What do you think?
Rate this book
Quentin Bell #2
Anders dan wij
Voorjaar 1941. Virginia Woolf verdwijnt spoorloos. Angelica, haar lievelingsnichtje, is diep geschokt wanneer alleen Virginia's wandelstok bij de rivier wordt gevonden.
Samen met haar broer Quentin graaft ze in haar herinneringen.
Wat heeft Virginia, haar ogenschijnlijk zo vrolijke tante, tot deze hartverscheurende beslissing gebracht? En waarom zijn de herinneringen van Angelica zo anders dan die van Quentin? Wat is de schaduwzijde van de ongekende vrijheid van hun kindertijd?
Rindert Kromhout brengt het Engeland van de jaren veertig en de kunstenaars uit de Bloomsbury Groep, onder wie schrijfster Virginia Woolf en haar zus, schilderes Vanessa Bell, heel dichtbij. Over deze kleurrijke mensen schreef hij ook Soldaten huilen niet, dat werd bekroond met de Gouden Lijst en de Thea Beckmanprijs, en Vertel me wie wij waren.
Anders dan wij verscheen eerder onder de titel April is de wreedste maand.
Samen met haar broer Quentin graaft ze in haar herinneringen.
Wat heeft Virginia, haar ogenschijnlijk zo vrolijke tante, tot deze hartverscheurende beslissing gebracht? En waarom zijn de herinneringen van Angelica zo anders dan die van Quentin? Wat is de schaduwzijde van de ongekende vrijheid van hun kindertijd?
Rindert Kromhout brengt het Engeland van de jaren veertig en de kunstenaars uit de Bloomsbury Groep, onder wie schrijfster Virginia Woolf en haar zus, schilderes Vanessa Bell, heel dichtbij. Over deze kleurrijke mensen schreef hij ook Soldaten huilen niet, dat werd bekroond met de Gouden Lijst en de Thea Beckmanprijs, en Vertel me wie wij waren.
Anders dan wij verscheen eerder onder de titel April is de wreedste maand.
256 pages, Paperback
First published October 6, 2013
147 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 32 reviews
January 20, 2021
D-boek uit de bieb, wat betekent dat dit boek zo ongeveer samenvalt met de categorie young adult. Maar laat ik daar meteen even bij zeggen dat dit helemaal niet per se een boek voor vijftienjarigen is. Sterker nog: ik ben er als volwassene zo door geïnspireerd dat ik behoefte heb gekregen om me verder te verdiepen in de interessante Bloomsbury kunstenaarsgroep.
Het eerder verschenen 'Soldaten huilen niet' heb ik niet gelezen. Interessant idee, om twee keer een boek te schrijven over de zelfde groep, maar dan vanuit het perspectief van een andere bewoner van de groep. Zoveel kunstenaars op een kluitje, pleitbezorgers van vrijheid en ruimdenkendheid, hebben op Angelica veel druk gelegd. Virginia Woolf was haar tante, Vanessa Bell haar moeder. Angelica mocht alles, maar ontdekte rond haar zevende levensjaar tot haar schok dat wat zij gewoon vond in de rest van de wereld als ongewoon werd beschouwd. Het gevoel dat haar moeder niet echt zag wat zij nodig had, maar haar opvoedde met het idee dat vrijheid en eigen keuzes maken voor een meisje het allerbelangrijkste waren, heeft bij Angelica de nodige schade aangericht. Want wat als zij kokkin had willen worden, in dienst had willen treden bij een rijke familie, had haar ruimdenkende omgeving dat dan van haar geaccepteerd?
Rindert Kromhout heeft door historische feiten in romanvorm te gieten een boeiend verhaal geschreven, dat je voor je gevoel dicht bij de echte hoofdrolspelers brengt. De gedragingen en keuzes zijn complex en vrijzinnig, maar tegelijkertijd heeft Angelica veel last van wat wordt verzwegen. Als kunst de allerindividueelste uitdrukking van allerindividueelste gevoelens is, in hoeverre is het dan acceptabel dat je hierbinnen als kunstenaar/mens zaken achterhoudt?
Tot slot: Kromhout laat Virginia het volgende zeggen: "We hoeven niet alles te begrijpen. Soms is het genoeg als iets ons betovert, of fascineert of desnoods irriteert, zonder dat we precies weten waarom." Wij zijn in onze huidige maatschappij dringend toe aan verspreiding van deze wijsheid. Kunst en schoonheid hebben een eigen, intrinsieke waarde, die niet uitgelegd hoeft of kan worden. Voor meer over dit onderwerp heb ik nu Brave New World van Aldous Hugsley en Mrs.Dalloway van Virginia Woolf op mijn lijstje gezet. Inspirerend boek, dat iets wakker maakt!
Het eerder verschenen 'Soldaten huilen niet' heb ik niet gelezen. Interessant idee, om twee keer een boek te schrijven over de zelfde groep, maar dan vanuit het perspectief van een andere bewoner van de groep. Zoveel kunstenaars op een kluitje, pleitbezorgers van vrijheid en ruimdenkendheid, hebben op Angelica veel druk gelegd. Virginia Woolf was haar tante, Vanessa Bell haar moeder. Angelica mocht alles, maar ontdekte rond haar zevende levensjaar tot haar schok dat wat zij gewoon vond in de rest van de wereld als ongewoon werd beschouwd. Het gevoel dat haar moeder niet echt zag wat zij nodig had, maar haar opvoedde met het idee dat vrijheid en eigen keuzes maken voor een meisje het allerbelangrijkste waren, heeft bij Angelica de nodige schade aangericht. Want wat als zij kokkin had willen worden, in dienst had willen treden bij een rijke familie, had haar ruimdenkende omgeving dat dan van haar geaccepteerd?
Rindert Kromhout heeft door historische feiten in romanvorm te gieten een boeiend verhaal geschreven, dat je voor je gevoel dicht bij de echte hoofdrolspelers brengt. De gedragingen en keuzes zijn complex en vrijzinnig, maar tegelijkertijd heeft Angelica veel last van wat wordt verzwegen. Als kunst de allerindividueelste uitdrukking van allerindividueelste gevoelens is, in hoeverre is het dan acceptabel dat je hierbinnen als kunstenaar/mens zaken achterhoudt?
Tot slot: Kromhout laat Virginia het volgende zeggen: "We hoeven niet alles te begrijpen. Soms is het genoeg als iets ons betovert, of fascineert of desnoods irriteert, zonder dat we precies weten waarom." Wij zijn in onze huidige maatschappij dringend toe aan verspreiding van deze wijsheid. Kunst en schoonheid hebben een eigen, intrinsieke waarde, die niet uitgelegd hoeft of kan worden. Voor meer over dit onderwerp heb ik nu Brave New World van Aldous Hugsley en Mrs.Dalloway van Virginia Woolf op mijn lijstje gezet. Inspirerend boek, dat iets wakker maakt!
August 22, 2025
4,25🌟
January 20, 2019
De kindertijd van Angelica verloopt helemaal anders dan van haar broers Quentin en Julian (lees het zeer mooie "Soldaten huilen niet" van Rindert Kromhout).
Opgroeien in een artistieke omgeving is niet altijd eenvoudig.
Wanneer tante Virginia (Woolf) verdwijnt komen oude herinneringen naar boven.
Ik vond het boek minder boeiend dan "Soldaten ...".
Voor wie de kunstenaars van de Bloomsbury groep kent, onthult het boek weinig geheimen.
Terwijl de jongens (Quentin en Julian) hun kindertijd als heel aangenaam ervaren hebben, ligt dit voor Angelica helemaal anders. Dit maakt het boek bij momenten ook iets zwaarder.
Dit (jeugd-)boek is toch wel het lezen waard als tegenhanger van "Soldaten ...".
Opgroeien in een artistieke omgeving is niet altijd eenvoudig.
Wanneer tante Virginia (Woolf) verdwijnt komen oude herinneringen naar boven.
Ik vond het boek minder boeiend dan "Soldaten ...".
Voor wie de kunstenaars van de Bloomsbury groep kent, onthult het boek weinig geheimen.
Terwijl de jongens (Quentin en Julian) hun kindertijd als heel aangenaam ervaren hebben, ligt dit voor Angelica helemaal anders. Dit maakt het boek bij momenten ook iets zwaarder.
Dit (jeugd-)boek is toch wel het lezen waard als tegenhanger van "Soldaten ...".
January 31, 2024
Mijn enthousiasme na deel 1 was zo groot dat ik onmiddellijk verder wou lezen. (Het vooruitzicht om een lezing met de schrijver Rindert Kromhout te volgen op vrijdag speelde ook een rol geef ik toe en zette aan tot nachtelijk lezen)
Het verrassingseffect van deel 1 was natuurlijk weg en zeker door zo snel na mekaar te lezen was het begin een deel herhaling (setting plaats en tijd, voorstelling personages,...) Eens het echt over zus Angelica, haar herinneringen en haar relaties met tante Virginia Woolf en vooral met mama Vanessa Bell gaat, was ik weer helemaal mee!
Mooi hoe zelfde situaties door andere beleving beschreven werden, hoe anders moeder-dochter relaties (kunnen) zijn, hoe een roze bril voor de ene een grijze/zwarte bril is voor de andere. Grappige en ontroerende momenten en alleen maar meer zin in het zien van de kunst van de Bloomsbury Group en het lezen van Virginia Woolf.
Quote: "Ik had er tot nu toe geen idee van gehad dat Angelica er zo totaal anders over dacht dan wij. Zij wilde geen vrijheid, ze wilde aanmoediging en goedkeuring. Pas nu, door alles wat ze me aan het vertellen is, begin ik dat in te zien..."
Quote: "Angelica bekeek het boek. Het was "Het barre land", het lange gedicht van Tom Eliot. Angelica had het thuis wel eens ingekeken, maar er niet veel van begrepen. 'April is de wreedste maand...' Dat snapte ze nog wel, want in april kon het flink koud en nat zijn, maar de rest... 'Het is te moeilijk voor me", zei ze. 'Dat geeft niet', zei Virginia. 'Je was erbij toen Tom er voor het eerst uit voorlas, daarom wil ik dat je het hebt. We hoeven niet alles te begrijpen. Soms is het genoeg als iets ons betovert, of fascineert of desnoods irriteert, zonder dat we precies weten waarom."
PS: De oorspronkelijke titel was "April is de wreedste maand", nav Duitse vertaling en heruitgave NL werd dit aangepast naar "Anders dan wij".
Het verrassingseffect van deel 1 was natuurlijk weg en zeker door zo snel na mekaar te lezen was het begin een deel herhaling (setting plaats en tijd, voorstelling personages,...) Eens het echt over zus Angelica, haar herinneringen en haar relaties met tante Virginia Woolf en vooral met mama Vanessa Bell gaat, was ik weer helemaal mee!
Mooi hoe zelfde situaties door andere beleving beschreven werden, hoe anders moeder-dochter relaties (kunnen) zijn, hoe een roze bril voor de ene een grijze/zwarte bril is voor de andere. Grappige en ontroerende momenten en alleen maar meer zin in het zien van de kunst van de Bloomsbury Group en het lezen van Virginia Woolf.
Quote: "Ik had er tot nu toe geen idee van gehad dat Angelica er zo totaal anders over dacht dan wij. Zij wilde geen vrijheid, ze wilde aanmoediging en goedkeuring. Pas nu, door alles wat ze me aan het vertellen is, begin ik dat in te zien..."
Quote: "Angelica bekeek het boek. Het was "Het barre land", het lange gedicht van Tom Eliot. Angelica had het thuis wel eens ingekeken, maar er niet veel van begrepen. 'April is de wreedste maand...' Dat snapte ze nog wel, want in april kon het flink koud en nat zijn, maar de rest... 'Het is te moeilijk voor me", zei ze. 'Dat geeft niet', zei Virginia. 'Je was erbij toen Tom er voor het eerst uit voorlas, daarom wil ik dat je het hebt. We hoeven niet alles te begrijpen. Soms is het genoeg als iets ons betovert, of fascineert of desnoods irriteert, zonder dat we precies weten waarom."
PS: De oorspronkelijke titel was "April is de wreedste maand", nav Duitse vertaling en heruitgave NL werd dit aangepast naar "Anders dan wij".
May 12, 2025
Het eerste boek van Kromhout over de Bloomsbury groep heeft me zo verrast. Wekenlang ben ik gefascineerd geweest over deze bijzonder unieke kunstenaars. En nog steeds wil ik te zijner tijd hun huizen die nu musea zijn bekijken.
Het mooie tijdsbeeld, mensen die echt bestaan hebben. Hun visie op kunst, op relaties, op vrijheid. Allemaal even boeiend.
Hoe fijn om dan te ontdekken dat er nog een vervolg bestaat; vanuit het gezichtspunt van Angelica. Heel mooi.
Het mooie tijdsbeeld, mensen die echt bestaan hebben. Hun visie op kunst, op relaties, op vrijheid. Allemaal even boeiend.
Hoe fijn om dan te ontdekken dat er nog een vervolg bestaat; vanuit het gezichtspunt van Angelica. Heel mooi.
December 29, 2024
Een prachtig vervolg op 'Soldaten huilen niet '. Dit keer gaat het verhaal vooral over het jongste zusje - Angelica - en over het overlijden van Virginia Woolf. Waar haar broers helemaal passen in het vrijzinnige en kunstzinnige leven, is dit voor Angelica een stuk lastiger.. En nadat Quentin een boek over hun leven heeft geschreven, over zijn overleden broer, is niet nu de beurt aan Angelica om ook haar zegje te doen.
September 20, 2023
…. I don’t know how to feel
Dit boek geeft me vooral benieuwd gemaakt naar de originele Engelstalige werken van de familie Woolf en Bell, etc.
Dit boek geeft me vooral benieuwd gemaakt naar de originele Engelstalige werken van de familie Woolf en Bell, etc.
June 29, 2024
Deze jeugdroman heeft een historische invulling die ik niet eerder ben tegengekomen en dat vond ik wel verfrissend. Je leest over de familie van Virginia Woolf en over de schrijfster zelf, maar ze is niet de hoofdpersonage. Zelf wist ik weinig over Virginia Woolf, dus het zette me ook aan tot wat onderzoek naar haar, zodat ik het verhaal beter kon plaatsen en om na te gaan in hoeverre de historische feiten in dit boek klopten. Rindert Kromhout heeft naar mijn mening een mooi verhaal om deze feiten heen verteld.
Het boek bouwt langzaam op (maar eindigt erg mooi) en je wisselt regelmatig van tijd, dat moet je wel liggen. Het draait veel om gedachten en gevoelens, dus als je op zoek bent naar een boek vol actie, dan zou ik een ander boek pakken.
Het boek bouwt langzaam op (maar eindigt erg mooi) en je wisselt regelmatig van tijd, dat moet je wel liggen. Het draait veel om gedachten en gevoelens, dus als je op zoek bent naar een boek vol actie, dan zou ik een ander boek pakken.
April 5, 2020
Prachtig boek. Ik werd teruggeworpen in alle boeken van Virginia Woolf en Vita Sackville West - in hun levens die me begeleidden tijdens de zoekende jeugd. Alle dagboeken en brieven, alle romans... Hier komen ze tot leven in de ogen van VW's neefje en nichtje. Een verademing, een open venster, een heel fijne kamer vol leven en levenszucht die je binnen wandelt...
September 22, 2019
Das ist in erster Linie kein Kinderbuch, obwohl es die Geschichte aus Sicht von Angelica und Quentin, zwei Kindern erzählt. Die beiden leben in einem äußerst kreativen Umfeld, geprägt von ungewöhnlichen Familienkonstellationen, Bücherabenden und selbst bemalten Häusern - was Angelica verunsichert, da sie sich nur ein bisschen Normalität wünscht. Vor allem ihr Verhältnis zu ihrer Mutter, die ihr nichts als kreativen Freiraum bieten kann und möchte, ist kompliziert. Dagegen spielt ihre Tante, Virginia Woolf als schillernde Persönlichkeit die Kontrastrolle, immer lebhaft und exzentrisch und doch stets ihren eigenen Willen durchsetzend. Doch Angelica und Quentin lernen, dass auch Virginia sich nicht wohl in ihrem Umfeld gefühlt hat.
May 13, 2023
Waar de broers Julian en Quentin in 'Soldaten huilen niet' hun visie op opgroeien in de Bloomsburygroep geven, is het dit keer de beurt aan Angelica. Tante Virginia Woolf verdwijnt en dat is voor Angelica de aanleiding om Quentin eens even te vertellen dat het allemaal een beetje anders lag, volgens haar. Weer een mooi verhaal, maar wellicht had ik het niet gelijk na 'Soldaten' moeten lezen. Het was nu hier en daar iets te veel van hetzelfde. Niet gek, als de hoofdpersonages uit dezelfde familie komen, maar toch...
September 1, 2022
Voor het eerst in tijden weer een DNF. Ik ben echt al maanden bezig en kom maar niet verder. Het verhaal gaat voor mij te traag, ik weet niet waar het naartoe gaat en ik mis de structuur. Ik DNF niet vaak, maar aangezien er nog heel veel andere ongelezen boeken op de planken staan, moet ik een keuze maken.
May 18, 2025
Kromhout vertelt een verhaal over de zussen Woolf vanuit het perspectief van de kinderen van Virginia’s zus Vanessa. Een mooie beschrijving van het vrije leven van een familie/kunstenaarskolonie, met hechte en ook afstandelijke verhoudingen, vrijheid maar ook nieuwe dwingende normen, bruisend en levend. Het perspectief van dochter Angelica is ontroerend.
May 25, 2017
wat is dus al dacht, vijf verdiende sterren!
August 29, 2017
Het was een verrassend goed boek
June 27, 2018
Wauw! Wat een goed jeugdboek is dit!!! Aanrader!!
RTC.
RTC.
March 1, 2019
Dezelfde wonderlijke wereld als het eerste deel, maar een minder aangrijpend plot.
Read
April 27, 2022"Anders dan wij" - mooi vervolg op het eerste deel. Deels ook dat verhaal herverteld verhaal vanuit een ander perspectief (Angelica). Interessant om meer te lezen over de Bloomsbury groep!
August 5, 2022
Historisch inkijkje in personen die ik alleen van naam kende.
September 23, 2022
Heftig!
January 5, 2023
3,5 sterren
March 2, 2023
*4 stars
Kon het boek niet wegleggen.
Kon het boek niet wegleggen.
July 21, 2024
2e boek van Kromhout over de Charleston groep. Het verhaal van Angelica de dochter van Vanessa Bell
September 10, 2024
Dit boek is goed, het eerste deel is wel wat beter. Maar wel erg leuk om te lezen
April 22, 2025
Ik heb echt serieus geen woorden voor hoe geweldig goed dit boek was!👌
December 17, 2019
Anders dan wij. Door Rindert Kromhout.
Een kijkje achter de schermen bij de Bloomsbury groep, door kinderogen. Eerder uitgegeven onder de titel: April is de wreedste maand.
In het voorjaar van ’41 verdwijnt Virginia Woolf, alleen haar wandelstok wordt aan de oever van de rivier gevonden. Angelica en haar oudere broer Quentin zijn verdrietig en in de war door het verdwijnen van hun tante. Dus doen ze wat kinderen van schrijvers en schilders doen: ze graven in hun herinneringen en schrijven een boek over hun leven en dat van hun tante.
Al snel blijkt dat wat Angelica zich herinnert niet altijd in overeenstemming is met wat Quentin nog weet, maar samen komen ze wel tot een sluitend verhaal. Terwijl Angelica vertelt en Quentin aanvult en opschrijft komen zij én wij meer te weten over de bekende volwassenen rondom hen. Opgroeien bij kunstenaars, vol vrijheid en artistieke stimulatie klinkt paradijselijk maar is niet altijd even makkelijk blijkt. Vooral Angelica heeft het moeilijk, met haar moeder Vanessa. Gelukkig is daar (was daar) de heks Wixerina (Virginia) die wel tijd voor haar maakt.
Tussen de hoofdstukken van het boek, dat de kinderen schrijven en wij lezen, komen hoofdstukken met de zoektocht naar Virginia. Het mooie is dat dit boek, doordat het een kinderboek is, een ongedwongen kijk geeft op kleurrijke levens die aan de lopende band buiten de lijntjes kleuren. Buitenechtelijke liefdes, liefde tussen gelijke geslachten, vrije opvoeding, leven zonder elektriciteit,… dat zijn allemaal dingen die voor de dorpelingen choquerend zijn maar voor de kinderen tot op zekere hoogte doodgewoon. Het zijn ook die dingen die de Bloomsbury groep voor ons extra boeiend maken, nu na al die jaren, nog steeds.
Onderwerpen als geestelijke gezondheid, feminisme, vaderschap, homoseksualiteit,… komen allemaal aan bod. Toch blijft dit een boek bijzonder geschikt voor kinderen. Daarnaast is het ook gewoon een prachtboek, een aanrader voor elke Virginia-fan. Een must read. Er zijn nog twee andere delen in deze reeks dus die ga ik nu gauw lezen…
Een kijkje achter de schermen bij de Bloomsbury groep, door kinderogen. Eerder uitgegeven onder de titel: April is de wreedste maand.
In het voorjaar van ’41 verdwijnt Virginia Woolf, alleen haar wandelstok wordt aan de oever van de rivier gevonden. Angelica en haar oudere broer Quentin zijn verdrietig en in de war door het verdwijnen van hun tante. Dus doen ze wat kinderen van schrijvers en schilders doen: ze graven in hun herinneringen en schrijven een boek over hun leven en dat van hun tante.
Al snel blijkt dat wat Angelica zich herinnert niet altijd in overeenstemming is met wat Quentin nog weet, maar samen komen ze wel tot een sluitend verhaal. Terwijl Angelica vertelt en Quentin aanvult en opschrijft komen zij én wij meer te weten over de bekende volwassenen rondom hen. Opgroeien bij kunstenaars, vol vrijheid en artistieke stimulatie klinkt paradijselijk maar is niet altijd even makkelijk blijkt. Vooral Angelica heeft het moeilijk, met haar moeder Vanessa. Gelukkig is daar (was daar) de heks Wixerina (Virginia) die wel tijd voor haar maakt.
Tussen de hoofdstukken van het boek, dat de kinderen schrijven en wij lezen, komen hoofdstukken met de zoektocht naar Virginia. Het mooie is dat dit boek, doordat het een kinderboek is, een ongedwongen kijk geeft op kleurrijke levens die aan de lopende band buiten de lijntjes kleuren. Buitenechtelijke liefdes, liefde tussen gelijke geslachten, vrije opvoeding, leven zonder elektriciteit,… dat zijn allemaal dingen die voor de dorpelingen choquerend zijn maar voor de kinderen tot op zekere hoogte doodgewoon. Het zijn ook die dingen die de Bloomsbury groep voor ons extra boeiend maken, nu na al die jaren, nog steeds.
Onderwerpen als geestelijke gezondheid, feminisme, vaderschap, homoseksualiteit,… komen allemaal aan bod. Toch blijft dit een boek bijzonder geschikt voor kinderen. Daarnaast is het ook gewoon een prachtboek, een aanrader voor elke Virginia-fan. Een must read. Er zijn nog twee andere delen in deze reeks dus die ga ik nu gauw lezen…
January 2, 2014
Een opvolger van 'Soldaten huilen niet', met de verdwijning van Virginia Woolf als as waarrond het verhaal wordt gebouwd. Wachtend op nieuws halen Quentin en Angelica herinneringen op. Of beter: Angelica vertelt, Quentin schrijft op. Het geeft een interessante vermenging van de vertelperspectieven, omdat Quentin tegelijkertijd deelneemt in het verhaal en er auteur van is. Kromhout vond dit 'vervolg' noodzakelijk, om de schaduwzijde van deze boeiende maar gecompliceerde mensen te belichten. Een schaduwzijde waar vooral Angelica, die dol was op Virginia maar een gespannen verhouding had met haar moeder Vanessa, onder leed en waarover zij vele jaren later (1984) een eerder bitter boek schreef, 'Deceived with kindness'. Uit de uitgebreide literatuurlijst die ook in 'Soldaten' al werd opgenomen is Lytton Strachey verdwenen ( hij stierf in 1932 en speelt geen enkele rol meer in dit boek), anderzijds werden een tiental nieuwe referenties toegevoegd.
De doelgroep blijft 'Young Adults', maar dat is prima. Boeken als deze mogen en kunnen lezen zou en zegen zijn voor die jongeren...
'Angelica bekeek het boek. Het was 'Het barre land', het lange gedicht van Tom Eliot. Angelica had het thuis wel eens ingekeken, maar er niet veel van begrepen. 'April is de wreedste maand...' Dat snapte ze nog wel, want in april kon het flink koud en nat zijn, maar de rest...
'Het is veel te moeilijk voor me,' zei ze.
'Dat geeft niet,' zei Virginia, 'Je was erbij toen Tom er voor het eerst uit voorlas, daarom wil ik dat je het hebt. We hoeven niet alles te begrijpen. Soms is het genoeg als iets ons betovert, of fascineert, of desnoods irriteert, zonder dat we precies weten waarom. Praat ik nu te volwassen tegen je?'
Angelica knikte.
'Mooi,' zei Virginia.'
De doelgroep blijft 'Young Adults', maar dat is prima. Boeken als deze mogen en kunnen lezen zou en zegen zijn voor die jongeren...
'Angelica bekeek het boek. Het was 'Het barre land', het lange gedicht van Tom Eliot. Angelica had het thuis wel eens ingekeken, maar er niet veel van begrepen. 'April is de wreedste maand...' Dat snapte ze nog wel, want in april kon het flink koud en nat zijn, maar de rest...
'Het is veel te moeilijk voor me,' zei ze.
'Dat geeft niet,' zei Virginia, 'Je was erbij toen Tom er voor het eerst uit voorlas, daarom wil ik dat je het hebt. We hoeven niet alles te begrijpen. Soms is het genoeg als iets ons betovert, of fascineert, of desnoods irriteert, zonder dat we precies weten waarom. Praat ik nu te volwassen tegen je?'
Angelica knikte.
'Mooi,' zei Virginia.'
November 13, 2013
Veel minder sterk dan het eerste deel. De auteur maakt, naar mijn mening, de verkeerde keuze door als 'auteur' opnieuw voor Quentin te kiezen. Als hij zijn zus, Angelica, rechtstreeks had laten vertellen was het verhaal sterker geweest. Nu krijgen we haar vertelling door de ogen van haar broer, wat maakt dat het op veel vlakken moet inboeten. Had er meer van verwacht.
February 15, 2014
In the beginning I had to get used to the book a little, to how things were written and all. Adn since this was part two, it took me a while to find out what was happening, but along the book everything that happened before gets explained perfectly.
I really liked the book after that, but then the ending came and... MADE IT BETTER. Wow.
I really liked the book after that, but then the ending came and... MADE IT BETTER. Wow.
August 31, 2014
Prachtig geschreven boek over Virginia Woolf en haar zus Vanessa opgetekend door Angelica en Quentin. Ontroerend, aangrijpend en boeiend. Hoog tijd nu om een roman van Virginia Woolf te lezen ;-)
"We hoeven niet alles te begrijpen. Soms is het genoeg als iets ons betovert, fascineert of desnoods irriteert, zonder dat we precies weten waarom."
"We hoeven niet alles te begrijpen. Soms is het genoeg als iets ons betovert, fascineert of desnoods irriteert, zonder dat we precies weten waarom."
Displaying 1 - 30 of 32 reviews