Ben pek öykücü sayılmam. Uzun hikayelerin, derinlemesine işlenen karakterlerin insanıyım. En sevdiğin kitapların bir listesini yap deseler tesadüf değildir ki hep toplamı bin sayfayı aşan, kimi birkaç ciltlik eserlerdir. Yaşar Kemal/Bir Ada Hikayesi dörtlemesi, Mo Yan/Yaşam ve Ölüm Yorgunu, Vedat Türkali/Güven, Bolano/Vahşi Hafiyeler, Asimov/7 ciltlik Vakıf serisi sadece birkaçı.
Öykücüler arasında bile uzun öykü yazanları sevdiğimi şu an yazarken farkettim:) Füruzan, Yaşar Kemal, Ayla Kutlu Türkiye’den sayabileceklerim. Maruzatım Var’daki öyküler bu kategoriye girmiyor ama özellikle birkaçı çok etkileyiciydi. Kısa, net, son derece akıcı bir üslupla insan hallerini anlatan 10 öykü. Kapı komşunu, eski bir arkadaşını, hatta belki kendini okuma ihtimalin çok yüksek.
Özellikle üç tanesi var ki puanlamamı da onlar üzerinden yapmak isterim. Tenes’in Baltası (en çok onu sevdim, bence sevgili Suerdem o sonla ilgili ayrı bir öykü daha bile yazabilir), Eşik ve Aziz Bey. Bu üç öykü başka bir yerden, daha derinden yakaladı. Okuru bol olsun dilerim.