Wattpad'de büyük bir kısmını okuduğum, basılı hali uzun zamandır elimde olmasına rağmen bir türlü tekrar okuyamadığım o kitap. Sadece tek bir şey söylemek istiyorum: ah Hande, ah Bora. Serzeniş: Leyl, her şeyiyle çok beğendiğim, tüm duyguları anbena kalbimin en derinlerinde hissettiğim bir kitap oldu. Normalde başka kitaplarda bunca olay okurken içimden hep "öyle yapma, niye böyle söylemedin ki" diye karakterlere kızarak okuyan biri olmama rağmen bu kitapta ne Hande'ye kızabildim ne de Bora'ya. Çok fazla şey yaşadılar, daha da fazlasını yaşayacaklar, çok yanlış yaptılar belki de ama bir kez olsun yanlış yapıyorsun bile diyemedim. Karakterlerin içerisinde bulunduğu çıkmazlar o kadar gerçekçi bir şekilde aktarılmıştı ki, ben kalkıp da "böyle söylesen işler bu raddeye gelmezdi, yanlış yaptın" diyemedim. Uzun zaman sonra kalbimin en derinlerinde hissedebildiğim ilk kitap oldu. Her olay, her duygu tam da olması gerektiği gibi, tam da dozundaydı. Kalemine sağlık Sümeyye Koç.