Το τραγούδι του πατέρα

by Θεόδωρος Γρηγοριάδης

Στα τέλη της δεκαετίας του πενήντα, σε ένα καπνοχώρι του Παγγαίου τρεις νέοι αγρότες, προσφυγόπουλα και κανταδόροι στις γειτονιές των κοριτσιών, φτιάχνουν ένα µουσικό τρίο, κιθάρα, ακορντεόν και βιολί, το Τρίο Καντάδα.
Παίζουν στους γάµους και στις γιορτές του χωριού, τραγουδάνε ισπανόφωνα τραγούδια και γράφουν ένα δικό τους τανγκό. Ονειρεύονται µια καριέρα παραπέρα, όµως είναι ερασιτέχνες και δεµένοι µε τον κάµπο.

Ο κιθαρίστας ήταν ο πατέρας µου. Πρόλαβα να τους γνωρίσω παιδί, τους ακολούθησα στα γλέντια και στις νυφιάτικες αυλές. Χρόνια µετά αποφάσισα να γράψω την ιστορία τους σε ένα µικρό βιβλίο, µε φωτογραφίες που συµπληρώνουν το κείµενο. Ήθελα µια γραφή εξοµολογητική και βιωµατική, διάσπαρτη µε ιστορίες αληθινές, σαν να βγαίνουν από µυθιστόρηµα. Ένα βιβλίο που να ακούγεται σαν τραγούδι. Ένα τραγούδι για τον πατέρα, τους φίλους του και τη γενιά τους, µια γενιά που πάλεψε να ορθοποδήσει, που τόλµησε να ονειρευτεί µε κέφι και ελπίδα.
Θ.Γ.

135 pages, Paperback

First published November 29, 2019

About the author

English: Theodoros Grigoriadis

Σπούδασε αγγλική γλώσσα και λογοτεχνία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης από το 1974 έως το 1979. Δίδαξε αγγλικά σε δημόσια σχολεία της Θράκης και της Αθήνας από το 1982 ως το 2010. Άρχισε να δημοσιεύει διηγήματα τη δεκαετία του '80 στα λογοτεχνικά περιοδικά Υπόστεγο, Οδός Πανός και Εντευκτήριο. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Οι κρυμμένοι άνθρωποι, εκδόθηκε το 1990 και αμέσως μετά, το 1991, η συλλογή διηγημάτων Ο αρχαίος φαλλός. Ευρύτερα γνωστός έγινε με το μυθιστόρημα Ο Ναύτης το 1993. Την τριετία 1999-2001 συνεργάσθηκε με την Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σερρών, διοργανώνοντας λογοτεχνικά σεμινάρια και ομάδες ανάγνωσης και παρουσιάζοντας πολιτιστικές ειδήσεις καθώς και την στήλη 1002 βιβλία στο site της βιβλιοθήκης. Το 2007-2010 λαμβάνει μέρος στον καινούργιο κύκλο λογοτεχνικών σεμιναρίων στην Βιβλιοθήκη με τον τίτλο Μυθιστόρημα: δημιουργικές αναγνώσεις.

Το μυθιστόρημα "Ζωή μεθόρια" (2015) κέρδισε το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2016. Η "Καινούργια πόλη" (2017) συμπληρώνει μαζί με την "Ζωή μεθόρια" και το "Παρτάλι (2001) την τριλογία του Παρταλιού.

Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της επιτροπής του Athens Prize for Literature του περιοδικού "(δε)κατα".

Reviews

[Manos Tzorakis · Rating 3 out of 5]

Σεμνό και ειλικρινές, αναβιώνει μια ολόκληρη εποχή χωρίς νοσταλγία ή μπουκωμένο συναίσθημα. Ο τόνος είναι βιωματικός και η μελαγχολία για τον παλιό καιρό συγκρατημένη, η πρωτοπρόσωπη όμως αφήγηση συχνά θυμίζει voice over ηθογραφικής ταινίας.

[Nikos · Rating 4 out of 5]

Βιβλίο που ξυπνάει μνήμες και εικόνες.Ο Γρηγοριάδης κατάφερε μέσα σε 120 σελίδες να μιλήσει για ένα σημαντικό πρόσωπο στην ζωή του καθενός μας,αυτό του πατέρα,που ο καθένας απο μας ίσως χρειαζόταν τόμους για να περιγράψει τον αντίστοιχο δικό του.Ωραίες περιγραφές που σε ταξιδεύουν, συναισθηματικό και σε μεταφέρει σε μια Ελλάδα των παλαιότερων εποχών που οι άνθρωποι πάλευαν για το μεροκάματο αλλά ήξεραν να χαίρονται την ζωή και να περνούν ξέγνοιαστα...Δικαίως για μένα βραβευμένο...Σίγουρα θα διαβάσω και άλλα βιβλία του Γρηγοριάδη μετά απ' αυτό γιατί το συγκεκριμένο ήταν μια πρώτη πολύ καλή επαφή με τον συγγραφέα.

[Fotini Firenze · Rating 3 out of 5]

http://georgette60.blogspot.com/2020/...
Ένας ύμνος αγάπης,νοσταλγίας και όμορφης μουσικής είναι αυτό το βιβλίο.
Ο συγγραφέας μέσα από ασπρόμαυρες φωτογραφίες και περιγραφικές, βιωματικές στιγμές μας συστήνει τον πατέρα του.

Μας δίνει ένα λιτό,καλογραμμένο αφήγημα που μέσα από τις σελίδες του βιώνουμε και εμείς την δεκαετία του 60 με τον ξεριζωμό,την προσφυγιά και τον μόχθο των ανθρώπων να ορθοποδήσουν παλεύοντας με την γη.

Συγχρόνως μαθαίνουμε τα ήθη και τα έθιμα της εποχής σε χωριά της Μακεδονίας,με τους ήρωες να ταλαντεύονται ανάμεσα στον κάματο για τον επιούσιο και την αγάπη τους για την μουσική. Γνωρίζουμε ότι η ιστορία αυτή είναι αληθινή και βιωματική για τον συγγραφέα που έζησε σαν μικρό παιδί εκείνη την περίοδο,ακολουθώντας τον πατέρα και τους φίλους του σε όμορφα πανηγύρια,σε παραδοσιακούς γάμους και σε καντάδες. Τραγούδια ξένα και ελληνικά που σιγοτραγουδιούνται ακόμα και είναι αγαπημένα, μας προσφέρονται και χαμογελούμε νοσταλγικά αναπολώντας την αγνότητα εκείνης της εποχής.