Een nieuwe, meeslepende biografie van de schrijfster van de bestsellers Hortense, Sophie in Weimar en Suzanne en Edouard Manet
Het tijdperk voor de heerschappij van de Bourgondische graven: voor iedereen die genoten heeft van De Bourgondiërs van Bart van Loo en meer wil weten over de middeleeuwen
In haar nieuwe boek dringt Thera Coppens door tot de dertiende eeuw, waar een ontzagwekkende vrouw strijd moet voeren tegen de hebzucht van de haar omringende vorsten. Margaretha lag nog in de wieg toen haar ouders stierven en de machtige erflanden Vlaanderen en Henegouwen nalieten aan haar en haar zus Johanna. In de door mannen gedomineerde wereld vormden de schatrijke prinsessen een begeerde prooi in de genadeloze huwelijkspolitiek. Na de dood van Johanna bestreed Margaretha vijandige vorsten en pausen en stuurde haar oorlogsvloot af op haar aartsvijand: rooms-koning Willem II, graaf van Holland. Twee eeuwen later gingen haar graafschappen op in het grote Bourgondische Rijk. Maar als stammoeder van de nieuwe dynastie werkt haar wezen door in de middeleeuwse historie van de Lage Landen.
Thera Coppens (1947) is auteur van vele historische boeken waaronder Marie Cornélie. Dagboek van haar reisnaar het hof van St. Petersburg’,Dageraad van Oranje Nassau en Hortense. De vergeten koningin vanHolland. Ze schreef artikelen in onder meer NRC Handelsblad, Vitrine/hetMuseumtijdschrift en Nouveau.
Werkelijk fenomenaal! De schrijfster brengt twee figuren tot leven die vaak volkomen onterecht worden overgeslagen in de vroege prille geschiedenis van de Lage Landen.
Het karakter van Margaretha komt met name goed uit de verf; een koppige, intelligente, rechtvaardige vrouw die in een mannenwereld met sluwe diplomatie haar macht behield en zelfs versterkte.
Wat het verhaal ook makkelijk weg laat lezen, is de goede beschrijving van de tijd van Johanna en Margaretha. Belangrijke figuren in het leven van de prinsessen, zoals Blanche, de gebroeders Avesnes en Lodewijk IX, worden door de schrijfster ook ruim behandeld in het boek.
Midden in het boek, zijn een aantal pagina's aan illustraties te zien van o.a. Jacob van Maerlant. Deze illustraties vertellen een interessant verhaal op zichzelf; de schildering van de olifant van van Maerlant is natuurlijk komisch en laten de lezer inleven in de tijd.
Wellicht had de schrijfster wat meer kunnen verwijzen naar mensen die eerdere biografieën hebben geshreven over figuren uit de tijd van Johanna en Margaretha; de naam van Frits van Oostrom valt terecht maar verder komen er geen andere "moderne" schrijvers aan bod. Gemiste kans om de visie van de biograaf naast die van anderen te lezen.
Maar al met al is dit een juweeltje van een boek, met een uniek verhaal. Ook iemand zonder historische kennis kan dit boek makkelijk volgen.
Wat een mooi boek over twee bijzondere vrouwen uit de Vlaamse geschiedenis van de 13de eeuw. Is het toeval dat het verhaal van deze 2 belangrijke vrouwen -Vlaamse gravinnen, Prinsessen van Constantinopel- werd geschreven door een vrouw? Werd hun belang in het verleden weggemoffeld door mannen die net als tijdens hun leven moeilijk konden omgaan met hun macht en hun intelligentie? Indrukwekkend interessant.
In de geschiedenislessen leerden we enkel over mannen met ronkende namen : Gwijde van Dampierre, Lodewijk van Male . In dit boek lees je meer over de 2 zussen , gravinnen van Vlaanderen en prinsessen van Constantinopel , die best hun mannetje konden staan in de 13 de eeuw . Leuke weetjes over bijgeloof en gebruiken .
Ik weet nog steeds niet wat ik heb gelezen. Het neigt naar non-fictie, maar Coppens grossiert in dit boek in het invullen van emoties van historische personages en over hoe zij bepaalde gebeurtenissen hebben ervaren. Hoe ze dat doet is mij een raadsel, maar één ding is mij duidelijk: het is niet historisch verantwoord. Daarnaast staan er in het boek diverse historische missers in. Er wordt een citaat van Bernard van Clairvaux aangehaald over een kruistocht terwijl hij al zeventig jaar dood was. Daarnaast wordt de dood van Floris IV van Holland te romantisch voorgeschoteld en is Coppens niet tot nauwelijks kritisch tot de bronnen die ze raadpleegt. Mijn tip aan Thera Coppens: ga weer romans schrijven, want dit is regelrechte bagger.