Op een vrijdagmorgen vroeg in de mooiste maand van het jaar werd Tommy Wieringa voor de tweede keer vader. De geboorte van zijn dochters veranderde zijn kijk op de wereld, zijn gevoel van geluk. Bij de geboorte van een kind dien je in de eerste plaats man en vader te zijn, heet het, maar toen hij zichzelf de volgende ochtend om zes uur weer achter zijn werktafel vond, ontdekte hij dat hij altijd schrijver blijft. ‘Niet uit plichtsbesef, maar omdat ik wakker was en toch niks anders te doen had.’ Het vaderschap brengt de schrijver prachtige observaties en verhalen, en een nieuwe ‘Kijk, kijk goed, zeg je tegen jezelf, vergeet je drukte en het gewemel, straks is het voorbij.’ Tommy Wieringa koos voor deze uitgave de mooiste verhalen over zijn kinderen, een bron van onmetelijke liefde.
Tommy Wieringa (born 20 May 1967 in Goor, Overijssel) is a Dutch writer. He received the Ferdinand Bordewijk Prijs in 2006 for his novel Joe Speedboat.
"En dan, op een dag niet ver van nu, zullen ze, zoals de aartsvader ze in Genesis heeft opgedragen, 'hun eigen vlees aankleven'. Je biologische taak zit erop, ze laten je achter om te sterven, vroeger of later, maar niet zonder dat ze je door hun bestaan met onmetelijke liefde hebben laten kennismaken."
Die onmetelijke liefde voor zijn twee dochtertjes voel je en lees je in elk stukje dat Tommy Wieringa over hen schrijft.
'Totdat het voorbij is' is een prachtige bundel die mij erg ontroert. Door de gebeurtenissen met zijn dochters op te schrijven, door ze vast te leggen op papier probeert Wieringa de vergankelijkheid te bezweren en het vervliegen van de tijd tegen te houden maar hij weet dat hij 'machteloos staat, niets valt te bewaren, al hun grapjes en verhalen zijn alweer verdwenen op het moment dat je nog naar woorden zocht om ze op te schrijven."
Wieringa verwoordt zeer treffend en met oog voor kleine details heel herkenbare gedachten en bedenkingen over het krijgen van kinderen.
Echt een boekje om te herlezen, aan te raden en te schenken!
'Twee handenvol tijd, die ons onherroepelijk door de vingers glipt.'
Een boekje formaat binnenzak. Bespiegelingen, gedachtenspinsels, herinneringen - benoem ze zo je wilt -, die lezen als kleinoden met een glimlach van herkenning of een vlaag van kwetsbaarheid. Dit boekje bevat korte liefdevolle verhalen m.b.t. zijn twee dochters i.p.v. reizen: 'Hoe kun je ongelukkig zijn als je de wereld opnieuw ziet beginnen'
Eén stukje gaat over het naar school brengen van zijn dochters per boot: 'Voordat ik ze aan hun leraren en hun lesboeken heb overdraag, hebben ze gedanst, gezongen en hun verhalen verteld. Wanneer verliezen we deze vreugde? En hoe kan het dat sommigen deze vreugde weten te bewaren, terwijl ze bij de meesten zonder een spoor achter te laten verdwijnt?'
Over garpen, ontdekken van poëzie, titels van boekenruggen, vlierbloesem, wording ervaren, lezen, evenwicht in het bestaan, overal de aanwezigheid van de mens, Grimm, Steinbeck en andere schrijvers en of pa zich weet te gedragen in gezelschap.
Het buiten de groep vallen maar je uiterste best moeten doen om er toch bij te horen, doet zeer. Zovelen hebben hiermee te maken. 'zonder de groep is hij een zwevende punt in de duisternis.'
Samen kerstavond vieren: 'De familie druppelt binnen. De meesten van ons kennen elkaar al meer dan veertig jaar, de verhoudingen zijn mettertijd vastgelegd, verstard, maar onder invloed van kleine kinderen lijken de dingen soms weer vloeibaar te worden. Kinderen geven ons een ander, vriendelijker gezicht.'
Dat Wieringa een sterk observeerder is, laat 'Totdat het voorbij is' ook nu weer zien.
Een miniatuurtje vol miniatuurtjes die elke (toekomstige) ouder zou geproefd moeten hebben om er dan later -tussen dartelende kinderen- flarden van te herkennen/herinneren ..
Prachtige korte stukjes over hoe Wieringa het ouderschap 'uitoefent'. "Aandachtige toewijding aan het heden, als het bestuderen van verglijdende schaduwen in de tuin, totdat het voorbij is."
Wieringa schrijft passioneel en liefdevol over zijn dochters en meer. De geboorte: 'Naamloos nog, paars en rood en vol van leven - en in onze oren klonk het geluk van die eerste kreet, op een vrijdagmorgen vroeg in de mooiste maand van het jaar'. Vlierbloesem: 'De precieze receptuur is verloren gegaan maar de smaak van de vlierbloesemsiroop van mijn vader herinner ik me al de eerste kus'. De wereld van Garp: 'Het {boek} werd door ons zo gretig gelezen dat 'Garpen' een werkwoord werd in huis'. Verder over o.a. poëzie, lezen, uitgevers, Dieuwertje, Grimm, het koningshuis en Steinbeck. Een bundeltje geluk. Of zoals de achterflap vermeldt: 'Hoe kun je ongelukkig zijn als je de wereld opnieuw ziet beginnen'.
Pa-rel-tjes. Ik weet niet of het de schraalheid van deze coronatijd is, maar ieder hoofdstuk is een kunstwerkje op zich. De taal, de observaties en dan de liefde voor zijn kinderen. Wat een schrijver.
Het was voor mij dan ook onmogelijk om het boekje in één keer uit te lezen. Ieder hoofdstukje moest even landen, rijpen in mijn geest. Heerlijk!
Klein pareltje gelezen (63 pagina’s) van de onvolprezen Nederlandse schrijver Tommy Wieringa. Totdat het voorbij is bundelt korte stukjes en verhalen waarin zijn dochters en het vaderschap een rol spelen. Over dood en vergankelijkheid, over zijn eigen moeder, over kinderen en flesjes en luiers.
Een interviewster in Kortrijk vraagt of hij gelukkig is. “Hoe kun je ongelukkig zijn als je de wereld opnieuw ziet beginnen, zeg ik.” (p. 14) Een boekje van een verrukkelijke sensitiviteit.
Dit is een mooie verzameling columns over zijn ervaringen als vader met twee dochters. Vaak de aan de hand van literatuur geïnterpreteerde observaties. een beetje een patser, maar wel een patser met gevoel ondanks de distantie die vaak in de stukjes doorklinkt. Een niemendalletje voor een plezierig uurtje, zou opgenomen moeten worden in de leeslijst van jonge vaders in spe.
‘In welk pantheon bestaat er een vriendelijke godheid die zich ontfermt over jongetjes die een beetje verbijsterd de wereld in kijken, en ze beschermt tegen mannen met barse bevelen op hun lippen, tegen eenzaamheid en minachting? Vertel het me, en ik zal hem aanroepen.’
Kijk naar de kinderen misschien op een dag zijn ze oud zijn het vreemden en net zo alleen wie telt de dagen wie geeft hun jaren de zomers de tranen een fluisterend lied zo zal het gaan zeker maar nu nog niet
Iets te hoogdravend voor mij, of toch iets te virtuoos geschreven. Maar de kwetsbaarheid van ouderschap komt er mooi uit naar voren. "Hallo collega" vond ik een erg mooie anekdote.
Wederom pent Tommy Wieringa een combinatie neer van uitgesproken karakters en hun eigenaardigheden, waarbij het gevoel van onbehagen als lezer stelselmatig toeneemt, naargelang het plot opbouwt naar het einde.