What do you think?
Rate this book
Vele vreemde vormen
Tomás Mancanza is een privédetective in Antwerpen die zijn dagen slijt met het opsporen van verloren hondjes en het observeren van affaires. Wanneer hij verliefd wordt op de jonge kunstenares Camille, ziet hij dit als een kans om zijn leven opnieuw vorm te geven. Maar zijn verleden is nog niet klaar met hem. Op een avond wordt hij gebeld: zijn vader is onder mysterieuze omstandigheden verdwenen.
Tomás reist met tegenzin af naar zijn geboorte-eiland om hem te zoeken. Geholpen door Camille en de bijgelovige inspecteur Franco probeert hij het raadsel van de vermissing op te lossen. Maar als rationeel denken geen uitweg meer biedt, begint hij te twijfelen aan zijn eigen kennis.
Tomás reist met tegenzin af naar zijn geboorte-eiland om hem te zoeken. Geholpen door Camille en de bijgelovige inspecteur Franco probeert hij het raadsel van de vermissing op te lossen. Maar als rationeel denken geen uitweg meer biedt, begint hij te twijfelen aan zijn eigen kennis.
285 pages, Paperback
First published November 12, 2019
135 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
July 15, 2020
nieuw lievelingsboek?
December 29, 2019
In één zitting uitgelezen en ik ben nu wel een beetje confused dus misschien dat mijn rating nog verandert
August 7, 2020
Een heerlijk boek vol magisch realisme. Vlot plot, mooie overdenkingen (dat slakje!), wat spanning, wat humor en fijne karakters om te volgen.
January 16, 2020
In 24 uur uitgelezen. Top boek. Deed me een klein beetje aan Murakami denken door de simpele opzet van het verhaal en het surrealistische. Er zitten super mooie passages in :) en de karakters zijn echt terwijl er weinig over ze verteld wordt.
Enige nadeel: de achterflap verklapt te veel. Dus die niet lezen.
Enige nadeel: de achterflap verklapt te veel. Dus die niet lezen.
January 3, 2020
Existentiële angsten bezweren met verbeelding
‘De geur die hem vroeger geruststelde, overspoelde en al zijn zorgen wegnam, was nu nog slechts een verwijzing naar die tijd. Gevaar had een vorm, en veiligheid dus ook. Maar nu hij volwassen was, begonnen zijn angsten hun vaste vorm te verliezen.’
Tom Hofland (1990) is een Nederlandse schrijver en programmamaker. In 2017 verscheen zijn debuutroman Lyssa. Met Pascal van Hulst maakt hij een webserie over Nederlandse sagen en een populaire misdaad podcast (De Blankenberge Tapes, 2019).
Tomás Mancanza is afkomstig van Paraqi, een fictief eilandje bij de evenaar. Zijn vader Peppino is er een lokale held, die na de dood van zijn vrouw samen met de 18-jarige Tomás naar Antwerpen verhuist. Ze starten een detectivebureau, maar Peppino keert al snel terug naar Paraqi en laat Tomás verweesd achter. Tijdens het schaduwen wordt Tomás verliefd op Camille. Als zijn vader verdwijnt, reist hij noodgedwongen terug naar zijn geboorteplek en gaat op zoek.
Waar Lyssa de plechtstatigheid van een historisch drama uitstraalt, kiest Tom Hofland in Vele vreemde vormen resoluut voor een lossere structuur. Als je een spannende detective met een strakke, logisch geconstrueerde plot verwacht, kom je bedrogen uit. Dit is een moderne roman, die - zoals de titel belooft - uit meerdere lagen bestaat en zich niet laat definiëren als een genreroman. De auteur speelt met typische genreregisters, bijvoorbeeld de film noir, waar detectives graag in de ban raken van fatale vrouwen die ze moeten schaduwen. Tomás is een klunzige speurder, dat brengt fijne situationele humor met zich mee. Die komische noot komt ook terug in de karakterisering van sommige nevenpersonages. Wat denk je bijvoorbeeld van een cafébaas die zweert bij kraanwater?
De bewoners van Paraqi zijn bijgelovig. Ze beweren dat niemand op het eiland droomt, want 'wie droomt komt vele vreemde vormen tegen'. Het magisch realisme van de Latijns-Amerikaanse meesters en hun vertellingen, waarin werkelijkheid en fantasie op een vanzelfsprekende manier samenvloeien, is niet ver weg. Het start al in Antwerpen. Terwijl Tomás Camille begluurt, is er op televisie een film te zien waarin een man zich onder tafel verstopt om zijn vriendin te verrassen. Hij durft vervolgens niet meer tevoorschijn te komen en blijft maandenlang onder de tafel zitten.
‘Zijn armen en benen waren in de poten gegroeid, en langzaam maar zeker ging hij op in het hout. En het vreemde was: hij was gelukkig. Hij was gelukkig een meubelstuk te zijn geworden voor haar.’
Een bevreemdende scène en een voorafspiegeling van wat Tomás te wachten staat op Paraqi. Daar wordt hij geconfronteerd met een aaneenschakeling van intrigerende, mythische verhalen die subtiel op hem inwerken. Een geheimzinnige vijver, glad als een zwarte spiegel in de donkere nacht, staat daarbij centraal.
‘Het water lag zo stil en reflecteerde de omgeving zo scherp dat Tomás het gevoel kreeg naar een andere wereld te kijken. Een portaal dat alleen zichtbaar werd in de nacht.’
Een bange Tomás voelt zich niet meer thuis op dit ‘eiland van zijn vader’. Hij observeert en analyseert, woorden hebben hem altijd geholpen om de wereld te begrijpen. Nu moet hij een knop omdraaien van ratio naar verbeelding, om grip te krijgen op zijn leven.
'Elke hoek, elke kier van zijn geest zat vol met zinnen. Zinnen die over elkaar heen buitelden, schreeuwden, elkaar tegenspraken. De taal werd een barrière tussen hem en de momenten die hem dierbaar waren.’
De auteur schrijft helder, zij het bij momenten stroef. Een euvel is dat hij herhaaldelijk dingen wil uitleggen: over Tomás zijn observatiedrang, dromen, de vijver en de ‘vele vreemde vormen’. Op die manier verstoort hij de magie. Hoe heerlijk de verhalen zich ook laten consumeren, ze doen niet meer dan herkauwen hoe de mensheid al eeuwenlang existentiële angsten tracht te bezweren. Deze roman mag je niet met een nuchtere geest tegemoet treden, je moet je overgeven aan een zekere graad van spiritualiteit om ervan te kunnen genieten. Probeer de gebeurtenissen die in Vele vreemde vormen langskomen daarom beter niet te doorgronden, dan analyseer je de roman kapot. Laat je liever meeslepen door deze ongrijpbare ode aan de verbeelding.
Deze recensie schreef ik als Hebban recensent voor Hebban.nl
‘De geur die hem vroeger geruststelde, overspoelde en al zijn zorgen wegnam, was nu nog slechts een verwijzing naar die tijd. Gevaar had een vorm, en veiligheid dus ook. Maar nu hij volwassen was, begonnen zijn angsten hun vaste vorm te verliezen.’
Tom Hofland (1990) is een Nederlandse schrijver en programmamaker. In 2017 verscheen zijn debuutroman Lyssa. Met Pascal van Hulst maakt hij een webserie over Nederlandse sagen en een populaire misdaad podcast (De Blankenberge Tapes, 2019).
Tomás Mancanza is afkomstig van Paraqi, een fictief eilandje bij de evenaar. Zijn vader Peppino is er een lokale held, die na de dood van zijn vrouw samen met de 18-jarige Tomás naar Antwerpen verhuist. Ze starten een detectivebureau, maar Peppino keert al snel terug naar Paraqi en laat Tomás verweesd achter. Tijdens het schaduwen wordt Tomás verliefd op Camille. Als zijn vader verdwijnt, reist hij noodgedwongen terug naar zijn geboorteplek en gaat op zoek.
Waar Lyssa de plechtstatigheid van een historisch drama uitstraalt, kiest Tom Hofland in Vele vreemde vormen resoluut voor een lossere structuur. Als je een spannende detective met een strakke, logisch geconstrueerde plot verwacht, kom je bedrogen uit. Dit is een moderne roman, die - zoals de titel belooft - uit meerdere lagen bestaat en zich niet laat definiëren als een genreroman. De auteur speelt met typische genreregisters, bijvoorbeeld de film noir, waar detectives graag in de ban raken van fatale vrouwen die ze moeten schaduwen. Tomás is een klunzige speurder, dat brengt fijne situationele humor met zich mee. Die komische noot komt ook terug in de karakterisering van sommige nevenpersonages. Wat denk je bijvoorbeeld van een cafébaas die zweert bij kraanwater?
De bewoners van Paraqi zijn bijgelovig. Ze beweren dat niemand op het eiland droomt, want 'wie droomt komt vele vreemde vormen tegen'. Het magisch realisme van de Latijns-Amerikaanse meesters en hun vertellingen, waarin werkelijkheid en fantasie op een vanzelfsprekende manier samenvloeien, is niet ver weg. Het start al in Antwerpen. Terwijl Tomás Camille begluurt, is er op televisie een film te zien waarin een man zich onder tafel verstopt om zijn vriendin te verrassen. Hij durft vervolgens niet meer tevoorschijn te komen en blijft maandenlang onder de tafel zitten.
‘Zijn armen en benen waren in de poten gegroeid, en langzaam maar zeker ging hij op in het hout. En het vreemde was: hij was gelukkig. Hij was gelukkig een meubelstuk te zijn geworden voor haar.’
Een bevreemdende scène en een voorafspiegeling van wat Tomás te wachten staat op Paraqi. Daar wordt hij geconfronteerd met een aaneenschakeling van intrigerende, mythische verhalen die subtiel op hem inwerken. Een geheimzinnige vijver, glad als een zwarte spiegel in de donkere nacht, staat daarbij centraal.
‘Het water lag zo stil en reflecteerde de omgeving zo scherp dat Tomás het gevoel kreeg naar een andere wereld te kijken. Een portaal dat alleen zichtbaar werd in de nacht.’
Een bange Tomás voelt zich niet meer thuis op dit ‘eiland van zijn vader’. Hij observeert en analyseert, woorden hebben hem altijd geholpen om de wereld te begrijpen. Nu moet hij een knop omdraaien van ratio naar verbeelding, om grip te krijgen op zijn leven.
'Elke hoek, elke kier van zijn geest zat vol met zinnen. Zinnen die over elkaar heen buitelden, schreeuwden, elkaar tegenspraken. De taal werd een barrière tussen hem en de momenten die hem dierbaar waren.’
De auteur schrijft helder, zij het bij momenten stroef. Een euvel is dat hij herhaaldelijk dingen wil uitleggen: over Tomás zijn observatiedrang, dromen, de vijver en de ‘vele vreemde vormen’. Op die manier verstoort hij de magie. Hoe heerlijk de verhalen zich ook laten consumeren, ze doen niet meer dan herkauwen hoe de mensheid al eeuwenlang existentiële angsten tracht te bezweren. Deze roman mag je niet met een nuchtere geest tegemoet treden, je moet je overgeven aan een zekere graad van spiritualiteit om ervan te kunnen genieten. Probeer de gebeurtenissen die in Vele vreemde vormen langskomen daarom beter niet te doorgronden, dan analyseer je de roman kapot. Laat je liever meeslepen door deze ongrijpbare ode aan de verbeelding.
Deze recensie schreef ik als Hebban recensent voor Hebban.nl
November 16, 2019
‘Vele vreemde vormen’ van Tom Hofland is een Shakespeariaanse mustread. De aangename schrijfstijl, juiste toepassing van surrealistische elementen en geweldige personages, maken dit boek tot een heerlijk verhaal over werkelijkheid, dromen en kwetsbaarheid.
Het verhaal gaat over privédetective Tomás Mancaza, die probeert de mysterieuze verdwijning van zijn vader op te lossen. Daarvoor moet hij terugkeren naar zijn geboorte-eiland, waar hij samen met de plaatselijke inspecteur probeert de vermissing op te lossen. Tomás is een personage waar je als lezer van gaat houden, omdat hij een bepaalde kwetsbaarheid heeft, die te maken heeft met de klungelige manier waarop hij zijn vak uitoefent. Door deze onbeholpenheid ontstaan komische en tragische situaties.
De eilandbewoners worden daarentegen op een licht theatrale wijze neergezet, wat het juiste contrast oplevert met Tomás. Het laat zien dat hij het eiland ontgroeit is en er niet meer thuis hoort. Het enige wat hem lijkt te binden aan het eiland is zijn vader, maar er is iets dat hem verbindt met de andere eilandbewoners, namelijk kwetsbaarheid. Hoe dit op een gevarieerde manier aan bod komt is fantastisch en levert interessante spanningsvelden tussen personages op.
Het thema van de roman associeerde ik met de monoloog van Prospero uit ‘De storm’ van William Shakespeare. De inhoud van deze alleenspraak raakt het onderwerp van deze roman en dan met name de conclusie: ‘Uit louter dromenstof zijn wij gemaakt, wat ons is toegemeten ligt in een zee van slaap.’ Daarom is ‘Vele vreemde vormen’ voor mij een zeer geslaagde literaire uitwerking van deze klassieker.
Na het lezen van deze pageturner ben ik fan geworden van de boeken van Tom Hofland. En voor de liefhebbers van literatuur die langs Shakespeare schuurt is deze mustread een absolute aanrader. #velevreemdevormen #tomhofland #singeluitgeverijen
Het verhaal gaat over privédetective Tomás Mancaza, die probeert de mysterieuze verdwijning van zijn vader op te lossen. Daarvoor moet hij terugkeren naar zijn geboorte-eiland, waar hij samen met de plaatselijke inspecteur probeert de vermissing op te lossen. Tomás is een personage waar je als lezer van gaat houden, omdat hij een bepaalde kwetsbaarheid heeft, die te maken heeft met de klungelige manier waarop hij zijn vak uitoefent. Door deze onbeholpenheid ontstaan komische en tragische situaties.
De eilandbewoners worden daarentegen op een licht theatrale wijze neergezet, wat het juiste contrast oplevert met Tomás. Het laat zien dat hij het eiland ontgroeit is en er niet meer thuis hoort. Het enige wat hem lijkt te binden aan het eiland is zijn vader, maar er is iets dat hem verbindt met de andere eilandbewoners, namelijk kwetsbaarheid. Hoe dit op een gevarieerde manier aan bod komt is fantastisch en levert interessante spanningsvelden tussen personages op.
Het thema van de roman associeerde ik met de monoloog van Prospero uit ‘De storm’ van William Shakespeare. De inhoud van deze alleenspraak raakt het onderwerp van deze roman en dan met name de conclusie: ‘Uit louter dromenstof zijn wij gemaakt, wat ons is toegemeten ligt in een zee van slaap.’ Daarom is ‘Vele vreemde vormen’ voor mij een zeer geslaagde literaire uitwerking van deze klassieker.
Na het lezen van deze pageturner ben ik fan geworden van de boeken van Tom Hofland. En voor de liefhebbers van literatuur die langs Shakespeare schuurt is deze mustread een absolute aanrader. #velevreemdevormen #tomhofland #singeluitgeverijen
April 7, 2020
Een prachtig boek over de zoektocht van het achtervolgen van je eigen angsten en dromen en hoe deze je eigen werkelijkheid kunnen vormen.
Hoe alles wat tastbaar is, slechts een illusie is van onze eigen perceptie en je je kunt verliezen in je eigen verlangens.
Het feit dat we alles willen begrijpen kan onze blik op het leven vertroebelen, waardoor we niet meer bij machten zijn de schoonheid te zien van alles wat al is.
Je realiseert je pas wat er is, wanneer je het verlangen aan de uitkomst loslaat en je met vertrouwen buiten je eigen kaders durft te kijken.
Hoe alles wat tastbaar is, slechts een illusie is van onze eigen perceptie en je je kunt verliezen in je eigen verlangens.
Het feit dat we alles willen begrijpen kan onze blik op het leven vertroebelen, waardoor we niet meer bij machten zijn de schoonheid te zien van alles wat al is.
Je realiseert je pas wat er is, wanneer je het verlangen aan de uitkomst loslaat en je met vertrouwen buiten je eigen kaders durft te kijken.
January 25, 2020
Boeiend boek van de jonge schrijver Tom Hofland (1990). Vele vreemde vormen lijkt in het eerste deel op een speurdersroman, waar de analytische denkende privé detective Tomas Mancanza een opdracht krijgt waarin hij Camille moet schaduwen. De twee krijgen een relatie en beleven op het eiland Paquita op zoek naar zijn vader de meest bizarre dingen. In de tweede helft van het boek gaat het verhaal helemaal los in fantasie en overheerst de magisch-realistische sfeer.
December 15, 2020
Levendig verteld verhaal, fijne personages die tot leven komen en waarin een Marques-achtig magisch realisme mooi samengaat met het alledaagse grijze Antwerpen waar de hoofdpersoon zijn werk als prive detective uitoefent. Je gaat moeiteloos mee met de speciale wending die het verhaal aan het eind krijgt.
March 20, 2020
4,5 - Heel fijn!
April 20, 2020
Leest als een tierelier, de schrijver is duidelijk erg kundig maar het einde gaf me geen voldoening.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 24, 2020
Vreemd was het zeker, leuk ook. Fijne schrijfstijl. Mooi boek om in de kast te hebben qua opmaak en kaft.
February 19, 2022
Einde voelt wat afgeraffeld. Boeiend verhaal, bij flarden spannend, Hofland schrijft heel helder en soms ook echt mooi. Kijk enorm uit naar z’n nieuwe boek die in mei uit komt.
Read
December 11, 2022Hoewel een privédetective die zijn vader (ook privédetective) moet zoeken best boeiend klinkt, kon dit verhaal me helaas niet echt pakken doordat het wat te veel kabbelde.
April 28, 2020
Nog even laten bezinken.
October 13, 2021
Dit boek was spannend. Elk hoofdstuk eindigt met een cliffhanger. Mooie omschrijvingen van mooie, succesvolle mensen die het leven vieren. Maar ook hun donkere, zwakke kanten die ik als lezer ook kon waarderen. Een paar keer dacht ik wel van dit is raar, bijvoorbeeld hoezo gaat ze mee naar het eiland, ze zou toch gelijk erachter komen wie hij was? Maar toch... De beelden op het eiland zijn prachtig... En ineens, heel langzaam, kruipt mystiek over de lezer heen. Je weet niet zeker of dat kan... En ineens is het heel helder. En ja hoor, ik ging zeker googlen of het eiland bestaat. :) Ik raad dit boek aan voor een heerlijke avontuur met diepgang.
Displaying 1 - 16 of 16 reviews