”Carla heeft een goed huwelijk. Maar er ontbreekt iets belangrijks en dat gaat ze veranderen...” luidt de tekst op de voorkant van het boek. Charla Muller beschrijft dat het ‘iets’ uit de teaser seks is, een jaar lang elke dag seks.
Samenvatting voor mezelf geschreven. Is één grote spoiler.
Ongelijkheid tussen vrouw en man
Als Carla vol verwachting haar aanbod doet om een jaar lang elke dag seks te hebben, weigert haar man aanvankelijk. ”Ik wil niet dat je je verplicht voelt om elke dag met me te vrijen.” zegt hij, en: ”(...) ik kan me gewoon niet voorstellen dat je het echt meent.” Carla is gepikeerd: ”Ik deed het ultieme voorstel - iets waar veel mannen alleen maar van kunnen dromen - en hij werd er niet warm of koud van.” en: ”(...) veel mannen zouden meteen hun onderbroek in een hoek gooien, overweldigd door het idee dat hun seksuele lusten een jaar lang elke dag bevredigd zouden worden. De meesten zouden direct naar de slaapkamer rennen (...).” We zijn nog maar op pagina 13 en we zien levensgroot de vooroordelen opdoemen die als aannames onder dit verhaal liggen. Leest u mee: de meeste mannen hebben oneindige seksuele lusten; seks is het belangrijkste in het leven van een man (‘het ultieme voorstel’); het is een voorrecht van mannen om seks te ontvangen van vrouwen; mannen kunnen zich niet voorstellen dat vrouwen genieten van sex; een vrouw die haar man seks aanbiedt, is bewonderenswaardig vanwege plichtsbesef en opofferingsgezindheid... Lees ik hier nou écht een in zachte bewoordingen verpakte variant van de mythe dat de man een brute perverseling is en de vrouw een prostituee? Alsjeblieft zeg. Waar is de seksuele lust van de vrouw; waar is de behoefte aan intimiteit bij de man met naast seks ook niet-erotische uitingen; begrijpt de schrijfster dat als je een man verplicht tot elke dag seks, dat hij dat net zo goed zal ervaren als dwang en een verplichting als een vrouw? Waar is de gelijkwaardig gedeelde intimiteit tussen vrouw en man in deze aannames, met wederzijds respect voor elkaars behoeften en grenzen? Als je als vrouw met deze aannames denkt over intimiteit, is de stap naar het misbruiken van je man in het dagelijkse leven en dat afkopen tussen de lakens niet groot. Wie houdt hier eigenlijk ongelijkheid tussen vrouw en man in stand?
Mevrouw, of slechte huwelijksclichés
Mevrouw had een depressie, vertelt ze ons. Ze vond dat haast nog erger voor manlief en kinderen, dan voor haarzelf. Want, vul ik in, mevrouw cijfert zichzelf graag weg. Manlief was zoo geduldig en verdraagzaam, dat zou mevrouw zelf nooit hebben kunnen opbrengen. Wie is opnieuw de steunpilaar en wie de lastpak? Is het de man die de boel verstiert? Nee, het is de vrouw die het gezin onder druk zet, en dat ook had gedaan als ze niet depressief was geweest, met haar ongeduld, frustratie en onbegrip (haar eigen typering, red.).
Nóg een: na de huwelijksreis ging het al snel bergafwaarts met de seks: ”Om pijnlijke discussies te vermijden legde Brad zich er op een gegeven moment maar bij neer (...).” Gelijk na de huwelijksreis al... en wie veroorzaakt dit drama, niet de man zo te lezen, of wel soms...? Manlief is duidelijk: ”Nou, schat, het is echt erg pijnlijk om steeds te worden afgewezen...” Zij had natuurlijk geen idee want veel te druk met zichzelf. ”Velen van mijn vriendinnen hebben na de geboorte van hun kinderen hun echtgenoot op seksueel gebied de rug toegekeerd. Vaak doen ze hun uiterste best om onder het vrijen uit te komen. Ik was vroeger niet veel beter.” Dit is niet eerlijk, maar schandalig.
Vooruit, nog één... er komen regels voor elke dag seks. Drie maal raden wie die bepaalt... precies. Mevrouw houdt niet van erotische telefoongesprekken, dus die kan manlief vergeten als hij voor zijn werk op reis moet (om inkomen te verdienen voor vrouw en kinderen, by the way). Zij maakt de planning, want zij wil wel op háár moment en hij moet maar schikken: voetbal op tv, jammer dan, moeders seksplanning is wet. Ook geen seks als moeders zich niet goed voelt, manlief kan of mag zich dat blijkbaar niet permitteren, over zijn welbevinden geen woord.
Eèèn nóg een: het is familietraditie om een bepaalde vakantieweek met de hele familie door te brengen. Drie maal raden met wiens familie: jawel, de hare! Hij heeft blijkbaar geen familie. Mijn god echt alle slechte huwelijksclichés komen langs in dit boek.
Mevrouw maakt zich zorgen over of haar huwelijk stand zal houden op langere termijn. Tip van mij als ervaringsdeskundige: wat dacht je ervan om eens te luísteren naar je man, om je eens in hem te verdiepen, oprechte aandacht te geven in plaats van hem een waanzinnig project aan te doen dat uiteindelijk gewoon weer om jezelf draait. Wanneer houden jullie vrouwen nu eens op met al je ellende op het conto van mannen te schuiven terwijl je er zelf zo’n groot aandeel in hebt. ”Ik doe echter nooit meer dan strikt noodzakelijk is. Dat ik überhaupt iets doe, is al bijzonder, want voordat ik Brad leerde kennen was ik een enorme sloddervos.” Ze laat ánderen opruimen en schoonmaken, ”(...) waardoor ik niet op mijn man en kinderen hoef te lopen vitten met mijn ‘gemene moeder’-stemmetje.” “(...) ik was altijd de kapitein van het schip, terwijl hij aanmonsterde en meevoer.” Nee, het ligt allemaal aan de mán.
En zo gaat het maar door. Mevrouw vindt dat haar man dik is en ‘s ochtends naar uit zijn mond ruikt, maar is verbaasd om te horen dat hij het voor seks wel fijn vindt dat zij aantrekkelijk en verzorgd blijft. Ze beschrijft zichzelf als ‘een forse vrouw’... Het egocentrisme van deze vrouw is echt stuitend.
Enfin, we lezen verder...
Rolbevestigende stereotypen
”Aantrekkingskracht is een mysterieus iets. (...) Ik denk dat er iets in onze genen zit waardoor we X aantrekkelijker vinden dan Y.” Als de schrijfster wat research had gedaan dan had ze geweten dat er weinig mysterieus meer is aan verliefdheid, de psychologie kan het goed verklaren. En dan BAM, opnieuw een rolbevestigend stereotype: ”Een man die niet atletisch gebouwd is maar wel goed in de slappe was zit, kan dus even hoog scoren als een leuke meid met een goed gevoel voor humor.” De man moet compenseren met inkomen terwijl de vrouw weg komt met grappen. Waarom niet een vrouw met inkomen en een man met humor? ”Vrouwen hebben zo’n sterke biologische drang om kinderen te krijgen dat je die zou kunnen vergelijken met de mannelijke hang naar seks (... of dure auto’s).” Hoe meer ik in dit boek lees, hoe misselijker ik word.
Halverwege stap ik uit.