คอลเล็กชั่นฆาตกรรม

by Shūichi Yoshida, ธนพล ศักดิ์สมุทรานันท์ (Translator)

5 เรื่องสั้นที่ได้รับแรงบันดาลใจจาก 5 คดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นจริงและโด่งดังในญี่ปุ่น โยโกะ และ ทาเคชิ สองแม่ลูกที่ย้ายถิ่นฐานจากต่างประเทศมาอาศัยอยู่ที่ญี่ปุ่น แม้เวลาจะผ่านไปนานถึงสามสิบปี แต่คนในท้องที่ก็ยังไม่ให้การยอมรับ

เอริโกะ แม่บ้านวัย 48 ปี เห็นข่าวที่นำเสนอทางโทรทัศน์เป็นข่าวของ "เพื่อน" สมัยมัธยมก่อเหตุฆาตกรรมสามี

เมื่อนากาโอะ ลูกชายเจ้าของธุรกิจได้เดินทางเข้าสู่การ "พนัน" การหยิบยืมเงินในบริษัทลูกของธุรกิจครอบครัวเพื่อปลดหนี้พนันจึงกลายเป็นเรื่องง่ายดาย

เซ็นจิโร่ มุ่งหวังอยากจะพัฒนาชุมชนชานเมืองที่ตนเองอาศัยอยู่ให้ดีขึ้น เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยว แต่เพียงเพราะเซ็นจิโร่ไม่ใช่ผู้นำชุมชนการสื่อสารต่างๆ จึงผิดพลาด จากความหวังดีกลายเป็นความประสงค์ร้ายสร้างความไม่พอใจให้กับคนในชุมชนเป็นอย่างมาก

ฮิโรชิ อดีตนักเบสบอลชื่่อดัง จนกระทั่งเกิดอาการบาดเจ็บทำให้ไม่สามารถเล่นเบสบอลต่อไปได้ แต่ปัจจุบันเขายังใช้ชีวิตเหมือนในอดีต ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายไปกับปาร์ตี้ จนกลายเป็นหนี้มหาศาล

เมื่ออ่านจบแล้วลองจินตนาการดูว่า เราอยู่ตรงจุดไหนของโศกนาฏกรรมที่สุดแสนจะมืดดำนี้

Genres: Japanese Literature

286 pages, Paperback

First published October 1, 2016

About the author

Shūichi Yoshida (吉田 修一) was born in Nagasaki, and studied Business Administration at Hosei University. He won the Bungakukai Prize for New Writers in 1997 for his story "Saigo no Musuko", and the Akutagawa Prize in 2002 (the fifth time he'd been nominated for the prize) for "Park Life". In 2002 he also won the Yamamoto Prize for Parade, and for winning both literary and popular prizes Yoshida was seen as a crossover writer, like Amy Yamada or Masahiko Shimada. In 2003 he wrote lyrics for the song "Great Escape" on Tomoyasu Hotei's album Doberman. His 2007 novel Villain won the Osaragi Jiro Prize and the Mainichi Publishing Culture Award, and was recently adapted into an award-winning 2010 film by Lee Sang-il.

Reviews

[top. · Rating 4 out of 5]

โยชิดะ ชูอิจิ เป็นนักเขียนประเภทที่ชอบทารุณตัวละคร บดขยี้ความหวังที่ต้องการมีความสุขบ้างตามประสาของมนุษย์ที่เว้าแหว่ง จากผลงานที่ผ่านตามา น้อยมากที่จะจบเรื่องด้วยความสุข เรียกว่าเป็นนักเขียนผู้นิยมความโศกอีกคนหนึ่ง

ถ้าอยู่ในยุคเดียวกัน ก็น่าจะถูกจัดอยู่ในบุไรฮะได้ไม่ยาก

ตัวละครของโยชิดะทุกตัวสร้างความน่าจดจำให้เราได้เสมอ เหมือนเป็นคนที่มีอยู่จริง เป็นตัวตนของคนใกล้ๆ ตัวเราที่คุยหรือหัวเราะด้วยกันอยู่ทุกวัน จึงไม่แปลกที่หลายครั้งเราจะอดเห็นใจในบางตัวละครไม่ได้

และอย่างที่บอก ตัวนักเขียนเองก็ชอบนักล่ะกับการลดทอนความเป็นตัวตน ความเชื่อมั่นของตัวละครเหล่านั้น จนพวกเขาขาดที่พึ่ง และเริ่มพังทลาย

'ทางสามแพร่ง' พูดถึงคู่แม่ลูกต่างชาติที่แม้จะมาปักหลักอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้หลายสิบปีแล้ว ชาวบ้านก็ยังมองพวกเขาเป็นคนอื่น แปลกแยกจากหมู่ตน ดูออกว่านักเขียนเอาเรื่องนี้มานำเสนอเพราะจะรีเฟอถึงวัฒนธรรมการแบ่งคนนอก-คนในของบ้านเค้า ความต่างคนต่างอยู่ในยุคปัจจุบันที่ไม่ได้เกิดขึ้นกับแค่สังคมเมือง และก็กลายเป็นตลกร้ายที่ฉากสุดท้ายของเรื่องกลับแสดงให้เห็นว่าคนร้ายแท้จริงไม่ใช่คนที่เราคิด (เพราะอิทธิพลจากการ classify) ข้อนี้เด็ดขาดแบบต้องยกนิ้ว

ในขณะที่เรื่องแรกจบด้วยความสะพรึง เรื่องต่อมาหรือพูดให้ถูก 'คดี' ถัดมา 'พลับพลึงแดง' เป็นความสับสนของสาวใหญ่ที่บังเอิญเห็นข่าวเพื่อนร่วมห้องสมัยมัธยมออกทีวี ความไม่สนิทและปากคำของเพื่อนคนอื่นกลับสร้างภาพให้เพื่อนเก่าของเธอ 'ยิ่งใหญ่' กว่าที่คิด เมื่อได้ตระหนักยิ่งหลงใหล และอยากแสวงหาความโลดโผนเหมือนชีวิตของเพื่อนเก่าคนนั้น

เรื่องนี้ค่อนข้างซับซ้อนเล็กน้อย เป็นการเขียนจากมุมมองของ 'คนอื่น' ที่ได้เห็นคดีอีกที ต่างจากเรื่องอื่นที่เล่าเรื่องจากจุดที่ใกล้ชิดกับคดีมากกว่า ส่วนตัวเราว่าเรื่องนี้นักเขียนใส่จินตนาการและผูกเรื่องเยอะพอสมควร แม้เรื่องที่ออกมาจะถือว่าค่อนข้างแตกต่างจากเรื่องอื่นๆ แต่ก็เป็นตัวคั่นอารมณ์ได้ดี

เรื่องที่สาม 'นักเสี่ยงโชค' มาในบรรยากาศที่ทำให้เรานึกถึง Pink and Grey (2015) ช่วงก่อนเรื่องพลิกหน่อยๆ ซีนที่เราชอบมากในเรื่องนี้คือ ช่วงท้ายที่ตัวเอกไปนั่งดื่มกับเพื่อนเก่าที่บาร์แล้วคุยกันตอนเดินกลับ วินาทีที่ตัวเอกตระหนักว่าเพื่อนสนิทที่ห่างกันไปนานของตนจะพูดอะไรออกมา เรารู้สึกได้เลยว่าชั่วขณะนั้นเองที่ตัวเขากลายเป็นลอยคว้าง แม้จะหันไปคุยหัวกับเพื่อนได้ตามปกติ แต่สิ่งที่ยึดโยงเขากับโลกใบนี้ได้ขาดสะบั้นลงแล้ว และคงไม่มีทางได้มันคืนมาอีกตลอดกาล

ถัดมาเป็นเรื่องสี่ 'เซ็นจิโร่' ส่วนตัวเรารู้สึกว่าเรื่องนี้ถ้าปรับเพิ่มตำนานพื้นบ้านสักเล็กน้อย บวกความหลอนอีกหน่อย จะกลายเป็นงานในแนวทางเดียวกันกับอิมามุระ อายะได้ไม่ยาก ตัวเรื่องพูดถึงประเด็นเดียวกับเรื่องทางสามแพร่ง เพียงแต่เรื่องนี้ตัวเอกมีการกระทำเป็นชิ้นเป็นอันที่ทำให้ตนถูกกีดกันมากกว่าจะดูแค่พื้นเพ

ตอนจบของเรื่องเป็นไปตามคาด ที่น่าสนใจคงเป็นเรื่องการดำรงอยู่ของสังคมผู้สูงอายุในชุมชนห่างไกล และการแสดงออกของสัตว์เลี้ยงในเรื่องมากกว่า

เรื่องสุดท้าย 'งูและบอลสีขาว' เป็นเรื่องบังเอิญที่อาจไม่บังเอิญที่เราเพิ่งได้เสพและผ่านตาองค์ประกอบหลายอย่างของเรื่องมาไม่นานนี้ ทำให้ค่อนข้างชอบและติดตรึงใจกับเรื่องราว (แต่ในแง่อีโมชั่นยังยกให้ซีนสนทนาของเรื่องที่สาม) ตัวละครเป็นอดีต s ของทีมเบสบอลในลีกระดับประเทศ ก่อนจะมือตก ลาวงการ รายได้หดหาย แต่ก็ยังคงใช้เงินจับจ่ายดังเมื่อคราวตนเองยังเจิดจรัส นักเขียนพาเราไปรู้จักครอบครัวของนักเบสบอลคนนี้ผ่านตัวเอกที่เป็นนักข่าวผู้เคยสัมภาษณ์ตั้งแต่หนุ่มน้อยเพิ่งเดบิวในโคชิเอน เขาถูกพ่อและพี่ชายทั้งสองคนเลี้ยงดูมาอย่างไร วางอนาคตแบบไหนไว้ให้ และปลูกฝังแนวคิดทางการเงินอย่างไร ก่อนจะดำเนินเรื่องไปถึงตัวคดีความตามธีมของเล่ม

ตัวเรื่องเป็นแนว rise and fall และมีโมเม้นใจบางแบบแฟนบอยเป็นองค์ประกอบเรียกอารมณ์ร่วม ก่อนจะเล่นประเด็นครอบครัว ความฝัน ตำนานลึกลับอันทำให้เกิดความทุกข์ที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยง โดยภาพรวมเราชอบเรื่องนี้ที่สุด

กว่าจะจบเล่มก็เหนื่อยพอสมควร ด้วยเนื้อหาอันหนักอึ้ง และการทำร้ายจิตใจต่างๆ นานาของเรื่องราว ไม่สงสัยเลยว่าน่าจะเป็นหนังสือที่หยิบมาอ่านได้ยาก เพราะคงไม่มีใครอยากอ่านนิยายที่ทำให้เรารู้สึกสิ้นหวังเหมือนกับการขับรถที่ไม่มีเบรกบนยอดเขาอยู่ทุกวี่วัน

แต่อย่างไรก็ดี ทางเราเพิ่งได้รับการยืนยันจากคุณโยชิดะและแฟนๆ มาตะกี้ว่า การขับรถดิ่งหน้าผาสักครั้งในชีวิตมันก็ตื่นเต้นดีนะจะบอกให้ / เปิด gps

[ChibiMo · Rating 2 out of 5]

DNF

[Ariya · Rating 2 out of 5]

แต่ละเรื่องบีบคั้นให้ผู้อ่านต้องรู้สึกสะเทือนใจกับชะตากรรมของตัวละคร คนเขียนเหมือนจะถือปากกาจ่อคอหอยคนอ่านพร้อมบอกว่า "นี่ไงเห็นมั้ย ตัวละครพวกนี้น่าสงสารมากๆ เลยนะ" หรือไม่ก็ "เห็นหรือยังว่าชะตากรรมที่คนพวกนี้ต้องเจอมันน่าเจ็บปวดแค่ไหน" แต่ละบทมักจะมีประโยคจบที่คาดหวังให้กินใจคนอ่าน เล่นแสงสีกับพวกอุปลักษณ์และสัญญะเป็นพักๆ พอให้รำคาญ โดยเฉพาะบทสุดท้ายถ้ามีพระอาทิตย์ตกแล้วนัยน์ตาของตัวละครรื้นน้ำตาก็จะครบองค์ประกอบการ์ตูนโชเน็นอยู่แล้ว

การบอกเล่าที่มาของการเกิดคดีความเน้นการมโนความคิดความรู้สึกตัวคนก่อคดีและความคิดของคนรอบข้างที่มีต่อฆาตกรหรือคนผิด แต่ยิ่งใช้คำบ่งบอกอารมณ์อัน "หนักอึ้ง" และพยายามถ่ายทอดด้านมืดของมนุษย์เท่าไหร่ เราก็ยิ่งรู้สึกอยากถอยห่างออกมาตั้งข้อสงสัยว่ามันมีเสียงของคนเขียนที่เข้ามาแทรกแซงในเรื่องเล่ามากแค่ไหน เป้าหมายอีกอย่างเรื่องสั้นเหล่านี้อยากชี้ชวนให้เห็นคือคนผิดมักจะ 1) ต้องมีสภาพจนตรอกสุดๆ (อืม ถ้าไม่อ่านเล่มนี้คงไม่รู้เนอะ) 2) ต้องมีห้องหนึ่งในบ้านที่ดูสะอาดไร้ระเบียบไร้ชีวิตชีวา แต่ห้องนอนต้องรกมากถึงขั้นมีเศษอาหารและขยะเต็มพื้น สื่อถึงให้เห็นสภาพจิตใจดำมืดที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้จากคนภายนอก 3) ถ้าไม่ใช่พวกเก็บตัวก็เป็นพวกหลงตัวเอง

แต่โดยรวมก็รู้สึกว่าใช้ได้ เรื่องที่คิดว่าน่าจะทำให้เราเล่นตามน้ำรู้สึกสะเทือนใจไปกับเนื้อเรื่องก็คงเป็นเรื่องที่ 4 ซึ่งถ้าเขียนให้ยาวกว่านี้น่าจะทำให้เห็นความเลือดเย็นของมนุษย์ในแบบที่ควรจะเป็น แต่น่าเสียดายที่คนเขียนดูจะไม่ได้ให้ความเต็มธรรมกับตัวละครหลักแบบที่พยายามทำเท่าเรื่องอื่นๆ ที่ผ่านมา

[Book Beforebed_ · Rating 2 out of 5]

ในเล่มจะประกอบไปด้วยเรื่องย่อย 5 ตอน บางตอนก็ไม่ได้มีเหตุฆาตกรรมชัดเจน แต่จะมุ่งเน้นไปยังความดำมืดในจิตใจคน รวมไปถึงแรงจูงใจของคนๆหนึ่งที่นำไปสู่ความรุนแรงที่เกิดขึ้นในสังคมมากกว่า อย่างที่มีให้เห็นกันในสังคมเราเอง ว่าการที่คนๆหนึ่งจะก่อเหตุฆาตกรรมขึ้นมา มักจะมีสาเหตุที่ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้ แต่หลายคนก็เลือกจะมองข้ามไป

สิ่งที่หนังสือเล่มนี้ต้องการจะบอกเราก็คือ บางทีถ้าเราลองสังเกตคนรอบข้าง ช่วยเหลือหรือมีความเห็นอกเห็นใจพวกเขาบ้าง ก็เป็นหนึ่งทาง ที่จะลดการเกิดอาชญากรรมในสังคมได้นั่นเอง (คหสต) เราว่าการเล่าเรื่องเป็นไปแบบเนิ่บๆ ค่อยๆให้เรามองเห็นถึงปัญหาไปเรื่อยๆ ไม่มีจุดพีคเท่าไหร่ เลยคิดว่าค่อนข้างน่าเบื่อเล็กน้อย

[BaiLing · Rating 3 out of 5]

果然是「文學家」，即使名為犯罪故事，來龍去脈的事實不過是陪襯，誰殺了誰只是開端，通篇營造無能為力的下墜感，必然之暴力，必然之血腥。

《青田Y字路》。十年前小鎮女童失蹤懸案未破，直到另一名女童再度失蹤，似乎沒有任何改變的小鎮鎮民，將隱忍多時的憤怒，發洩在一對中國籍的母子身上。

《曼珠姬午睡》。平凡家庭主婦在得知昔日高中同學成為教唆殺人的疑犯時，在羨慕和憐憫的情緒反覆下，熱切追蹤眾人在網路上所分享的離開學校後老同學恣意的人生。

《百家樂惡鬼》。富家第三代從被眾人請託的生活逃避到一擲千金的豪賭世界，無法自拔地直到不可收拾的地步。

《萬屋善次郎》。回家鄉照顧老父的青年在父親過世後留下來，雖努力想要振興山區小鎮，卻遭到高齡村民集體孤立，漸漸精神失常，屠殺衝突的對象。

《白球白蛇傳》。職棒的明日之星在快速殞落後，仍無法從早年的光環離開，為了維持虛空的外在而不擇手段。

作者在每一篇中都用了類似時空跳躍的手法，如果不是集中一點注意力，可能就會在忽前忽後的描述中徹底迷失。這次閱讀時的狀態並不太好，在零碎時間一兩頁的進度下，每當重新開始，總會卡在搞不清楚時序的迷障中，得倒車幾段後才能順當地繼續讀下去。

短篇小說應該是作家練筆力最佳的文體，但就享受情節的讀者來說，還是長篇的篇幅比較引人入勝的。

[Siwabhorn Anothaisintawee · Rating 3 out of 5]

สำหรับหมู่บ้านนี้ หากสิ้นความไว้เนื้อเชื่อใจไปครั้งหนึ่งแล้ว ต้องใช้เวลาเนิ่นนานกว่าจะกู้คืนกลับมาได้ ยายอาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้มายาวนานย่อมรู้เรื่องนั้นดี

คอลเล็กชั่นฆาตกรรม (น.๒๐๔-๒๐๕) โดย โยชิดะ ชูอิจิ, ๒๕๖๒, กรุงเทพฯ: แพรวสำนักพิมพ์

[Copper · Rating 3 out of 5]

ภาษาดีมาก สัญลักษณ์ต่างๆในนิยายทำได้ดี
แต่แอบคิดว่า ถ้าเราเป็นคนญี่ปุ่นน่าจะอินกว่านี้ เพราะรู้ถึงบริบทของเนื้อหาฆาตกรรมต่างๆ มาก่อน แล้วค่อยมาดูการตีความการวิเคราะห์ของนักเขียนอีกที

[Ally Yang · Rating 4 out of 5]

[2022.05.17_66]

五個短篇故事，五個不同的犯罪。每段人生都有自己的糾結挫折與無奈，每個罪刑都有那個被觸動，也可以說是可以被改變的時刻，可是不但是主角本身，甚至是圍繞著事件發生的人，都有意識或無意識地錯過﹝甚至是造就﹞了那個時機點。

罪行的發生，不但產生慘遭橫禍的受害者，主角也等於陷入人生直直向下墜落，無法挽回的境地。作者經常以刻意摻雜周遭細節來延緩敘事的步調，讀者隨著故事迂迴進展，不難發覺那個時刻的到來，需要緩口氣深呼吸，才有辦法忍心讀下去。

[Hiu Ying]

2022/09/20 Mic Yip

[Jeneva Izorion · Rating 3 out of 5]

ไม่ค่อยเหมือนที่คาดไว้เท่าไหร่ ออกแนวดราม่าไรทำนองนี้มากกว่า ไม่ได้โหดหรือสืบสวนอะไรหนักนัก

[Mina I P · Rating 4 out of 5]

ミステリーというよりは犯罪にまつわる人間の描写という感じ
どんでん返しとかはない
気温とか湿度、緊迫した空気が伝わってくる
犬好きには要注意のものが一編

[Iggyizzy2000 · Rating 3 out of 5]

จริงๆแล้วมันเป็น 3 เรื่องฆาตกรรม 1 เรื่องคดีที่ไม่ได้มีใครตาย และ อีก 1 เรื่องที่สรุปยังไม่ได้ว่ามันคือคดีฆาตกรรมหรือไม่มากกว่า
ดังนั้นหากเปิดแง้มดูชื่อภาษาอังกฤษของนิยาย ‘คอลเลคชั่นฆาตกรรม’ เล่มในด้านในมันชื่อว่า

‘A Collection of a Crime Stories’
ซึ่งมันน่าจะแปลว่า ‘คอลเลคชั่นอาชญกรรม’ มากกว่า
ฆาตกรรม!!!

จึงรู้สึกว่ามันชื่อไทยและคำโปรยมันออกจะเกินจริงไปนิด

สำหรับในนิยายแบ่งออกมาเป็น 5 เรื่อง ไม่เชื่อมต่อกันโดยเขียนโดยนักเขียนท่านเดียว

โดยรวมถือว่าเป็นงานรวมเรื่องสั้นที่น่าสนใจแต่ขอเตือนว่ามันไม่ใช่เรื่องราวที่อ่านเพื่อสืบสวน เพราะผู้อ่านรู้แล้วว่าใครก่อคดี
แต่เป็นการอ่านดราม่าของแรงจูงใจในการก่อเหตุมากกว่า
ที่เหลือก็เป็นการบีบคั้นตัวละครด้วยการทรมานทางจิตใจ
เช่น การถูกทำให้แปลกแยกจากสังคม ภาะหนี้สิน หรือ แม้แต่การขาดความรัก(เซ็กส์)