Tilkynnt er hvarf fjögurra hælisleitenda úr gistiskýli og er Hörður Grímsson settur í málið. Leitin að mönnunum fer fram með leynd enda vill lögreglan ekki að almenningur hafi áhyggjur. Ef fólk getur ekki verið öruggt hér uppi á litla Íslandi, hvar þá?
Stefán grew up in Ólafsvík and lived there until over the age of 20. After school he did general manual labour and service jobs. To name a few, he worked in the fishing industry, did building work, plumbing, gardening, was a security guard, a cleaner, worked with teenagers and cared for the mentally ill. He has now written eight novels, the first coming out in 1996, Dyrnar á Svörtufjöllum (The Door in the Black Mountains).
Svo gott að taka aftur upp bók með Herði Grímssyni. Frábærar lýsingar hjá Stefáni Mána, en fannst bókin einblína aðeins of á drykkjuvandamál Harðar. Smá tíma að komast í gang, en geggjuð þegar hún var komin í góðan farveg. Hélt manni á tánum, bæði hvað varðar spennu og stress með hvað myndi gerast og hvernig þetta myndi fara.
Ég hef alltaf verið hrifin af söguhetjunni Herði með öllum sínum göllum. Þessi ræma var ekki besta verk höfundar og fékk ég það smá á tilfinninguna að hann hefði verið með of einfaldan söguþráð og þurft að fylla upp í blaðsíðufjölda með of miklum og óþörfum lýsingum. Drykkjuvandamál Harðar voru of fyrirferðamikil og plottið þunnt á köflum. En að því sögðu er Stefán Máni góður penni og bókin ágætis afþreying.
Í 69. bókinni um Morgan Kane, Úr klóm Bakkusar glímir söguhetjan við uppsafnað áfengisvandamál til margra ára. Hann er kominn af léttasta skeiðinu, gamall og þreyttur og fíknin liggur á honum eins og mara. Í þeirri bók er alkóhólisminn hlutgerður sem dýr sem klórar Kane að innan og veldur honum sárum kvölum. Mér verður oft hugsað til þeirrar sögu þegar ég les um Hörð Grímsson. Hann er klassískur alóhólisti sem getur alltaf réttlætt fyrir sér að hann þurfi bara einn bjór, bara einn sterkan drykk til að ná sönsum, en hann ræður ekki við neitt og missir strax tökin. Svona eins og þegar ég ætla ekki að borða meira nammi, en klára svo poka af tröllatópas bara af því að ég fann hann í hanskahólfinu á bílnum. Mér fannst Aðventa sækja í sig veðrið eftir því sem á leið. Í ljósi þess að hún gerist nokkuð snemma á rannsóknarlögregluferli Harðar (á eftir Krýsuvík en á undan Dauðabókin) þá fáum við nokkra mola úr þroskasögu hans. Elsku karlinn, honum veitir ekki af að taka nokkur þroskastökk.
Það er alltaf æahugavert að heimsækja Hörð Grímsson en nú þykir mér kappinn þó ekki vera á góðum stað. Ég er sammála ýmsum öðrum sem hér hafa skrifað að lýsingar á áfengisneyslu eru of miklar í þessari bók og það verður erfiðara og erfiðara að halda samúðinni með Herði, sem hingað til hefur verið þó nokkur. Ég væri alveg til í að sjá honum fara meira fram í þroska og jafnvel að sjá hann taka sig á í lífinu. Plottið var annars ágætlega áhugavert þótt það væri kannski ekki mjög frumlegt en ég var býsna spennt í seinni hluta bókarinnar - svona eftir að hún komst af stað í alvöru.
Rámar í að Hörður og Bíbí hafi verið búin að eignast barn í annarri eldri bók, það gæti útskýrt að Krýsuvík og Aðventa gerist fyrir það. Áfengið og fíkniegni eiga stóran þátt í þessari bók. Man ekki eftir að Hörður hafi áður verið eigingjarn eins og í þessari bók áður. Hann talar oft um að hafa innsæi en fylgir því ekki mjög oft. Það er enginn neisti milli hans og Bíbíar, hann skilur hana eftir í því sem hann gerir, talar ekki við hana um hluti og vill ekki eyða tíma sínum með henni, spái því að þau hætti saman fyrir rest. Vantaði alveg upp á hvað kom fyrir Andreu í lokin.
Hörður Grímsson mættur aftur í fínum krimma. Bókin er fín og passar fínt inn í nútíma umræðu en myndi kannski passa aðeins betur í Osló eða eitthvað sem Harry Hole gæti lent í. Kannski full ólíklegt á litla Íslandi. Ef ég byggi með Herði væri ég búinn að henda honum út eða senda hann í meðferð, ansi ólíklegt að einhver manneskja væri svona blind fyrir slæmu ástandi á einni mannveru. En alveg fínasta bók og gaman að hlusta á hana á sama árstíma og hún gerist, aðventunni korter í jól.
Vonbrigði. Þetta er fyrsta Stefáns Mána bókin sem ég les og því miður varð ég fyrir töluverðum vonbrigðum. Sagan er afskaplega fyrirsjáanleg og óspennandi og fjallar basically um drykkjuvanda söguhetjunnar.
Prýðilegasta bók eftir Stefán Mána, áreynslulaus lestur, temmilega spennandi en höfundur heldur vel á spöðunum sérstaklega hvað karaktersköpun varðar og framvindu söguþráðar.