Jump to ratings and reviews
Rate this book

Alegría

Rate this book
Desde el corazón de su memoria, un hombre que arrastra tantos años de pasado como ilusiones de futuro, ilumina, a través de sus recuerdos, su historia, la de su generación y la de un país. Una historia que a veces duele, pero que siempre acompaña. El éxito desbordante de su última novela embarca al protagonista en una gira por todo el mundo. Un viaje con dos caras, la pública, en la que el personaje se acerca a sus lectores, y la íntima, en la que aprovecha cada espacio de soledad para rebuscar su verdad. Una verdad que ve la luz después de la muerte de sus padres, su divorcio y su vida junto a una nueva mujer, una vida en la que sus hijos se convierten en la piedra angular sobre la que pivota la necesidad inaplazable de encontrar la felicidad. A medio camino entre la confesión y la autoficción, el autor escribe una historia que toma impulso en el pasado y se lanza hacia lo aún no sucedido. Una búsqueda esperanzada de la alegría. Una novela escrita desde el corazón de la memoria. Una búsqueda esperanzada de la alegría

360 pages, Hardcover

Published December 24, 2019

Loading...
Loading...

About the author

Manuel Vilas

69 books297 followers
Narrador y poeta nacido en Barbastro (Huesca) en el año 1962. También ha publicado numerosos artículos en diarios como el Heraldo de Aragón, ABC, El País, El Mundo, Público y El día de Aragón, amén de suplementos literarios como ABC Cultural y Babelia.

En sus inicios publicó poesía en títulos como El rumor de las llamas o El mal gobierno, sin embargo, si bien ha continuado publicando libros de poesía, su salto a un público más amplio se produjo tras la publicación de las novelas España y Aire Nuestro, lanzada por Alfaguara. Mediante la conocida editorial de narrativa también público Los inmortales, El luminoso regalo y el volumen de relatos Setecientos millones de rinoceronte. En 2016, a través del sello Malpaso, lanzó Lou Reed era español.

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
239 (15%)
4 stars
434 (28%)
3 stars
505 (32%)
2 stars
245 (15%)
1 star
126 (8%)
Displaying 1 - 30 of 232 reviews
Profile Image for José Alfredo.
422 reviews217 followers
December 23, 2019
Otro año que los Premios Planeta me defraudan. Yo creía que los libros premiados debían ser originales, se conoce que tenemos diferente concepto de 'original' Planeta y yo. Este libro es un añadido, una segunda parte, un apéndice... llamarlo como queráis, de Ordesa, el anterior libro del autor. Más de lo mismo. Mi crítica, la misma que Ordesa, se libra porque el autor escribe muy bien, pero es muy cansino y depresivo adentrarse en su cerebro, se conoce que escribiendo estas cosas ahorra en psicoanálisis, porque 'vargame er señó'. Estas reflexiones y sentimientos en una persona de 80 años son creíbles, en una de cincuenta y tantos, como que no ...

En fin, con Ordesa me hubiera bastado.

Profile Image for Karla.
1,053 reviews174 followers
November 19, 2019
" Me importa bien poco la literatura, yo quiero el amor de la gente, por eso me hice escritor. Porque descubrí algo, descubrí que las palabras enamoran y sirven para no estar solos."
Profile Image for Claudia.
361 reviews205 followers
June 10, 2020
A meio do livro já estava a pedir que acabasse. Tem algumas coisas interessantes, mas não me impressionou. Aliás, aborreceu-me de morte. Detesto dar duas estrelas aos livros, mas não posso tentar enganar-me. Não gostei e senti que foi tempo perdido.
Profile Image for David Carrasco.
Author 1 book222 followers
July 27, 2026
Después de un gran éxito literario, quizá a todo escritor deberían retirarle durante seis meses el pasaporte, el espejo y la posibilidad de escribir sobre su gran éxito literario. Manuel Vilas hizo exactamente lo contrario. Se echó a viajar, se miró mucho y escribió Alegría.

Y lo curioso es que, por momentos, le sale muy bien.

El narrador, que se parece extraordinariamente a Manuel Vilas y tampoco hace demasiado por despistar a nadie, recorre ciudades, aeropuertos y hoteles presentando una novela cuyo título nunca se menciona, aunque habría que haberse caído de un guindo literario para no reconocer Ordesa. El éxito lo lleva de un lugar a otro, lo acerca a lectores desconocidos y lo obliga a convivir con una extraña contradicción: cuanta más gente quiere escucharlo, más evidente se vuelve la ausencia de las pocas personas cuya voz necesitaría de verdad.

Sus padres han muerto. Su matrimonio terminó. Sus hijos están construyendo una vida en la que él ya no ocupa el centro. A su lado hay una nueva mujer, Mo, también llamada Hepburn en ese sistema de nombres con el que Vilas convierte a las personas reales en criaturas de su mitología privada. Y mientras el mundo le dice que ha triunfado, el narrador intenta averiguar qué demonios significa triunfar cuando uno sigue hablando con los muertos en las habitaciones de hotel.

Conviene saber dónde se entra. Alegría apenas tiene trama en el sentido convencional. El narrador viaja, recuerda, observa, llama a sus hijos, piensa en sus padres, contempla ciudades, entra en hoteles, conoce lectores y se enfrenta una y otra vez a sus propios estados de ánimo. La novela avanza mediante capítulos breves, fogonazos de memoria, reflexiones, escenas familiares y asociaciones que pueden llevarnos de una cama bien hecha a la historia reciente de España, de una llamada telefónica a la muerte o de un zumo de naranja a la posibilidad de seguir vivo un día más.

A algunos lectores todo esto les parecerá una sarta de ocurrencias de un señor muy interesado en sí mismo. Y tampoco cuesta entenderlos. Ahora bien, juzgar el libro por no comportarse como una novela tradicional sería como reprocharle a un poema que no tenga argumento. La medida justa está dentro de las reglas que Vilas ha elegido: comprobar si cada divagación, cada repetición y cada regreso a los muertos consiguen sostener el interés. Vilas puede ser repetitivo, caprichoso, sentimental y completamente indiferente a la obligación de conducirnos hacia alguna parte.

Pero su literatura funciona así. Escribe sobre lo que le importa, aunque aquello que le importa sea una canción, su padre, unos zapatos, Felipe González, un hotel italiano o el gesto de una camarera. Tampoco es casual que se fije tanto en el dinero: en cuánto cuestan las cosas, en los hoteles y los coches, o en el sueldo y las condiciones de trabajo de uno de sus hijos. Bajo toda esa intimidad asoma la conciencia de clase de alguien que no ha olvidado de dónde viene. Todo entra en el libro con el peso que tiene en su cabeza, y deja que el lector decida si allí hay literatura o un hombre pensando en voz alta durante trescientas páginas.

Yo suelo encontrar literatura. Otra cosa es que la encuentre siempre.

El título contiene la principal tensión del libro. La alegría de Vilas tiene poco que ver con andar contento por la vida, dar palmas o levantarse cada mañana convencido de que el universo está de nuestra parte. La cita del poeta José Hierro que abre la novela —«Llegué por el dolor a la alegría»— lo deja claro: esta alegría nace del dolor, con plena conciencia de lo perdido. El narrador intenta resolver una sospecha bastante cruel: que empezar a ser feliz quizá signifique alejarse de quienes ya solo existen en el dolor y la memoria.

La nueva vida —Mo, los viajes, el éxito, unos hijos cada vez más independientes— se levanta sobre otra que se ha derrumbado, y él todavía no sabe habitarla sin sentirse culpable. El narrador conoce la depresión, el alcohol, la angustia, la culpa y esa soledad capaz de aparecer incluso mientras una sala llena de personas espera que firmes ejemplares. Hasta convierte sus episodios depresivos en un personaje al que bautiza Arnold, en referencia al compositor Arnold Schönberg. Ese visitante regresa con el ruido, la ira y el desasosiego. La alegría aparece entonces como una resistencia pequeña y provisional: una conversación con un hijo, el cuerpo de la mujer amada, una ciudad hermosa, una comida, una canción o el recuerdo de quienes ya no están.

En Ordesa, Vilas escribía desde una herida todavía abierta. La muerte de sus padres, la separación, el alcoholismo y la conciencia de haber llegado a cierta edad con la vida desordenada daban al libro una urgencia difícil de fingir. Alegría continúa esa conversación, pero lo hace cuando el escritor ya ha convertido el dolor en reconocimiento público. Y ese cambio importa, porque Alegría intenta hacer algo raro: ser una continuación de Ordesa sin querer serlo. Ahora el narrador contempla su sufrimiento desde hoteles, festivales, viajes internacionales y encuentros con lectores que le explican cuánto los ha conmovido. La herida continúa ahí, aunque ya ha aprendido a posar para las fotografías.

Sus padres siguen ocupando buena parte del libro. Vilas habla con ellos, los recuerda y fantasea con la posibilidad de que sepan que han aparecido en una novela. Esa relación con los muertos conserva momentos de enorme ternura, especialmente cuando la literatura se convierte en una manera absurda y conmovedora de mantenerlos informados: papá, mamá, han salido ustedes en un libro y, aunque parezca increíble, la gente lo está leyendo. Sin embargo, también aparece cierta sensación de terreno conocido. Después de Ordesa, algunas evocaciones parecen regresar porque Vilas aún las necesita, aunque la novela ya no siempre sepa qué hacer con ellas.

Lo más interesante está quizá en los hijos. En Ordesa predominaba el hijo que miraba hacia sus padres muertos; aquí gana espacio el padre que observa cómo sus propios hijos se alejan hacia el futuro. Las llamadas breves, las dificultades para comunicarse y el deseo de protegerlos forman una de las zonas más limpias del libro. Para Vilas, ser padre significa también asumir que las personas a quienes más quieres acabarán construyendo una vida en la que tú serás importante, pero dejarás de ser imprescindible. No parece un mal precio por haberlas ayudado a crecer, aunque duela como una pequeña jubilación sentimental.

Cuando acierta, la prosa tiene una energía difícil de imitar. Vilas conserva mucho del poeta: escribe por impulsos, imágenes, ritmos y asociaciones emocionales. Puede pasar de lo solemne a lo doméstico en apenas una frase, y en sus mejores páginas una observación aparentemente trivial acaba tocando algo reconocible sobre la vejez, la familia o el miedo a desaparecer. También posee un humor extraño, a veces infantil y otras veces melancólico, que impide que el libro quede completamente aplastado bajo el peso de sus difuntos y sus depresiones.

El problema llega cuando esa libertad se convierte en indulgencia. No todas las intuiciones merecían un capítulo, no todos los recuerdos necesitaban regresar y no todas las opiniones de Vilas poseen el interés que él les atribuye. Hay pasajes en los que el narrador parece convencido de que cualquier cosa que cruce su mente adquiere automáticamente valor literario. Unas veces ocurre. Otras solo ha cruzado su mente.

También me perdió cuando entró en modo cortesano y comenzó a repartir elogios a los reyes de España. Vilas tiene todo el derecho a admirarlos, faltaría más, y el lector conserva el derecho igualmente soberano a sentir que se ha colado por error en una recepción del Palacio de la Zarzuela. Es uno de esos momentos en los que la sinceridad del autor queda fuera de duda, aunque la sinceridad, por sí sola, tampoco convierte cada opinión en una página memorable.

Ahí está mi principal reserva. Vilas se expone y escribe con una autenticidad poco frecuente, pero esa valentía no debería funcionar como salvoconducto crítico. Que algo sea verdadero para quien lo cuenta no garantiza que resulte interesante para quien lo lee. Alegría alberga fragmentos muy hermosos, pensamientos certeros y escenas familiares que dejan una punzada. Pero contiene también reiteraciones, divagaciones y entusiasmos personales que parecen pedir al lector una paciencia que el libro no siempre recompensa.

Por eso, quien disfrute de la literatura intimista, los diarios, la autoficción y los autores capaces de convertir su propia vida en materia narrativa encontrará bastante que apreciar. Quien necesite argumento, evolución dramática o criaturas que existan con independencia del narrador probablemente acabará mirando el número de página con la misma ansiedad con la que se consulta el panel de salidas cuando el avión lleva dos horas de retraso. Vilas no engaña a nadie, pero tampoco cambia de método para ponérselo más fácil al lector.

A mí Alegría me ha gustado. Tiene páginas sinceras, momentos de belleza y una mirada sobre los padres y los hijos que difícilmente puede fingirse. Pero también me ha parecido irregular, demasiado pendiente de prolongar el mundo de Ordesa y bastante menos poderosa que aquella novela. Donde Ordesa convertía el dolor en una necesidad de escritura, aquí a veces se percibe la necesidad de seguir escribiendo sobre el dolor.

Manuel Vilas abrió una herida en Ordesa. En Alegría vuelve a visitarla, esta vez con los premios, los hoteles y los lectores al fondo. Algunas visitas todavía conmueven. Otras empiezan a parecer turismo.

DC
Profile Image for Federica Rampi.
725 reviews249 followers
August 6, 2020
“Quanto abbiamo bisogno noi esseri umani di sentirci speciali.”

Il libro di Vilas è un viaggio a due velocità, una storia circolare che passa dalla dimensione pubblica a quella privata, dall’essere figlio e poi padre, di uno scrittore che viaggia e riflette sulla gioia.
La memoria è il mezzo per attraversare i ricordi e le incognite che conducono ad essa (amore, bellezza e bontà) anche quando la gioia è ingannevole.
La memoria reinterpretata, è il motore per evolvere, per tenere vivo chi non c’è più cercando la bellezza, nutrendo l’anima nel passato, celebrando l’autenticità del quotidiano nello scorrere del tempo.
I passaggi della vita sono complicati, dolorosi, contraddittori è faticoso rielaborare e saper guardare avanti, ma fa parte del mistero dell’esistenza in cui tutto è connesso.
“La gioia, all’improvviso” prende slancio nel passato per guardare a ciò che non è ancora accaduto: è un ponte ideale tra il prima, i suoi genitori, il presente, lui, e il futuro, i suoi figli.
Il romanzo, tra confessione e autobiografia non tralascia nulla, nemmeno quell’ombra sulla gioia desiderata che si addensa dentro di lui...
Vilas soffre di depressione e alla depressione ha dato ha un nome illustre : Arnold Schönberg, il fondatore della musica dodecafonica, il punto di rottura con tutto ciò che la musica significava prima.
Arnold , lo chiama solo per nome, è il padrone della sua confusione, della sua instabilità emotiva di quell’apatia che non se ne vuole andare.
“Arnold mi regala le sue frecce più rare. Arnold mi mette in testa le equazioni morali più oscure(..)
Arnold sono i rumori”
“Arnold, re del mondo”

Nel raccontarsi, Vilas non nasconde nulla e ogni stato d’animo ogni sintomo e segnale sono trattati nel modo più poetico che si possa immaginare,snza filtri, senza autoindulgenza.
Siamo ciò che siamo, nel bene e nel male.
Siamo il frutto dell’educazione ricevuta , dei gesti che abbiamo assimilato, di ciò che ci scorre nel sangue.
Viviamo assorbendo ogni stimolo, facendo nostra ogni sensazione

“Se la mia solitudine fosse una città, sarebbe Chicago.”

I capitoli sono brevi, quasi come gli appunti di un diario imbevuti dei più piccoli dettagli, di cui Vilas è ossessionato, perché senza non si riesce a trasmettere nulla: la gioia che cerchiamo è capire tutte le sfaccettature della bellezza.
È la gioia che traccia i confini.

Non c'è euforia in questo libro, né ottimismo.
C’è amore, tanto, accettazione di sé, umiltà e speranza come antidoto alla disperazione.
“La gioia, all’improvviso” è una commovente lezione di sopravvivenza.
E in un modo o nell’altro, siamo un po’ tutti Manuel Vilas.
19 reviews9 followers
November 7, 2019

Nunca ha sido tan necesaria la literatura como hoy. En esta época de gritos y sinsentido, de prisas y consumo, necesitamos narraciones que nos ayuden a entender qué está pasando. Manuel Vilas lleva años ayudándonos, más si cabe en sus últimos libros, Ordesa y Alegría, en los que consigue articular una forma de expresión que consigue tocar el corazón de los lectores. Lo hace compartiendo su carne y su sangre, de esa forma que solo es posible a los resucitados. Porque él resucitó de entre los muertos al traspasar su profundo hundimiento. Al emerger de los infiernos, los renacidos adquieren un nuevo resplandor, un brillo que atrae a todos aquellos que aún caminan en penumbra. Vilas nos cuenta sus evoluciones por hoteles y ciudades como Dante lo hizo en su dia de la mano de Virgilio. Cambian los decorados pero a fin de cuentas seguimos buscando una salida al laberinto de existir. Convierte su vida en una road movie en la que convive con su pasado y su futuro, con sus padres muertos y sus hijos vivos. Nos da una lección cervantina de cómo el discurrir de la vida, pese a todas sus sombras, nos ofrece una oportunidad para el heroísmo y la alegría. Ese es el sentido de la vida que nos desvela el texto. Cuando nos regalan una obra que además de bien escrita nos hace bien al alma solo podemos sonreír agradecidos. Es posible reconciliarse con el pasado, con los padres, con los fantasmas, con heridas, pérdidas y errores. Manuel Vilas ha incendiado el panorama literario con un fuego feroz que lo devorará todo y que quizá, si le dejamos, nos deje un poso de esperanza.



Joy, Manuel Vilas' last book. A life lesson.


Literature has never been so necessary as it is today. In this age of shouting and nonsense, of haste and consumption, we need narratives that help us understand what is happening. Manuel Vilas has been helping us for years, even more so in his latest books, Ordesa and Alegría, in which he manages to articulate a form of expression that touches the hearts of readers. He does so by sharing his flesh and blood, in such a way that it is only possible for those who have been resurrected. Because he rose from the dead by piercing their deep sinking. As they emerge from hell, the reborn acquire a new radiance, a radiance that attracts all those who still walk in darkness. Vilas tells us about his evolutions through hotels and cities as Dante did in his day by the hand of Virgil. The decorations change but finally we continue searching a way out of the labyrinth of existence. He turns his life into a road movie in which he lives with his past and his future, with his parents dead and his children alive. It gives us a lesson, like Cervantes did, in how the passage of life, despite all its shadows, offers us an opportunity for heroism and joy. That is the meaning of life that the text reveals to us. When we are given a text that, in addition to being well written, does us good for the soul, we can only smile gratefully. It is possible to reconcile with the past, with parents, with ghosts, with wounds, losses and errors. Manuel Vilas has set the literary panorama on fire with a fierce flame that will devour everything and that perhaps, if we leave him, will leave us with a glimmer of hope.


喬伊,曼努埃爾·維拉斯的最後一本書人生一課

文學從來沒有像今天這樣必要過。在這個大喊大叫、胡說八道、匆忙消費的時代,我們需要有助於我們理解正在發生的事情的敘述。曼努埃爾·維拉斯多年來一直在説明我們,在他最新的著作《Ordesa》和《阿萊格裡亞》中,他更是如此,他設法表達出一種觸動讀者心靈的表達形式。他這樣做的方式是分享他的血肉,只有那些復活的人才有可能。因為他從死裡復活,刺穿了他們深深的下沉。當他們從地獄中出來時,重生者獲得了一種新的光芒,一種光芒吸引著所有仍然在黑暗中行走的人。維拉斯告訴我們他通過酒店和城市的演變,就像但丁在維吉爾的手下的日子一樣。裝飾改變,但最後我們繼續尋找出路的迷宮的存在。他把自己的生活變成了一部公路電影,他與他的過去和未來生活在一起,父母死了,孩子還活著。它給我們上了一堂課,就像賽凡提斯一樣,生命如何流逝,儘管它有著陰影,卻給我們提供了一個英雄主義和歡樂的機會。這就是文本向我們揭示的生命的意義。當我們得到一個文本,除了寫得很好,對我們的靈魂有好處,我們只能感激地微笑。與過去、父母、鬼魂、傷口、損失和錯誤相協調是可能的。曼努埃爾·維拉斯用猛烈的火焰點燃了文學的全景,它將吞噬一切,如果我們離開他,也許將給我們留下一線希望。

自動翻譯,我為錯誤道歉。

https://www.doctorcasado.es/2019/11/a...
Profile Image for Mientras Leo.
1,803 reviews206 followers
December 27, 2019
Confundir contar una historia cercana con enlazar trivialidades a las que colocar un prota escritor creemos que otorgan más interés no merece más puntuación
Profile Image for Patricia Ayuste.
Author 0 books307 followers
January 25, 2025
🗨️ “Cuántas cosas ocurren en mi vida que no puedo compartir con nadie, y eso me está matando. Me está matando esta soledad, esta enfermedad.”

📗 “Alegría”, finalista del Premio Planeta 2019, es una autoficción en la que su principal protagonista busca la unión con sus hijos, ya mayores e independizados. Cada página es una invitación a reflexionar sobre temas tan universales como son la familia, la paternidad, la búsqueda de identidad, la muerte o el sentido de la vida, entre otros.

🔝 Puntos fuertes:
- Invitación a la reflexión y el tratamiento de temas universales a través de un protagonista que busca ser amado.
- Novela introspectiva e intensa para leer con calma.
Profile Image for JoseManuel.
103 reviews4 followers
December 11, 2019
Me resulta complejo dar una valoración a esta novela porque, al igual que ha habido partes que he disfrutado, ha habido otras que me han resultado soporíferas. En primer lugar, diré que no he leído Ordena (lo haré, sin duda, pero con un enfoque distinto a ésta) y también diré que ha sido la primera novela de Manuel Vilas.

Referente al escritor... me parece formidable. Es un escritor que me ha hecho disfrutar con su escritura y admitiré que ha habido partes en las que el contenido me ha dado exactamente igual... porque su prosa (con grandes tintes poéticos) me ha cautivado y, precisamente eso, me ha permitido llegar a la página final.

Referente al libro... leí alguna crítica que decía que era una segunda parte de Ordesa, pero esta vez dedicada a sus hijos. Cierto es que sus hijos tienen un papel relevante en la historia... pero el motor, sin duda, siguen siendo sus padres. Y creo que el problema que yo le veo a la novela es que el autor no busca entretener al lector (definitivamente no). El autor crea una historia que no avanza... que sólo gira en círculos y que resulta repetitiva. Las primeras 200 hojas del libro me han encantado... las he devorado... pero a partir de ahí tenía la sensación que lo que me contaba... ya lo había leído. Las anéctotas eran distintas... pero la conclusión siempre es la misma... (la melancolía, el constante recuerdo de sus padres) y se me hizo muy pesado. Creo que la novela es un exceso de introspección tal... que el autor deja de entretener y aporta su prosa como único elemento cautivador al lector.

Por otro lado, en lo que se refiere al protagonista, he pasado de la empatía al rechazo. Insisto, en las primeras 200 hojas se hace querer... en las 150 últimas... se hace tedioso.

Finalmente, si me permiten el consejo. Den una oportunidad a la novela (el autor es un escritor formidable) pero... no hagan como yo... tómenla en pequeñas dosis (como si se tratara de un buen vino). No la lean del tirón porque les resultará repetitiva. Así es como yo afrontaré Ordesa... en pequeñas dosis... mientras compagino su lectura con alguna otra. Si ponen toda su atención en la novela... y lo hacen con sus cinco sentidos... es muy probable que, como a mí... les supere su exceso de introspección... ah... y una última cosa: no sé si el título Alegría es una broma, una recomendación de la editorial o una improvisación... pero, particularmente, en los más de 100 capítulos de la novela... la mayor parte de ellos carecen de alegría... más bien la alegría brilla por su ausencia y las veces que el autor la menciona... a mí me resultó muy poco creíble.
Profile Image for Javi.
47 reviews7 followers
January 26, 2020
Menudo comienzo de esta novela, empezar el año con Romance y a la vez Erotica, cambie para este titulo, solo puedo decir gracias.
En primer lugar quiero decir que me he quedado sorprendido para bien, aunque la gente hayan puesto criticas negativas de que son frases de Coelho entre otros celebres, de este titulo que he leido no es asi porque cada frase que ha escrito ha sido de puño de su sangre, por cada palabra que escribe, no se explicarlo sin duda. Añade a su mujer, hijo, madre, padre entre otros personajes.
Es una novela escrita a primera persona, no es como las historias que leemos normalmente, cuando empece a leerlo me resulto diferente de lo que suelo leer, capitulos super cortos pero ahí es la cuestion tiene 107 capitulos en cada uno de ellos, cuenta sus historias, y te metes en el papel del mismo escritor.
Este libro fue galordonado a el premio finalista del año pasado. Quedo 2° pero aún asi es un premio gordo. Quiero animarles a cada uno de vosotr@s, leerlo si quereis otra historia en el cual se lee muy rapido, fue mi caso que pasaba horas y ya tenia que ir a trabajar o a descansar y me quedaba con ganas de más.
- Mi valoracion final 5/5
Quiero dar las gracias a un amigo mio que me invito a Alibrate, ya que yo llevo hace unos meses y he conocido gente genial que tambien son como yo, que les gusta un buen libro. Mil gracias
Profile Image for Luís Queijo.
323 reviews31 followers
January 25, 2024
Depois de o “abandonar”, fui ler algumas críticas e fiquei mais descansado (mentirinha...) ao perceber que não fui só eu quem se sentiu defraudado ao ponto de não acabar um livro nomeado para um importante prémio literário Espanhol.
Esta suposta novela/história enquadra-se na autoficção, género do qual não desgosto, partindo do princípio de que os autores têm alguma coisa interessante para contar. Não é o caso.
Perdido nos devaneios existenciais do narrador que se sente acabado aos cinquenta e qualquer coisa anos e que faz “flashbacks” até à criancice ou aos anos “de ouro” é absolutamente intragável e quase deprimente... isto nas primeiras 150 páginas... seria bom se melhorasse para o final, mas já não consegui lá chegar.
Para quem leu “Ordessa”, dizem que é mais do mesmo. Eu, pelos vistos, tive a sorte de não o ler.
Salva-se, pelo menos, a escrita do autor...
Profile Image for Dany Salvatierra.
Author 11 books183 followers
December 6, 2019
Vilas logró superarse a sí mismo, porque lo que tenemos delante es peor que “Ordesa”. Las primeras 50 páginas y sus reflexiones y consejos sobre “la vida” parecen escritas por Paulo Coelho.
Profile Image for Hugo Marroquín.
Author 3 books228 followers
January 21, 2020
Escuché el audiolibro de Alegría, la obra finalista del Premio Planeta de Manuel Vilas, narrado por Israel Elejalde, actor español que en 2014 fue nominado a los Premios Goya como mejor actor revelación.

Estoy feliz de haber descubierto este libro. De haber cerrado el 2019 con él y haber iniciado el 2020 también con él. Me ha dejado mirando al vacío de mi habitación más de una vez o he debido detenerme al caminar para tomar un respiro, para mirar al cielo.

Encontré en Alegría momentos de melancolía, nostalgia, tristeza, añoranza, reflexión y como lo promete su título, de alegría.

Alegría es una suerte de auto ficción en la que Vilas recuerda y reflexiona sobre el sentido de la vida a través de las memorias de su amor tan grande por sus padres, con sus hijos, su esposa e incluso aquello que detona su depresión. Su viajes, aquellos lugares donde —diría Chavela— amó la vida, los espacios, los silencios, los sabores, sus ilusiones, sus fracasos.

Todo ello para descubrir que después de todo, subsiste la alegría, que es eso lo que hemos de encontrar. Definitivamente un llamado alentador en un mundo que tantas veces nos roba la esperanza.

Manuel Vilas nos entrega una obra madura, sólida, rica y profunda. Estoy seguro que la mantendré cerca de mí para volver a ella cuando sienta que nada tiene sentido o que todo vale poco, cuando la alegría se esconde en los lugares más oscuros de mi corazón.

Te bastará leer su primer párrafo para saber que necesitas leerlo. Y la última línea, te dejará sin aliento por la belleza que encapsula.

Profile Image for Vera Sopa.
822 reviews82 followers
June 20, 2020
O que torna este romance arrebatador é a proximidade com o leitor que, apesar de tudo acaba por se identificar com um protagonista tão complexo mas verdadeiro, que dá nome a sentimentos e emoções que nem sempre conseguimos definir. A lucidez é inebriante. A busca da verdade e de si mesmo também. O amor que se perpetua de pais para filhos, testemunho de vida é o tema circular que Manuel Vilas não deixa cair, com rasgos de brilhantismo quando expande a sua análise para os outros. Política, sociedade, natureza humana são assuntos sobre o qual reflete.

Ele é atormentado pela escuridão mas busca a luz. O sofrimento de que tomou consciência quando escreveu um romance. Em "E, de repente, a alegria" há 107 capítulos de apego aos fantasmas do passado e à vida como ela era para abraçar o presente numa prosa delicada.

"Uma esperança à qual umas vezes chama beleza, e outras, alegria, e há que ter fé na alegria, porque sem ela a vida humana não prevalecerá." (pag.239)
Profile Image for Lee  Imagina Sueña  .
646 reviews421 followers
August 25, 2022
Alegría es un libro de no ficción con un analisis introspectivo del autor sobre su vida, sus padres, su esposa, hijo, y como los momentos de convivencia generan alegría al recordarlos.

A pesar del tema y del nombre del libro, el tono es algo austero, poco alegre por decirle de algún modo

Para mí es un libro de 3.5 estrellas
Profile Image for Juan Camilo Velandia Quijano .
669 reviews4 followers
October 31, 2021
Me sorprendieron las malas críticas sobre este libro. Sí, soy el que lee lo que han escrito desconocidos para ver si el libro vale la pena o no. Claro, no me confío de cualquiera, especialmente cuando es un libro recomendado en una de mis librería favoritas y es finalista del Premio Planeta... Claro que los de Planeta no siempre aciertan...

En fin. Desde la primera frase yo quedé enamorado del libro. Puede ser porque es la primera vez que leo a Manuel Vilas y me encanta su forma de escribir. Pero también es porque me llega, me toca su forma de decir las cosas, lo entiendo y lo siento. He leído críticas que dicen que "no pasa nada" y que "es repetitivo". ¡La vida misma es repetitiva! ¡Hay días en que "no pasa nada"! ¡Hay gente que vive de "nada" y de "repetir"! Y acá se narra con pasión, con maestría, con sentimiento, con una invitación a la reflexión.

Y no es cierto que no pase nada, al menos en mi opinión. No es una perorata, es una verborrea emocional que nace del contemplar, del reflexionar, del ver la vida y entender dónde está la alegría, de dónde nace... Para mí, el libro atrapa, yo no quería soltarlo, quería seguir conociendo y escuchando a este protagonista que pone los apodos según el compositor clásico al que más se le parezca. Quería leer más de su honestidad, de lo que piensa de la vida y cómo me voy identificando con muchas de sus ideas.

Todo es una invitación a la reflexión. Sobre lo efímero del tiempo, la paternidad, el pasado, el valor de los pequeños momentos. Tal vez a mí me afectó tanto porque tengo recuerdos parecidos de colegio y de momentos que comparto con este personaje, en diferentes épocas pero con las mismas sensaciones.

Si es un poco agotador, debo reconocerlo. Para la página 200 ya no podía más y tuve que dejarlo por unos días, no sé si me sentí abrumado por meterme tanto en su vida o necesitaba un descanso, pero sí lo dejé en la mesa de noche por unos días. Al final, es la reflexión de un hombre sobre su vida, sobre lo que ama, lo que le da alegría, de lo que se trata su vida... Y definitivamente puede ser largo y agotador, pero al final es SU vida y uno decide si se queda a compartirla con él o no.

"Todo aquello que amamos y perdimos, que amamos sin saber que un día nos sería hurtado, todo aquello que, tras su pérdida, no pudo destruirnos, y bien que insistió con fuerzas sobrenaturales y buscó nuestra ruina con crueldad y empeño, acaba, tarde o temprano, convertido en alegría."
Profile Image for David Villar Cembellín.
Author 5 books24 followers
December 3, 2019
Buen libro, continuación de “Ordesa” en cuanto a estilo, no así en cuanto a tono, más optimista.

La exégesis y beatificación de Felipe González, también hay que decirlo, no era necesaria. Parece de encargo.

Seguiré leyendo a Vilas y su literatura del yo. Me gusta.

————————————-

«Claro que ya sé que Dios no existe. Pero hay belleza en la idea de que un ser omnipotente te ame. Que te ame quien sea, pero que te ame alguien. Es mejor que te ame un ente de ficción a que no te ame nadie».

(le aplaudo y le discrepo, Sr. Vilas)
Profile Image for Antonella Díaz.
78 reviews3 followers
April 4, 2022
4.5/5.0
Es un libro para reflexionar de temas tan cotidianos como los zapatos, la comida, los paisajes, hasta de temas más profundos como la muerte, el sentido de la vida, la familia, las amistades, la motivación, las despedidas, el daño causado a otros y por supuesto el significado tan amplio y profundo de la alegría. Me gustó cómo el autor personifica al miedo y a la ansiedad que todos hemos sentido.
19 reviews2 followers
December 19, 2019
Las aburridas neuras de un neurótico. Aburridísimo. No lo pude acabar. ¿Realmente le puede interesar esto a alguien?
Profile Image for Oswaldo.
34 reviews3 followers
May 31, 2021
Este libro ha sido el mejor descubrimiento, y compañía, luego de la muerte de mi padre.
Profile Image for Laura Montoya.
160 reviews138 followers
November 10, 2023
Este libro me hizo sentir miedo de que mis papás se mueran y de no tener a quien contarle todo lo que sucede en mi vida.
Sentí miedo de sus miedos que se parecen a los míos y que en papel a veces parecen tan irracionales.
Pero ese miedo no lo sentiría si no me hubiera tocado el placer de disfrutar una familia tan INCREIBLE como la mía, eso es lo raro de tener, que te hace sentir miedo a perderlo.
Un libro lleno de nostalgia, de amor y dolor, de presencias y ausencias.
Profile Image for Cindy.
716 reviews19 followers
February 27, 2020
Voy a empezar diciéndoles que abandoné este libro. Y antes de que me reclamen, que por qué lo califiqué con dos estrellas, si ni siquiera lo terminé; es que en Goodreads no sé si hay alguna opción cuando se abandona un libro. Si alguien la conoce que me lo diga por favor. O hay que decirles a los creadores de esta red social que pongan esa opción.
Ahora, hablando de la calificación (solo llegué al capítulo 46, sé que no es la mitad, pero ya no pude más), le dí esta porque a mi parecer era un libro muy depresivo y negativo, y pues al empezar a leerlo yo estaba con muy buen ánimo de mis lecturas anteriores y este libro que lo presentan como una novela y son más bien reflexiones del autor, porque no tiene una trama como tal (en el sentido de que al abandonarlo no me quedo con la duda de como concluye, porque no lleva los elementos de una historia de introducción, desarrollo, nudo, etc.) me empezó a bajar el ánimo y los capítulos aunque eran cortos se me hacían eternos.
Por el otro lado debo admitir que el autor pone reflexiones en forma de frases que son interesantes (esta es la razón, por la que no le dí una estrella nada más) y también tuene buena redacción que eso se lo agradezco mucho como lectora.
Profile Image for Luis De Sousa Moniz.
144 reviews4 followers
March 14, 2020
Es un libro fantástico. El autor se desnuda en sus miedo más profundos y vemos cómo la mente y ese enano que te habla sabotea cada momento de la vida. Cómo la imaginación de situaciones y afectos te aleja del concepto principal del ser humano... ser feliz

Una reflexión interesante para que paremos esos juicios hacia nosotros mismos y seamos felices. Todos merecemos que la alegría este en nuestras vidas en cada momento y cada situación por pequeña que sea.

Súper recomendado y mas que merecido ser el finalista del Premio planeta, es más para mi debió ser el ganador
Profile Image for Concha Jiménez.
95 reviews2 followers
April 13, 2020
No he conseguido leer más del 15% del libro, cuando he llegado al momento que, de adolescentes, hasta hacer un avión de papel y hacerlo volar lleva al protagonista a ''filosofear'' y, en ese momento, darse cuenta de que ''es humano'', ''que así es también la muerte,'' porque está mirando lo bien que vuela el avión, ¡Por favor! ¡Qué levante la mano quien ha pensado eso mientras hacía un avión de papel! O se iba al río de niño con sus padres y amigos y también ahí se pone a hacer filosofía. Una estrella porque le reconozco su buen español.
Profile Image for Ruxandra Georgescu.
5 reviews11 followers
June 27, 2023
un scriitor extraordinar, cu o forță și o sensibilitate pe care greu le-aș fi văzut puse laolaltă. traducerea, de excepție, îi aparține lui Marin Mălaicu-Hondrari, un minunat poet.
Profile Image for fabiulino.
106 reviews
January 10, 2021
La forza di questo libro sono sicuramente le parole: intelligenti, belle, che fanno riflettere.
Purtroppo, però, le parole non bastano per rendere un libro indimenticabile, bello.
Avrei apprezzato di più se fosse stato più corto, se alcune riflessioni non fossero ripetute fino allo sfinimento.
Ho trovato pochissimo dell’autore che mi ha spiazzato con “In tutto c’è stata bellezza”.
Peccato, ma aspetto pazientemente il prossimo.
Profile Image for Juan.
291 reviews2 followers
September 25, 2020
Una novela llena de reflexiones y recuerdos especialmente de los padres, adorados. Recuerdos de toda la vida, junto a sus padres y de cómo el protagonista desde su madurez los comprende ahora. También piensa cómo sus hijos le verán a él dentro de años, si ocurrirá lo mismo que le pasa a él.

Lectura entretenida pero sin más.
Profile Image for Plano Nacional de Leitura 2027.
345 reviews590 followers
Read
January 16, 2021
Se no livro anterior ( ( Em Tudo Havia Beleza) Manuel Vilas se centrava nos pais, neste, e apesar de a matéria-prima ser a mesma, a memória, o foco recai nos filhos. Num registo também poético, este livro revela-nos quão atormentada e esperançosa pode ser a natureza humana. O que realmente amamos é o que mais nos fragiliza mas pode ser também a nossa maior fonte de felicidade.
[Resumo da responsabilidade do Plano Nacional de Leitura 2027]

ISBN: 978-989-665-974-5
CDU: 821.134.2-31

Livro recomendado PNL2027 - Literatura - maiores 18 anos
Profile Image for Dana.
202 reviews50 followers
July 28, 2024
Manuel Vilas ne invită în „Bucurie” să explorăm un teritoriu plin de nostalgie și reflecții filosofice, oferindu-ne o biografie ficționalizată despre trecut, părinți și micile momente de bucurie care ne modelează existența.
Cartea este un mozaic de amintiri, unde naratorul își revede viața, alegând momente aparent aleatorii, dar pline de sens. Rămășițele copilăriei sunt îngropate în noi și ce bucurie ar fi să le poți retrăi, să readuci la viață senzațiile acelea demult pierdute.
Pe măsură ce te cufunzi în lectură, te încearcă un sentiment copleșitor de intimitate, ești parte din explorările interioare ale naratorului precum:
• Anumite scene și obiecte care ne rămân impregnate în creier și ale căror amintire provoacă melancolie
• Semnificația pe care o depozităm în anumite obiecte prin care facem un salt în timp, înapoi la eul nostru din trecut
• Angoasa sfâșietoare care îl macină toată viața. Un fel de stream of consciusness, gândurile îl acaparează într-o ordine aleatorie
• Senzația de gol atunci când descoperă ceva nou în absența părinților deoarece absența lor anulează toată bucuria momentului
• Memoria comună întreținută de relațiile de familie, verișori, unchi, mătuși, acel univers magic sau comunitate intimă care trăiește doar în spațiul intern ar câtorva membri.

„Bucurie” te face să vrei să fii mai prezent în propria viață, să vrei să te bucuri mai mult de clipele care nu se vor mai întoarce niciodată.
Displaying 1 - 30 of 232 reviews