Το "Δεκαεφτά" της Αλεξάνδρας Μητσιάλη είναι ένα βιβλίο καταρχάς για εφήβους, αλλά και για ενήλικους και δη για όσους μεγαλώνουν εφήβους, ένα δυνατό μυθιστόρημα ενηλικίωσης-φόρος τιμής σε όσα παιδιά δεν τα κατάφεραν να αντέξουν να συνεχίσουν να ζουν στον δύσκολο αυτό κόσμο. Στον κόσμο που επιβάλλει τη δική του κανονικότητα κι αν δε χωράς εκεί, είσαι καταδικασμένος. Η δεκαεφτάχρονη Μαρίνα Ηλιάδου πέφτει τα χαράματα από τον τέταρτο όροφο του παλιού βενετσιάνικου διοικητηρίου, από τον τέταρτο όροφο του ψυχιατρείου όπου νοσηλεύεται, στην Κέρκυρα. Η Σάρα Λεβή και ο Ορέστης Δούκας, συμμαθητές και κολλητοί της, χαμένοι στους σκοτεινούς διαδρόμους της προσωπικής τους ζωής μετά την αποφοίτησή τους από το λύκειο, δεν έχουν προλάβει να τη χαιρετήσουν. Ο Μάρκος Δουβένης, αγαπημένος καθηγητής της και ο μόνος που την υποστήριζε, έχει μόλις επιστρέφει στο νησί, μετά την παραίτησή του για να τακτοποιήσει παλιούς λογαριασμούς, δεν ξέρει αυτά που έχουν συμβεί και σκέφτεται όσα είναι αποφασισμένος να εξομολογηθεί στη συνάδελφο και ερωμένη του Έλλη Δεγκρίνη, που ακόμα αναρωτιέται γιατί την εγκατέλειψε. Μόνο ένας επικίνδυνος άνεμος σφύριζε από καιρό μέσα κι έξω προειδοποιητικά. Αυτός έφερνε λόγια που έρχονταν από μακριά και έδενε με γερές κλωστές το ψέμα με την αλήθεια. Ποια μυστικά κρύβονται πίσω από τη ζωή και τον θάνατο της Μαρίνας; Ποιοι κινούν τα νήματα αποφασίζοντας για τον έρωτα και τον πόνο, για το σκοτάδι και το φως; Και γιατί αυτοί που φεύγουν ξαναγυρνούν; Γιατί μια ιστορία πρέπει πάντα να έχει το τέλος που της ταιριάζει; Η Αλεξάνδρα Μητσιάλη ξετυλίγει με μαεστρία το κουβάρι των σχέσεων που ενώνει δασκάλους και μαθητές, με κεντρικό πρόσωπο τη Μαρίνα, το όμορφο, ατίθασο κορίτσι που έκρυβε πίσω από την αυθάδεια και την ανυποταγή της ένα συγκλονιστικό μυστικό. Ένα μυθιστόρημα γραμμένο σαν ψυχολογικό θρίλερ, που οδηγεί τον αναγνώστη στους λαβύρινθους της λαβωμένης ψυχής της ηρωίδας μέσα από τις αντικρουόμενες ματιές των πρωταγωνιστών του δράματος, έτσι όπως αυτό ξετυλίγεται σελίδα με τη σελίδα από τις πρώτες μέρες της Γ΄ Λυκείου ως την ημέρα της τελικής λύσης. Το βιβλίο είχε κυκλοφορήσει το 2002 (καθιστώντας με σχεδόν συνομήλικη με τους μαθητές τότε και με τους καθηγητές σήμερα) και (ευτυχώς) επανακυκλοφόρησε πέρυσι, δεκαεφτά χρόνια μετά, από τις Εκδόσεις Πατάκη. Γιατί η βαθιά συντηρητική ελληνική κοινωνία, πολλώ δε μάλλον στην επαρχία, κρύβει μυστικά και ψέματα και σιωπές που διαλύουν μικρούς και μεγάλους. Και μπορεί πανεύκολα να καταστρέψει την ψυχική υγεία, χωρίς φυσικά να μπορεί να τη γιατρέψει. Γι' αυτό, μικροί και μεγάλοι πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι και ψυχικά θωρακισμένοι, ώστε να την αντιμετωπίσουμε. Για να μειωθούν όσο το δυνατόν περισσότερο οι αυτοκτονίες, για να μην αυτοκτονήσει ποτέ ξανά κάποιο παιδί.
ελαφρά αναθεωρημένο το παλιότερο "Οδός αθώων αριθμός 17" ..σχολική λογοτεχνία, βιωματικά καταγεγραμμένη, γνώριμη και στην εφηβική ακρότητα που συναντιέται.
Ειχα μεγάλες προσδοκίες για αυτο το βιβλίο αλλα στο τέλος απογοητευτικά αρκετά κυρίως γιατι, ενώ η πλοκή θα μπορούσε να είναι πολύ ενδιαφέρουσα, το βιβλίο δεν εστίασε στα σωστά σημεία της κατά τη γνώμη μου. Επίσης ο τρόπος που η αφήγηση μεταπηδουσε απο το παρελθόν στο παρόν και μετα σε ενα διαφορετικό σημείο του παρελθόντος κλπ με μπέρδεψε και με δυσκόλεψε να παρακολουθήσω την ιστορία, πόσο μάλλον να τοποθετήσω τα γεγονότα σε ενα χρονικό πλαίσιο. Όσο για τον τρόπο γραφής, ενώ μου κινούσε το ενδιαφέρον, γινόταν σε διάφορα σημεία κουραστικός.