What do you think?
Rate this book
Geluk, een geheimtaal: Dagboeken, 2008-2018
'Ik ben net zover als toen ik tien jaar oud was. De man die ik daarna geworden ben, is weg. Wie het ook was die in mij huisde, hij heeft het gebouw verlaten. Ik mis hem. Het vertrouwen dat hij had. Ik mis het leven dat hij leidde, het was niet zonder zorgen, maar er was hoop en er was troost. Hij is vertrokken. Liefst ging ik hem achterna.'
Alle inspirerende ontmoetingen, artistieke vriendschappen en reizen ten spijt, worden de hier beschreven jaren getekend door depressie. Verdrongen herinneringen worden gewekt en feiten duiken op uit het verleden, die nieuw licht werpen op de zelfmoord van Japins vader. Deed hij het vanwŽge of omwille van zijn zoon?
In deze turbulente periode passeert een stoet bekenden zoals Stephen Fry, prinses Beatrix, John Irving, Erwin Olaf en Joost Zwagerman, maar ook onbekende helden als Sam Wellington Bartlett III, Jej Perfekcyjno__ en de Klokkenluider van Lausanne.
Ondertussen zorgt Japin voor de terugkeer van het afgehakte hoofd van Badu Bonsu II naar Ghana, verschijnen er vijf romans, waaronder
Vaslav,
De gevleugelde en
Kolja, drie toneelstukken, liedjes en verhalen, een film en een opera. Ook leeft Japin mee met zijn partners Lex Jansen en Benjamin Moser en de totstandkoming van hun werk, waaronder de grote, geruchtmakende biografie‘n van Clarice Lispector en Susan Sontag.
Alle inspirerende ontmoetingen, artistieke vriendschappen en reizen ten spijt, worden de hier beschreven jaren getekend door depressie. Verdrongen herinneringen worden gewekt en feiten duiken op uit het verleden, die nieuw licht werpen op de zelfmoord van Japins vader. Deed hij het vanwŽge of omwille van zijn zoon?
In deze turbulente periode passeert een stoet bekenden zoals Stephen Fry, prinses Beatrix, John Irving, Erwin Olaf en Joost Zwagerman, maar ook onbekende helden als Sam Wellington Bartlett III, Jej Perfekcyjno__ en de Klokkenluider van Lausanne.
Ondertussen zorgt Japin voor de terugkeer van het afgehakte hoofd van Badu Bonsu II naar Ghana, verschijnen er vijf romans, waaronder
Vaslav,
De gevleugelde en
Kolja, drie toneelstukken, liedjes en verhalen, een film en een opera. Ook leeft Japin mee met zijn partners Lex Jansen en Benjamin Moser en de totstandkoming van hun werk, waaronder de grote, geruchtmakende biografie‘n van Clarice Lispector en Susan Sontag.
- GenresNonfictionBiography
376 pages, Paperback
First published January 1, 2019
5 people are currently reading
98 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
December 31, 2019
okay, so let's be honest -- when it's japin, i'm biased as fuck.
i'll read anything he writes and i'll likely love it to bits, because the man and the way he writes about love and identity is fascinating. i can't get enough of how he explores his characters, slowly peeling back layers to reveal every facet of their personalities and the creeds they live by.
here, japin himself is the character.
it's an intimate, strangely down-to-earth look into his life over the past ten years; writing novels, preparing for plays, reconciling with fellow writers who shit-talk him in the media, and him handing bouquets of flowers to random strangers in the street because they look like they need it.
he's an enigma. his diaries just make him more approachable.
also, i'm not gonna lie, but i cried when i read the bit where he and his partners -- lex and ben -- commissioned an oil painting of the three of them, containing references to the paintings of the great masters and all that makes their own identities and love.
"so they might see how we lived. that it's possible."
i'm sorry, i'm going to go cry in a corner now. his queer perspective in this book is amazing.
✎ 4.5 stars.
i'll read anything he writes and i'll likely love it to bits, because the man and the way he writes about love and identity is fascinating. i can't get enough of how he explores his characters, slowly peeling back layers to reveal every facet of their personalities and the creeds they live by.
here, japin himself is the character.
it's an intimate, strangely down-to-earth look into his life over the past ten years; writing novels, preparing for plays, reconciling with fellow writers who shit-talk him in the media, and him handing bouquets of flowers to random strangers in the street because they look like they need it.
he's an enigma. his diaries just make him more approachable.
also, i'm not gonna lie, but i cried when i read the bit where he and his partners -- lex and ben -- commissioned an oil painting of the three of them, containing references to the paintings of the great masters and all that makes their own identities and love.
"so they might see how we lived. that it's possible."
i'm sorry, i'm going to go cry in a corner now. his queer perspective in this book is amazing.
✎ 4.5 stars.
September 1, 2020
Op de dag dat ik het boek uitlas liep ik door mijn lievelingssteeg. Daar hing opeens een gedicht van Japin in het raam, geschreven voor zijn geliefde Lex. Het was zo mooi dat ik een beetje moest huilen.
August 11, 2020
met deze 'review' sluit ik denk ik mijn commentaarreeks af op Arthur Japin die ik begon bij de boeken "Een schitterend gebrek" en "Zoals dat gaat met wonderen". Ik hoopte door nog een autobiografie van Japin te lezen om dieper door te dringen tot Japin als persoon. Dat is denk ik wel gelukt. Een grote reden hiervoor is dat hij in dit boek stukken openhartiger is over zijn gewelddadige en depressieve schrijver vader en zijn moeder die, zacht gezegd, een zeer traumatische jeugd had.
Dit boek gaat zowel over geluk als over depressie. Ik was nog aangenaam verrast over hoe aanzienlijk het deel van het boek was dat over geluk ging. Japin schrijft sowieso dat de enige reden dat hij schrijft is om zijn geest weg te lokken van zijn zware gedachten. In hoeverre mate dat waar is vraag ik me af. Uit de hier op volgende, enigszins cryptische passage stamt de titel van het boek. "geluk is een geheimtaal", schrijft hij. "Hij is sommigen vreemd. Zij kunnen vrees en verdriet niet ontcijferen wanneer die beschreven staan in termen van hoop en troost." Vrees en verdriet zijn dus volgens Japin ook aanwezig wanneer men schrijft over geluk. Men heeft dat misschien echter alleen niet door aangezien men zich focust op het positieve. Misschien net zoals toeschouwers enkel op het vermaak en de glorie lette wanneer gladiatoren vochten en niet op hun pijn.
Op een bepaald punt wordt de hoop en troost voor Japin echter ontoereikend. Voorheen werd hem wel eens gevraagd of hij niet bang was dat hij ook zelfmoordneigingen zou krijgen, net zoals zijn vader. Dat was niet het geval zij hij. Nu werd dit echter wel het geval. Niet leven leek bijna aantrekkelijker dan wel leven. Hieruit blijkt weer eens wat voor een invloed iemands kindertijd heeft op zijn verdere leven. Wim Brands wijst hem nog erop dat het opvallend is hoe vaak zijn personages een zelfgekozen einde kiezen. Zelfs Lucia in "Een schitterend gebrek" kiest volgens hem haar eigen einde. Misschien heb ik hierin het antwoord gevonden waarom Japin niet een puur positief boek heeft geschreven. Het leek me dat hij dat namelijk zo prachtig kon toen ik het eerste deel van "Een schitterend gebrek" las. Wie echter over gevoel en dromen schrijft behoort nu tot de avant-garde, schrijft Japin; David Foster citerend. Cynisme is de grondtoon van deze tijd.
Ik heb een hoop meer begrip gekregen voor de man zelf. Ik blijf zijn boeken leuk vinden. Ik zal waarschijnlijk niet zijn gehele collectie boeken op mijn uitvaart hebben liggen zoals een andere fan dat wel had, maar ik zie mezelf wel nog het grootste gedeelte van zijn boeken lezen. De man schrijft namelijk met treffend inzicht en op een erg prettige manier. Hij is bovendien bereidt om zware gedachtes te delen, iets wat ik wel moet respecteren.
Wat ik nu nog zou willen doen is me richten tot Japin zelf. Wie weet leest hij dit namelijk een keer... Het is nota bene wel zijn pagina op Goodreads, en zoveel reviews zijn er niet. Hier gaat ie dus. Arthur: Het spijt me dat je zo veel leed hebt moeten meemaken. Ik respecteer hoe je hiermee om gaat en hoe je dit op zo'n heilzame manier kunt overbrengen naar een publiek via je boeken. Ik wuif met alle liefde met een witte zakdoek naar je terug. Ik hoop dat je weg kunt blijven van depressieve periodes en wie weet, misschien zelfs ooit de ellende achter je kunt laten en een boek kunt schrijven waarin het hoofdpersonage niet een zelfgekozen einde vindt, maar waar hij een prachtig lot tegemoet gaat. Ik weet dat ik in ieder geval daar hoopvol naar uitkijk.
Ik wens je al het beste.
Veel liefde,
Ron
Dit boek gaat zowel over geluk als over depressie. Ik was nog aangenaam verrast over hoe aanzienlijk het deel van het boek was dat over geluk ging. Japin schrijft sowieso dat de enige reden dat hij schrijft is om zijn geest weg te lokken van zijn zware gedachten. In hoeverre mate dat waar is vraag ik me af. Uit de hier op volgende, enigszins cryptische passage stamt de titel van het boek. "geluk is een geheimtaal", schrijft hij. "Hij is sommigen vreemd. Zij kunnen vrees en verdriet niet ontcijferen wanneer die beschreven staan in termen van hoop en troost." Vrees en verdriet zijn dus volgens Japin ook aanwezig wanneer men schrijft over geluk. Men heeft dat misschien echter alleen niet door aangezien men zich focust op het positieve. Misschien net zoals toeschouwers enkel op het vermaak en de glorie lette wanneer gladiatoren vochten en niet op hun pijn.
Op een bepaald punt wordt de hoop en troost voor Japin echter ontoereikend. Voorheen werd hem wel eens gevraagd of hij niet bang was dat hij ook zelfmoordneigingen zou krijgen, net zoals zijn vader. Dat was niet het geval zij hij. Nu werd dit echter wel het geval. Niet leven leek bijna aantrekkelijker dan wel leven. Hieruit blijkt weer eens wat voor een invloed iemands kindertijd heeft op zijn verdere leven. Wim Brands wijst hem nog erop dat het opvallend is hoe vaak zijn personages een zelfgekozen einde kiezen. Zelfs Lucia in "Een schitterend gebrek" kiest volgens hem haar eigen einde. Misschien heb ik hierin het antwoord gevonden waarom Japin niet een puur positief boek heeft geschreven. Het leek me dat hij dat namelijk zo prachtig kon toen ik het eerste deel van "Een schitterend gebrek" las. Wie echter over gevoel en dromen schrijft behoort nu tot de avant-garde, schrijft Japin; David Foster citerend. Cynisme is de grondtoon van deze tijd.
Ik heb een hoop meer begrip gekregen voor de man zelf. Ik blijf zijn boeken leuk vinden. Ik zal waarschijnlijk niet zijn gehele collectie boeken op mijn uitvaart hebben liggen zoals een andere fan dat wel had, maar ik zie mezelf wel nog het grootste gedeelte van zijn boeken lezen. De man schrijft namelijk met treffend inzicht en op een erg prettige manier. Hij is bovendien bereidt om zware gedachtes te delen, iets wat ik wel moet respecteren.
Wat ik nu nog zou willen doen is me richten tot Japin zelf. Wie weet leest hij dit namelijk een keer... Het is nota bene wel zijn pagina op Goodreads, en zoveel reviews zijn er niet. Hier gaat ie dus. Arthur: Het spijt me dat je zo veel leed hebt moeten meemaken. Ik respecteer hoe je hiermee om gaat en hoe je dit op zo'n heilzame manier kunt overbrengen naar een publiek via je boeken. Ik wuif met alle liefde met een witte zakdoek naar je terug. Ik hoop dat je weg kunt blijven van depressieve periodes en wie weet, misschien zelfs ooit de ellende achter je kunt laten en een boek kunt schrijven waarin het hoofdpersonage niet een zelfgekozen einde vindt, maar waar hij een prachtig lot tegemoet gaat. Ik weet dat ik in ieder geval daar hoopvol naar uitkijk.
Ik wens je al het beste.
Veel liefde,
Ron
December 7, 2019
Het is een bijzonder mens en hij leeft een bijzonder leven, toch leest het boek als iets gewoons, alsof je met Arthur praat in een café. (wel zo'n sjiek café met dure wijn waar je normaal niet binnen gaat. maar toch).
Door Zoals dat gaat met wonderen: dagboeken 2000-2007 had ik al geleerd om niet te veel vraagtekens te zetten bij wat hij beleeft (kan dat echt? ontmoet hij X echt?) maar gewoon mee te gaan. Echter, ik raad je aan om deze dagboeken van Arthur Japin niet in één ruk door te lezen, maar om af en toe een stukje tot je te nemen. Lees je dit namelijk in één ruk, dan loop je het gevaar een beetje blasé te raken en, bijvoorbeeld, te gaan denken: oh ja hoor weer een openhartig gesprek met Beatrix.
Door Zoals dat gaat met wonderen: dagboeken 2000-2007 had ik al geleerd om niet te veel vraagtekens te zetten bij wat hij beleeft (kan dat echt? ontmoet hij X echt?) maar gewoon mee te gaan. Echter, ik raad je aan om deze dagboeken van Arthur Japin niet in één ruk door te lezen, maar om af en toe een stukje tot je te nemen. Lees je dit namelijk in één ruk, dan loop je het gevaar een beetje blasé te raken en, bijvoorbeeld, te gaan denken: oh ja hoor weer een openhartig gesprek met Beatrix.
January 8, 2020
Net als het vorige dagboek - zoals dat gaat met geluk - een feestje. Ik beken hier met schaamrood dat ik nog nooit een roman van de man las, dat ze me niet boeiend of onvermijdelijk leken, maar nu moet ik wel, want beide dagboeken waren me een doorlopend genoegen. Harry Mulisch hield van kleurig gevoerde colberts, en Stephen Fry is zo leuk als ik dacht dat hij zou zijn: the more you know
September 27, 2020
Mooi boek. Vaak wist Japin de dingen zo te omschrijven dat ik mijn eigen gevoelens erin herkende; hij weet uit te drukken waar ik soms zelfs de woorden niet voor kan vinden. Ook zijn ontmoetingen met bekende mensen zijn interessant.
November 14, 2020
Een prachtig inzicht in de innerlijke wereld van een prachtige man. Voor mij kwam dit boek op precies het juiste moment. Denkende over liefde, de manieren waarop je je level in kan delen, het (soms noodgedwongen) volgen van jezelf - waar dat dan ook heen mag leiden.
Hartelijk dank meneer Japin voor het delen van jezelf en je geliefden. Ikzelf ben erg zoekende in hoe ver men kan gaan in het openstellen van jezelf en het openstaan voor anderen. En ik heb heel erg veel van dit boek kunnen meenemen.
Hartelijk dank meneer Japin voor het delen van jezelf en je geliefden. Ikzelf ben erg zoekende in hoe ver men kan gaan in het openstellen van jezelf en het openstaan voor anderen. En ik heb heel erg veel van dit boek kunnen meenemen.
August 30, 2020
Als je het boek leest, is het op een gegeven moment alsof je in zijn hoofd zit. Bepaalde grote thema’s in zijn leven komen duidelijk naar voren.
Zoals de afkeer tegen het bekeken worden. Arthur houdt van coulissen, zich terug kunnen trekken. Wanneer hij alsmaar bekeken wordt, zet hij graag een masker op om zich te tonen naar de buitenwereld, om zichzelf te beschermen. Wanneer anderen foto’s van hem maken, voelt het alsof hem dit beeld ontnomen wordt en iemand iets van hem neemt.
Arthur is veel bezig met de dood. Ziet dat niet als iets slechts, iets wat bij het leven hoort. En heeft het zelf heel erg moeilijk gehad met leven. Hij koestert een aantal jaren een doodswens. Hij blijft zich vasthouden aan zijn partners Ben en Lex.
Hij wordt meer getrokken door zelfmoord dan ik doorhad. Het blijkt dat zijn hoofdpersonen vaak ook zelfmoord plegen, of afscheid nemen van het leven dat ze leiden. Deze overeenkomsten had ik zelf nog niet opgemerkt.
Hij haalt heel veel uit zijn relaties. Even is Ben ook verliefd op een ander, en ze proberen oprecht om er met zn vieren wat van te maken, maar dit blijkt toch niet te passen.
Zijn boek komt heel eerlijk over. Hij maakt het niet mooier dan het is, en dat geeft de lezer vertrouwen dat alles mogelijk is.
Zoals de afkeer tegen het bekeken worden. Arthur houdt van coulissen, zich terug kunnen trekken. Wanneer hij alsmaar bekeken wordt, zet hij graag een masker op om zich te tonen naar de buitenwereld, om zichzelf te beschermen. Wanneer anderen foto’s van hem maken, voelt het alsof hem dit beeld ontnomen wordt en iemand iets van hem neemt.
Arthur is veel bezig met de dood. Ziet dat niet als iets slechts, iets wat bij het leven hoort. En heeft het zelf heel erg moeilijk gehad met leven. Hij koestert een aantal jaren een doodswens. Hij blijft zich vasthouden aan zijn partners Ben en Lex.
Hij wordt meer getrokken door zelfmoord dan ik doorhad. Het blijkt dat zijn hoofdpersonen vaak ook zelfmoord plegen, of afscheid nemen van het leven dat ze leiden. Deze overeenkomsten had ik zelf nog niet opgemerkt.
Hij haalt heel veel uit zijn relaties. Even is Ben ook verliefd op een ander, en ze proberen oprecht om er met zn vieren wat van te maken, maar dit blijkt toch niet te passen.
Zijn boek komt heel eerlijk over. Hij maakt het niet mooier dan het is, en dat geeft de lezer vertrouwen dat alles mogelijk is.
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 21, 2020
Een dagboek van 10 jaar reizen, vriendschappen, ontmoetingen. Met herinneringen aan vreugde: de vriendschap met Lex en Ben, de realisatie van romans, toneelstukken, liedjes, verhalen en een opera. Met herinneringen aan ellende: depressies o.a. door de steeds terugkomende gedachten aan de zelfmoord van zijn vader, de twijfel aan de vriendschap met Lex en Ben...
'Met alle kunst, dus ook de literatuur, kan je twee kanten op. Je kunt je erdoor laten meevoeren of je kunt het analyseren. De eerste weg brengt redding, de tweede kaalslag'.
'Met alle kunst, dus ook de literatuur, kan je twee kanten op. Je kunt je erdoor laten meevoeren of je kunt het analyseren. De eerste weg brengt redding, de tweede kaalslag'.
April 10, 2020
Altijd een traktatie!
Displaying 1 - 11 of 11 reviews