Kat heeft een overzichtelijk levensdoel: zo min mogelijk opvallen. Als je niks verkeerd doet, kan ook niemand je stom vinden. Terwijl anderen zich vol op het studentenleven storten, lijkt bij de 19-jarige Kat de tijd stil te staan: zij verzamelt verhalen zonder zelf daadwerkelijk aan het leven deel te nemen. Ze brengt haar tijd vooral door bij Broodje John, een ontmoetingsplek voor verdwaalde zielen. Tot op een dag de charmante Rif in haar leven opduikt. Dat uitgerekend hij met haar wil omgaan, is bijna te mooi om waar te zijn. De vriendschap die ontstaat geeft Kat, ondanks het duistere randje, voor het eerst het gevoel ergens bij te horen. Even lijkt het erop dat ze door Rif in het reine komt met haar verleden, maar de scheidslijn tussen feit en fictie wordt steeds grilliger. Wat onschuldig begint wordt sluipenderwijs sinister. En welk verhaal draagt haar nieuwe vriend eigenlijk met zich mee?
Wat betekent het om erbij te willen horen, maar daar niet in te slagen? Hoe leeft je verleden voort in het heden? Hoe zoet is wraak eigenlijk? En kunnen beschadigde mensen elkaar wellicht lijmen?
Zonder handen is een coming-of-ageroman die ontroert, maar je ook onthutst achterlaat.
Ik kom er niet doorheen omdat ik me zo verschrikkelijk aan het hele mysterieuze knappe jongen verhaal stoor. Hoe is dat realistisch? Ik ben echt teleurgesteld.
Kat is 19 jaar en woont in een studentenhuis met andere studenten die wel vriendinnen zijn van elkaar zijn maar niet van Kat. Vriendinnen zijn niet voor Kat, Kat is vooral bezig met onzichtbaar te worden. Om niet weer gekwetst te worden zoals eerder.
Maar dan komt Rif in the picture. Een jongen met een duister randje en hij legt het volgende aan Kat voor. Wat als je wraak zou kunnen nemen? Is wraak echt zo zoet?
Zonder Handen van Ianthe Sahadat is een boek wat ervoor zorgt dat alles net buiten handbereik blijft, je krijgt maar geen grip op dit verhaal. En dat maakt het eigenlijk alleen nog maar beter.
Wraak. Zoete wraak. Wie dagdroomt daar niet wel eens over? Iedereen heeft wel iets meegemaakt wat die wraakgevoelens oproept. Maar het ook tot in detail uitvoeren...? Daarom is het heerlijk om te lezen hoe de onzekere Kat door de mysterieuze (en soms net te perfecte) Rif wordt verleid om juist dat te doen. En vraag je je af waarom dit specifieke wraakthema niet veel vaker voorkomt in literatuur, films of series. Verder wil ik niks over de inhoud verklappen! Wel over hoe het geschreven is. Sahadat zuigt je het verhaal in met haar zwierige en prettige stijl (zo'n stijl waarvan wie niet precies kan zeggen waarom, maar die je met onzichtbare hand als mak lammetje meevoert). Tussen de regels door vol met grappige, rake observaties. Het leest als een script voor een spannende serie of film. Michiel Huisman als Rif? En Kat gespeeld door ...? Inkoppertje voor Netflix!
De eerste helft van dit boek gaf me vooral veel “not like other girls” gevoelens, wat ik altijd echt een afknapper vind. Later werd dit iets minder, maar Kat bleef voor mij een oninteressant personage. Het is een voorspelbaar boek, in het bijzonder de pagina’s over Aram zijn voorspelbaar. Het leest wel makkelijk en ik vond de scènes bij het café van Sjon vermakelijk. Misschien ga ik er nog een review over schrijven!
*ik heb het boek gekregen van uitgeverij Prometheus
Ik vond het begin veelbelovend en Kat had best een interessant personage kunnen worden. De hele wending naar de wraakacties wierp het voor mij terug naar het niveau van een literaire thriller: best vermakelijk, niet meer dan dat. Het was allemaal wat te overdreven: de wraakacties, het gedrag van Rif, het contrast tussen thuis/studentenhuis/koffiehuis, het pilletje tijdens het feest en het onwaarschijnlijke einde.
De lijn tussen goed en kwaad vervaagd. In iedergeval gaat het van kwaad tot erger. En waar ligt de point van no return. Long gone. Het boek pakt je en laat je achter.
Haar middelbare schooltijd was geen denderend succes, haar studentenleven spendeert ze grotendeels schrijvend op haar kamer in de hoop haar giechelende huisgenoten te vermijden, haar sociale kring bestaat uit de tooghangers van de kroeg waar ze werkt... Het leven van Kat kan wel een opkikker gebruiken. En die krijgt ze, wanneer ze op een feestje de mysterieuze Rif ontmoet. Hij is één van de weinige mensen die haar het gevoel geeft haar echt te zién. Het is dus geen wonder dat Kat in de weken die volgen helemaal betoverd op elk van Rifs uitnodigingen ingaat, en al zijn geïnteresseerde vragen over haar verleden beantwoord. Zo vertelt ze hem bijvoorbeeld over de meisjes die haar als puber het leven zuur maakten. Wat Rif met deze informatie doet, lijkt initieel een welkom plan om haar eer te verdedigen, maar neemt al snel onverwachte proporties aan. Waar liggen de grenzen van wraak? En kan het verleden ooit echt rechtgezet worden?
Zonder Handen van Ianthe Sahadat is een vlot geschreven coming-of-ageroman die me terug katapulteerde naar mijn eigen leven op de middelbare school. Ik herkende me tot op zekere hoogte in het verhaal van Kat, en kon me dus heel erg in haar inleven: hoe graag je sommige mensen zou willen laten voelen wat jij hebt gevoeld, hoe een persoon als Rif je helemaal uit je cocon kan halen en je voorbij je eigen grenzen kan duwen. Net omdat ik erg meeleefde met haar, had ik af en toe het gevoel dat Kat beslissingen maakte die niet helemaal binnen haar karakter paste. Dit tastte de geloofwaardigheid voor mij ietwat aan. Ook had ik graag meer gelezen over de achtergrond van Rif. Die werd nu slechts in een aantal pagina's belicht.
Desondanks heb ik tot op de laatste pagina op het puntje van mijn stoel gezeten, omdat het verhaal van Kat en Rif me erg fascineerde. Zonder Handen is een fijn boek dat je niet zal vervelen!
Bedankt aan uitgeverij Prometheus voor het opsturen van dit recensie-exemplaar.
Verhaallijn was interessant, maar Rif en het mysterie rondom zijn leven werd na een tijdje langdradig en Kat had precies geen ruggengraat, wat bij mij alleen maar frustratie opwekte. Einde was zeer unsatisfying.