این اولین مواجههی من با «فیلمنامه» به عنوان یک اثر مستقل از فیلم بود. به نظرم این فیلمنامه، به یک اثر ادبی خیلی نزدیکه. بدون اینکه خسته شم یا حوصلهام سر بره، تونستم ازش لذت ببرم، صحنهها رو مجسم کنم (گرچه چون فیلم رو پیشتر دیده بودم، خیلی فضا برای تخیل نداشتم) و حتی در درک بهتر فیلم بهم کمک کرد.
زندگینامهی خوبی هم از کیشلوفسکی در انتهای کتاب هست.
اما نقدها برام به هیچ عنوان کافی نبودن. احساس کردم بیشتر دارن به بیان روند فیلم میپردازن تا نقد یا تحلیل فیلم و نشانههاش.