Este tomo me hizo llorar un montón con todo. Por eso me tomé una hora para pensar que quería escribir y la verdad sigo en blanco. Me gusta que estamos recorriendo todas las etapas de luto con Asa poco a poco. Todos sentimos diferentes y todos reaccionamos diferente. Ese constante recordatorio me ha ayudado de alguna forma también.
Pensar en si una de las personas que más amamos y más cercanas a nosotros realmente nos quiso o fuimos un error para ellas es muy duro. Más cuando te lo han hecho saber de alguna forma. En el caso de Asa se complica más ya que esa persona ya no está y cuesta entender realmente la sinceridad de sus palabras.
Excelente tomo tho. El enojo de Asa me recordó a una parte de mi vida que no recuerdo bien pero se siente familiar.
"¿Será que mi madre me amó?" Qué sensación más fuerte el sentir que hasta el final de los días de alguien tan querido, no sabes si esa persona te amó o no. Al final, las relaciones son tan complejas que son difíciles de concebir en algo tan limitante, socialmente, a mi parecer. Las personas solemos ver que el amor es sencillo, dulce y lleno de altos; pero, ¿qué sucede cuando el amor que conociste fue lleno de enojo, momentos difíciles y palabras estrictas? Eso no quiere decir que la persona no te amó, aunque parezca todo lo contrario. Navegar esos remordimientos sin que la persona pueda darte una pista, es sumamente agotador.
Que difícil es “entender” una situación que ha pasado, pero todo el tiempo “pasaste dormido” sin realmente entender/aceptar que ha pasado; pero hay miles de sentimientos que te carcomen y nadie parece entender. ¿Por qué no pueden entenderte?, ¿por que no pueden mentirte y ofrecerte un alivio…temporal? Que difícil es sentir tanto y sentirte tan perdido.
Asa cuestionando el amor de su madre es difícil de leer, hay miles de preguntas sobre el amor de otra persona hacia ti, porque habrán acciones que aseguren ese amor, pero también otras que derrumben las seguridad de este; si alguien te ama tanto como atestigua ¿por qué te causa dolor? Comprender el amor de un padre es algo que considero difícil—tal vez porque yo he vivido una relación difícil—, ya que se encuentran tantos escenarios para contradecir las palabras de afecto que te brindaron; algunas de la mano de la crianza, de dos personas tan diferentes que conviven juntas, de edades y madurez diferente. Las relaciones son complicadas y frágiles.
Me ha gustado ver un “pov” de la madre de Asa, porque soy creyente que aquellas palabras que dices “con odio” o con afán de juzgar a alguien, vienen de profundas inseguridades que no haz visto en ti, ¿por que te molestan tanto las acciones de esta persona?, ¿que dice eso de ti?
"la tristeza es como caminar por un larga, larga playa que nunca termina. Una hermosa playa en la que a lo lejos, la arena, el agua y el cielo se funden. Cada pisada se hunde en la arena y sus granos se meten entre mis dedos. Las olas que se acercan me rozan los tobillos. Y cada vez que tengo contacto con el agua fría recuerdo de repente que él no está aquí"
Quina meravella de relat, és brutal com combinen les il·lustracions amb l'estil i la temàtica de la narració ❤️ aquest volum se centra en la vida de la mare de l'Asa abans que ella nasqués, com la imatge modèlica que projectava no s'adequava a la realitat (no casament + figura absent del "marit") i com això la feia sentir. A la vegada tenim una petita insinuació sobre l'amiga de l'Asa, que després de veure "Tomates verdes fritos" a recomanació de la Makio sembla més en pau amb la idea que no li agradin els nois. També molt destacable el rol del Kasamachi, que vol reprendre la relació amb la Makio i prioritza que hi pugui confiar (rely on me) i tenen una conversa entranyable. Per últim, i l'eix central del volum, l'Asa comença el dol per la mort dels pares després de descobrir el diari que li va escriure sa mare i preguntar-se fins a quin punt són certes les reflexions que hi escriu. Està dolguda i no sap si sa mare la va estimar de debò, Està feta un garbuix d'emocions que acaba esclatant al darrer capítol. Simplement espectacular ❤️
Tập nào cũng hay vô cùng. Tập này tập trung nhiều hơn về mẹ của Asa. Một người chỉn chu, nghiêm khắc, trông hơn hẳn bạn bè xung quanh, nhưng có lẽ cuộc sống không thật sự tốt như khi bà thể hiện. Có những khi thấy phụ huynh quá nghiêm khắc cứ nghĩ họ không hề yêu mình, nhưng có lẽ thì chúng ta không thật sự hiểu họ. Mà đúng là không ai có thể hiểu ai, chỉ có thể tự mình nhìn nhận và cảm nhận mà thôi. Tập này nhiều câu quotes hay lắm luôn mà không biết tờ note vứt đâu rùi. Hic
Does the discovery of Mama's diary confuse Asa? Or perhaps she gains an awareness of her mother's love and this finally causes her to let out a cry. Makio is afraid of failing her but then when she lends herself shows understanding
caramba caramba caramba que mangá incrível!!!! especial!!! a cena final da Asa lendo o trecho da obra da Makio em que a personagem perdeu alguém amado e lida com os sentimentos turbulentos, enquanto se depara com a perda dos próprios pais… que isso… lindo! Me emocionei tanto…
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ce tome se penche plus attentivement sur la mère d'Asa. De façon très habile, on creuse le passé en petites doses, avec quelques cases d'une scène d'amitié, en croisant les mots de la future maman enceinte d'Asa, en se questionnant sur ce qu'elle a été, ce qu'elle a caché, ce qu'elle a porté comme déceptions et espoirs. Et c'est peut-être aussi dans ce tome que la jeune Asa commence véritablement son deuil. C'est un tome émouvant, qui montre que la vie est compliquée, que les gens que l'on croit connaître sont bien plus que la courte vision que l'on a.
Si vous connaissez une personne qui n'a jamais lu de mangas parce qu'elle n'aime pas les histoires de ninjas, de chasseurs de démons et de jeunes filles magiques, la série Entre les lignes, c'est une excellente initiation à la profondeur qu'on peut trouver dans le vaste univers des mangas.
Une écriture qui tire le fil d'une pensée, d'une phrase dite, y revenant alors pour toujours plus de justesse, et usant de ce stratagème pour donner de la force aux mots.
C'est passionnant de découvrir un peu Minori. Et la 2eme moitié du tome est un long crescendo. Le chapitre 21 m'a aussi énormément plus. Ce récit sur l'âge adulte fait vraiment du bien. Et avoir ce miroir adolescent permet de montrer toute la construction, l'evolution et les causes à effets.
Ikoku Nikki entra serenamente nel catalogo dei miei manga preferiti in assoluto. Anche questo volume è ricco di significato e tra l’altro affronta finalmente di petto il tema della perdita. Bello bello.