Retorisch erg sterke aanklacht tegen het onrecht van het Belgische interneringsbeleid. Van de Velde was er zelf een slachtoffer van en werd 6 jaar opgesloten wegens een palfiumverslaving. Het pamflet is rigoureus, eerlijk en genuanceerd. Maar ook ietwat breedvoerig en een beetje pedant, zeker in de woordkeuze.
Anno 2022 is al wat van de Velde schreef oud nieuws en bekende hap, maar dat maakt het niet minder sterk: als tijdsdocument uit 1968 blijft het meer dan overeind, en een groot deel van de geschetste problematiek blijft actueel.
Door Uitgeverij Vrijdag heruitgegeven in 2020 met 'De Knetterende Schedels', en misschien nog wel sterker dan die verzameling kortverhalen. Aanrader.
Ieder zinnig mens weet dat de wereld sinds de eerste dag wriemelt van kleine en grote onrechtvaardigheden, waaraan ondanks alle goede wil weinig valt te verhelpen omdat zij inherent zijn aan de aangeboren zwakheden van de mens en zijn onvolmaakt bestel.
Van de Velde is an almost forgotten Flemish writer who fell victim to drug addiction and psychiatric institutions in the sixties. I doubt if any of his work is still in print, but libraries and second hand shops can do the trick.
'Recht of antwoord' was a plea in which Van de Velde testified about how he fell into his marginalised state of being, from which he escaped through suicide/accidental overdose. The short story collection 'De knetterende schedels' is equally excellent.
His grave is located in a far end of the writer's corner of the Schoonselhof in Antwerp.