Un salón de té é o espazo en torno ao que se arman, encadeadas, as historias desta novela gráfica. Sigfrido, especialista en infusións e licores, levanta acta de relatos de amor e desamor, de lealtades, de emocionadas lembranzas, de violencia e de estratexias para sortear o naufraxio do individuo.
Uno de los historietistas españoles más reconocidos en los últimos años (en España, pero también internacionalmente). Es co-fundador del colectivo Polaqia, formado por historietistas de Galicia. Durante sus primeros años como historietista,
No es la típica novela gráfica que he leído hasta ahora. Muy desenfadada con historias muy humanas. Me encanta los cameos de David Rubín y el trasfondo que tiene el personaje de Sigfrido. Muy cruda la historia de Antón. Ha sido muy interesante leerla, tendré que leer más de este hombre.
This entire review has been hidden because of spoilers.
En la tradición de las historias de taberna, Rubín cuenta una serie de relatos conectados por una tetería; el lugar de encuentro y conciliación con su pasado de una serie de personajes atormentados por recuerdos funestos, pérdidas... Muy sencillos, con sus estereotipos y un dibujo con la fuerza y la fantasía que después se han convertido en el santo y seña del autor.
Prijemnej “sbornik” nekolika kratkejch povidek, ktery spojuje titulni cajovna. Povetsinou nevesely pribehy, ktery hledaj inspiraci v nejruznejsich mytologiich nebo v pribezich o superhrdinech.
Nektery dokazou vzit za srdce, ale nic, co by vas vystrelilo z bot.
Rubinova kresba je fajn, ale jeho barevny veci vypadaj lip.
Que David Rubín es un grande del cómic español, a día de hoy, nadie lo puede negar. Quizás podáis pensar, como un servidor, que la trayectoria del gran dibujante orensano no es tan longeva. Sin embargo, allá por los dos miles, una revista de cómic llamada Dos veces breve dirigida por José Vicente Galadí donde recopilaba pequeñas historias cortas, fue uno de los lugares que acogieron al autor y animador. Años después, concretamente en 2007, Rubín recopilo las historias, redibujo alguna y creo alguna nueva, creando este álbum unitario de historias encadenadas que publico Astiberri.
Girando en torno a la regencia de la tetería del oso Sigfrido, Rubín arma una serie de historias cortas envueltas en pura melancolía donde explora el concepto del amor en varias vertientes, en una búsqueda constante de reparar almas desgarradas. Desde hombres normales y comunes, hasta superhéroes y seres antropomórficos, el consultorio psicoanímico -como el propio Sigfrido lo llama- es un punto central del volumen donde se sabe escuchar y se trata de reparar corazones rotos.
Con el trazo característico de Rubin, aunque con una composición mucho más tradicional de lo que estamos acostumbrados a leerle hoy en día, las historias tienen fuerza cada una por si misma, siendo capaces de traspasar la viñeta en algunos momentos y doler hasta lo más hondo en otros. Un conjunto de historietas recomendables, interesantes, y que ya dan vestigios de lo que el autor orensano estaba por ofrecer más tarde.
Lindo muestrario de los distitos estilos que puede pelar Rubín en una recopilación de historias bastante diferentes entre sí pero con un universo ficcional en común que las abraza a todas. Me pareció ver también las semillas de lo que sería "El Héroe", aunque quizás este tomo tenga guiones más redondos (y El Héroe un dibujo mucho más laburado). Seguro me reencuentre con Rubín o bien con El Héroe #2 o con el Circo del desaliento.
K Davidu Rubínovi jsem si hledal cestu poměrně dlouho a složitě. Teď už vím proč. Měl jsem začít jeho Čajovnou. Ač je to komiks černobílý, přičemž Rubín je známý sytými barvami, tak to má jeho typickou kresbu. A právě v této knize velmi snadno objevíte její krásu. Ale tahle kniha není to jenom o kresbě. Právě naopak, je hlavně o příbězích a emocích. Tam kde Lemire postupně buduje celý svět a celou jeho atmosféru, aby vás tím vším ve výsledku zavalil, tam Rubín bez skrupulí útočí rovnou na solar a vymáčkne z vás slzu už na desáté stránce. Ano, ty příběhy jsou docela naivní, ale na konci každé krátké povídky zamáčknete slzu a s chutí se pustíte do další. Na konci knihy jsem měl chuť se zvednout, obléci se a vyrazit za Sigfridem do jeho čajovny na nějaký dobrý čaj a kávový likér.
Desde hace mucho quería leer este cómic y la espera valió, creo que llegó en el momento adecuado. Dentro de la tetería encontraremos muchas historias cargadas de melancolía, pero con finales, si no felices, justos, donde los personajes tendrán un poco de paz. El trazo y la decisión de solamente usar blanco y negro sirven para resaltar el dolor, el abandono, la pérdida y la redención en cada historia. Al final, creo que este cómic es como una rica taza de té que nos calienta el alma.
V anotaci se sice píše "oceňovaný komiks jednoho z nejtalentovanějších španělských tvůrců", ale mě to tak nějak míjí. Kresba je, v té záplavě amerických komiksů, lehce osvěžující, ale nic, nad čím byste slintali. Prostě taková "naivní evropská avantgarda" (analogie mezi americkými mainstreamovými a evropskými festivalovými filmy je přesná a zřejmá).
Komiks je kompilací několika kratičkých povídek, jež původně vycházeli časopisecky, jejichž jednotícím prvkem je, že se odehrávají buď přímo, nebo začínají/končí v "čajovně" malajského medvěda Sigfrida. Teda čajovně... jak je nám opakovaně zmiňováno, jde o "psycho-animickou poradnu". Mno, cokoliv to znamená, nemá to pro děj žádný význam.
Celý ten koncept by mohl být zajímavý, ale všechny povídky jsou takové nějaké průměrné. Občas se objeví zajímavý nápad, ale k ničemu to moc nespěje. Celý to jaksi působí jako nevyzrálý debut - což by mohlo být fajn, pokud pak následuje nějaký mastrštyk, ale nevím o tom.
Autorovi slouží ke cti, že každá povídka je vypointovaná. Ne vždy je ale pointa dostatečně vyzrálá a originální. A někdy je to dost předvídatelné. Když nad tím tak přemýšlým, tak asi největším problémem je samotná ta čajovna - není mi jasný, proč by ty drsný chlapi, o kterých to většinou je, vůbec do čajovny chodili - takový borci přece chodí do hospody.
Sigfrido è un orso malese, elegante e porta gli occhiali, si veste con camicia e panciotto, gestisce una sala da tè con cura ed estrema attenzione alla clientela della sua sala da tè.
In realtà la sala si può definire un vero e proprio ambulatorio psico-animico , dove ci sono personaggi davvero straordinari e interessanti.
Eroi che sfortunatamente hanno perso i propri poteri e donne con la capacità di pietrificare chiunque le guardi.
Personaggi che hanno perso l'unica cosa più importante della loro vita: l’amore. Anche Sigfrido nel suo passato ha perso suo figlio e la moglie Miriam.
Per scoprire tutte le storie dei personaggi dobbiamo leggerle attraverso una serie di racconti all'interno della graphic novel. I temi all'interno della graphic novel sono vari, personaggi sull'orlo del baratro , eroi passati sconfitti , amori impossibili , violenza sulle donne , problemi di coppia.Risultati immagini per la sala da tè dell'orso malese
Una graphic novel che consiglio a tutti per il suo coinvolgimento e l'intensità che ogni storia si racconta e nulla vi invito a entrare nella sala da tè dell'orso malese♥⋅
Slušná kresba (lehce zkýčovitělá francouzská škola), ale naprosto sračkoidní scénář, takový úrovně ubohosti, že se to vpodstatě nedá číst. Ono by se řeklo, jak špatnej příběh devalvuje i tu kresbu, ale i kdyby byl v bublinách rozsypanej malajskej čaj, nebude to stát za moc, protože komiksová práce - budování příběhu sekvenčním uměním - je veskrze špatná, i tam je příběh o ničem. Že takovej brak dostal nějakou cenu nehezky informuje o španělský komiksový scéně. No nic, chce to trošku líp kopírovat ty frantíky nebo si aspoň přizvat někoho, kdo umí psát.
Rubín es un imperdible. No sólo tiene un estilo de dibujo muy particular, sumamente dinámico y expresivo, sino que además escribe muy buenas historias (y siempre se da el trabajo de hacer firmas con dibujos para todos los que le llevan libros en sesiones de firmas, tuve el placer de conocerlo en la Comicopolis de 2013). Este cómic es muy melancólico, una sucesión de pequeñas historias para reparar corazones rotos.
Un recopilatorio de breves historias con ilustraciones brutalmente expresivas.
La melancolía tiñe todas y cada una de las páginas, ya es a través del trazo o a través del itinerario vital de cada alma desgarrada. Sin embargo, Sigfrido (el oso malayo) es el ápice de esperanza, el psicólogo de la taberna psicoanalítica. Todos cuentan con una herida y una mochila cargada de piedras que les impiden continuar con su camino. No obstante, es el oso malayo el que ha conseguido superar la adversidad surfeándola en vez de bordearla. Es a través de la resiliencia y sus lecciones vitales como consigue modificar el cauce de las almas corrompidas que acuden de forma asidua a la taberna.
Muy interesante. Grandes lecciones vitales respecto al desamor y el amor y las heridas que producen en su ausencia. Sin embargo, a nivel personal no he conectado con la historia. Pero para echar el ratillo y tomarte un té con estas caricaturas pues te renta.
El segundo libro publicado de Rubín, en su mayoría historias publicadas anteriormente en gallego y con un mismo hilo conductor: a una extraña taberna regentada por un enorme y amable oso llegan personajes envueltos en terribles tragedias.
Aunque el argumento no es especialmente memorable, sigo alucinando con la calidad del dibujo de David Rubín. cómo ordena las viñetas, lo bien que resuelve las escenas de acción (o las de ternura), la forma de plasmar las expresiones de los personajes. Me he convertido en un fan.
Desde a miña ignorancia sobre o cómic gustoume moito máis o debuxo (un branco e negro moi expresionista) ca o guión, que me pareceu un conxunto de historias tópicas e desenvolvidas a todo correr.
"¿Cómo íbamos a saber que tanto amor no era más que el germen de una derrota?"
La tetería del oso malayo es una colección de las historias de los personajes que pasan por la tetería de Sigfrido. Como siempre con Rubín, las historias tienen fuerza y están envueltas de cierta melancolía y los dibujos tienen su estética particular. Sin embargo, yo eché en falta la fragmentaria composición de la página que ya he acabado por asociar con este autor, y que creo que lo desmarca de los demás. Tal vez, por ser esta la segunda publicación de Rubín, allá por el 2006, todavía estuviera buscando su estilo y por eso nos encontramos con una composición mucho más tradicional. Obviamente no está al mismo nivel que otras de sus obras, pero totalmente recomendable de todas maneras.
"La Tetería del Oso Malayo" de David Rubín es una gran colección de historietas, que ofrece una completa galería de personajes memorables y entrañables. Gran habilidad la del autor para conmover en apenas un puñado de viñetas.
Melancolía y un poco (o mucho) de angustia en todas sus infusiones. Eso sí, todas tratadas con una sonrisa, con dos cucharadas de "no pasa nada, tranquilo". Acompáñese con viñetas y un par de galletas.
Sinceramente mi aspettavo di meglio. Quando le mie aspettative sono alte vengo puntualmente delusa. Alcuni dei racconti sono belli ma troppo brevi, mancano di approfondimento e anche Sigfrido, l'orso malese del titolo, non mi ha convinto pienamente.