία πολλές αλήθειες ή «αλήθειες». Η γραφή όμορφη, ρέει άνετα και σε κρατάει δεμένο.

[Ροδαμάνθη Πέτσα · Rating 5 out of 5]

Απλά εξαιρετικό!!!!!!