Elke negen jaar worden veertien jongeren geofferd aan de Minotaurus in het labyrint. Alleen zo kan een oorlog tussen Kreta en Athene worden afgewend. Theseus, zoon van de Atheense koning, wil eens en voor altijd afrekenen met de monsterlijke stier-mens, en meldt zich vrijwillig aan. Maar het avontuur ontrolt zich anders dan hij voor ogen heeft…
Het beest met de kracht van tien paarden is een wervelend verhaal over helden en antihelden, tragische gebeurtenissen en een liefdesgeschiedenis die sterker is dan het noodlot.
‘Waar begint een verhaal? Bij je geboorte? […] Of misschien is een verhaal rond als een bal, en heeft het in werkelijkheid geen begin of eind?’ Lida Dijkstra had niet passender kunnen beginnen. Er zijn meerdere Griekse mythen die niet uit één verhaal bestaan, maar verweven zijn met andere en zo een verhalencluster vormen. Zo ook ‘Theseus en de Minotauros’: het verhaal van Theseus die met de hulp van Ariadnes draad de Minotauros verslaat, is verbonden aan Daidalos en Ikaros en Medea.
Lida Dijkstra kiest ervoor haar vertelling van het verhaal te beginnen met het moment dat veertien kinderen in een luchtkoker worden neergelaten. Ze komen allemaal uit Athene en dienen als offer voor het beest dat in het labyrint op het eiland Kreta gevangen wordt gehouden. Elke negen jaar is dit een gruwelijke verplichting van de Atheense koning aan de Kretenzische koning Minos, als vergelding voor de moord op diens zoon. (van een vicieuze cirkel gesproken!) Het bijzondere en leuke aan ‘Het beest met de kracht van tien paarden’ is dat het strikt genomen maar deels een hervertelling is, want de tijd die De Veertien doorbrengen in de ondergrondse ruimtes staat in geen enkele overlevering beschreven. Dijkstra maakt er een levendig geheel van met bijvoorbeeld fresco’s die de eerder genoemde verwante verhalen verbeelden, zodat ook die op een soepele manier in het boek verteld worden. De groep kinderen is een bont geheel, die samenwerkt en zelfs grapjes maakt. En passant is meer in het verhaal verwerkt: het Klassieke wereldbeeld, Minoïsche beschaving, gulden middenweg, de positie van meisjes in de Klassieke tijd (en een deels feministische Theseus), net als het verschil tussen labyrinten en doolhoven.
De illustraties van Djenné Fila passen ontzettend goed bij de tekst. Kleurrijk waar ze de fresco’s weergeven, donker als het een scène in het doolhof bevat. Ook het verschil tussen enerzijds het beestachtige en het intelligente in de Minotauros anderzijds brengt ze treffend over.
Andere details die ik opvallend/fijn vond: Dijkstra houdt de Griekse spellingswijze aan (Daidalos, Ikaros) en sommige namen staan in de tekst een keer in het Grieks geschreven; het gebed van koning Minos, aan de goden gericht in de hoop dat ze zijn zoon Androgeos zullen wreken, is op papier gezet in de vorm van een zwaard. (Zeus vindt het “vlijmscherp”.) Achterin het boek vind je een verklarende woorden- en persoonslijst en landkaart.
Het is een verhaal dat tevens uitnodigt tot voorlezen. Je zou er zelfs een toneelstuk van kunnen maken. Lida Dijkstra hoort in iedere kast naast Imme Dros en Simone Kramer. Ik zou bijna zeggen: een vorm van klassieke receptie zoals het hoort! Maar dat laat ik graag aan iedere andere individuele lezer over. ‘Waar eindigt een verhaal? Met het einde van een opdracht of reis? Rolt de bal eindeloos door […]? Eindigt een verhaal ooit?’
Bij de GVP vinden we Lida Dijkstra een onderschatte schrijfster. Na 'Wachten op Apollo' is dit opnieuw een fijne bewerking van Griekse mythen. We bespreken het boek in de 24ste aflevering van De Grote Vriendelijke Podcast. Luister naar wat we erover te zeggen hebben via Spotify, iTunes, TuneIn, je podcast-app of http://www.degrotevriendelijkepodcast...
Wat een parel! Nieuwe spanning brengen in een eeuwenoud verhaal is zeker niet evident, maar Dijkstra doet het met enorm veel overtuiging. Dit voor jong, maar zeker ook voor oud.
Geen droge mythologie maar een ontzettend spannend verhaal: een genot om voor te lezen mede dankzij geniale taalvondsten en het talent van de auteur om het gruwelijke ook acceptabel te maken voor jonge(re) lezers. Dit boek is een pareltje én een kunstwerk. Werkelijk prachtige illustraties!
Een sterke hervertelling over Theseus en de Minotauros. Vragen als: wie vertelt een verhaal? en wat is een monster? of bestaat er vrije wil? zitten door dit verhaal heen geweven. Bovendien bevat het boek prachtige illustraties van Djenné Fila. Dit is een hervertelling met interessante details en aanpassingen, het labyrint lijkt bijvoorbeeld eerder een doolhof (Dijkstra 30) en ook de waarheid binnen verhalen wordt bevraagd (69). Zo zijn er nog meer mooie toevoegingen aan de oude mythe (hypotekst) die het verhaal verder uitdiepen tot een prachtig jeugdboek.
Leuke hervertelling van deze mythe. Maar wat een teleurstelling dat alle man-vrouw stereotypen niet alleen worden bevestigd maar ook keer op keer herhaald worden. Vrouwen als zwak en hysterisch... Echt niet meer van deze tijd. De illustraties krijgen wat mij betreft 5-sterren; prachtig werk.
Wat een heerlijk Grieks, heroïsch, mythologisch, godenverhaal over veertien dappere kinderen die samen een weg zoeken om aan de minotaurus te ontsnappen.
I actually loved the way the Minôtauros was portrayed in this retelling of the myth by Lida Dijkstra.
The art was also stunning💕
Fun fact:
Lord Minôtauros and Lady Ariadnê is are a God and Goddess in the Minoan Pantheon but when the Minoan civilization fell and got taken over by the Greeks, the Greeks made this myth to downgrade some of the Deities from the Minoans and shed extra light on their victory over the taking of Krete.
Fpr example: Lady Arakhnê, Lord Diónysos and Queen Rheia are also of Minoan origin btw^^