Κάπου Αλλού

by Νατάσα Παυλίτσεβιτς

Ο κόσμος όλος απομακρύνεται. Κι εσύ μένεις… Κάπου Aλλού
Το τοπίο τριγύρω απομακρύνεται. Η πινακίδα που μέχρι χτες φαινόταν ξεκάθαρα τώρα έχει γίνει μια ασαφής, γαλάζια κουκίδα σ’ έναν άδειο ορίζοντα.

Δυο γυναίκες σ’ ένα απομονωμένο σπίτι βρίσκονται αντιμέτωπες με μια αλλόκοτη πραγματικότητα. Την ώρα που τα προβλήματα μεταξύ τους πληθαίνουν και η σχέση τους δείχνει να αποσυντίθεται, τα δέντρα, τα χωράφια, τα σπίτια του διπλανού χωριού όλο και αποτραβιούνται. Ο κόσμος μοιάζει να συνεχίζει δίχως εκείνες, αφήνοντάς την Εύα και τη Δάφνη παγιδευμένες… κάπου αλλού.

Το μυθιστορηματικό ντεμπούτο της Νατάσας Παυλίτσεβιτς θολώνει τα όρια μεταξύ αλήθειας και ονείρου. Η καταιγιστική γραφή της μας ρίχνει στα πιο σκοτεινά νερά της λογοτεχνίας του φανταστικού και μας συμπαρασύρει με μια πλοκή χτισμένη επάνω σε ερωτικές σχέσεις, το πιο εύθραυστο υλικό στον κόσμο.

Genres: Horror, Fantasy, LGBT

304 pages, Paperback

First published January 17, 2020

About the author

Reading different genres but writing mostly Weird and Horror. My novel is published in Greek (Κάπου Αλλού, Bell, 2020). Two short stories got published in "LampLight magazine" (Vol 7, issue 3 & Vol 9, issue 3). My short stories in Greek have been published in anthologies. My reading life is here but you can find me on Instagram too. Happy reading! Natasha Pavlitsevits

Reviews

[Το Άθχημο γατί του θενιόρ Γκουαναμίρου · Rating 5 out of 5]

Είναι άρτιο. Και είναι άρτιο γιατί είναι προφανές πως έχει δουλευτεί, επιμεληθεί και επεξεργαστεί μέχρι τελικής πτώσεως. Ένα βιβλίο που όπως αναφέρει και η ίδια η συγγραφέας, στις ευχαριστίες που ακολουθούν στο τέλος της ιστορίας, "Το πρώτο σχέδιο του μυθιστορήματος είχε ολοκληρωθεί το 2016". Είναι ένα έργο που έχει πάρει το χρόνο του να ωριμάσει και δεν έχει τις τυπικές αδυναμίες ενός πρωτόλειου. Γιατί δεν θα κουραστώ να το λέω στην πατρίδα μας έχουμε εξαιρετικά ταλαντούχους λογοτέχνες, έχουμε και ένα παθιασμένο αναγνωστικό κοινό που αγαπάει να δοκιμάζει καινούργια πράγματα. Έχουμε επίσης μια όμορφη γλώσσα με εξαιρετικές δυνατότητες. Αυτό που δεν έχουμε είναι μια πιο επαγγελματική διαχείριση της συγγραφικής δραστηριότητας. Όπου ο δημιουργός να αντιμετωπίζεται ως επαγγελματίας και εργαζόμενος. Όπου ο εργαζόμενος που παράγει έργο να έχει όλη την απαιτούμενη υποστήριξη πριν, κατά και μετά τη δημιουργία του πνευματικού του πονήματος. Έτσι ώστε να φτάνει σε εμένα, το κοινό, ένα άρτιο έργο που να μπορώ να το απολαύσω χωρίς τη δυσαρέσκεια του αναγνώστη που διαβάζει βιβλία τα οποία δεν έχουν πετύχει το 100% των δυνατοτήτων τους.

Γιατί αν κάποτε υπήρξε μια ευλογημένη γενιά ή γενιές, που έγραφαν για το μεράκι τους, και είτε είχαν την οικονομική δυνατότητα και την πρόσβαση στους ντόπιους και διεθνείς πνευματικούς κύκλους ώστε να προωθήσουν το έργο τους, για να ακουστεί, να μεταφραστεί, να βραβευτεί, είτε απλώς είχαν τόσο πάθος ώστε να θυσιάζουν τον ελεύθερο χρόνο τους και να γράφουν μετά το τέλος του κανονικού οκταώρου, σήμερα τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Σήμερα αυτή η φόρμουλα δεν λειτουργεί. Και όταν λειτουργεί, είναι για να αποτελέσει την εξαίρεση και όχι τον κανόνα. Πόσες. Χαμένες. Ευκαιρίες. Θεέ. Μου.

Αλλά αφήνω αυτό το ζήτημα που με πληγώνει βαθύτατα, για να προχωρήσω στο μυθιστόρημα καθεαυτό. Ανήκει στο ευρύτερο είδος της weird λογοτεχνίας, και συγκεκριμένα αποτελεί μια μείξη από ρεαλιστικά στοιχεία και στοιχεία του φανταστικού. Το παράξενο, το αλλόκοτο, το τρομαχτικό, το ανοίκειο συμβαδίζει δεμένο αρμονικά με την πραγματικότητα όπως ακριβώς θα τη σκιαγραφούσε ένα αμιγώς κοινωνικό μυθιστόρημα. Τεχνικά, έχουμε κεφάλαια στα οποία οι αφηγητές, άρα και οι οπτικές γωνίες, εναλλάσσονται και υπάρχει μια τέλεια ισορροπία ανάμεσα στην πρωτοπρόσωπη και τριτοπρόσωπη αφήγηση. Και αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι πως παρόλο που η Παυλίτσεβιτς γράφει το ίδιο είδος με τον Κέλλη (για όσους δεν γνωρίζουν ο Κωνσταντίνος Κέλλης είναι σύζυγός της, επίσης συγγραφέας στον ίδιο εκδοτικό και έχει γράψει μυθιστορήματα και μια συλλογή διηγημάτων) η φωνή της είναι ξεχωριστή. Δεν μιμείται, δεν αντιγράφει. Έχει τη δική της γλώσσα και τη δική της τεχνοτροπία, πέρα και πάνω από την όποια θεματολογική ή υφολογική σύγκλιση.

Στο κομμάτι του τρόμου έχουμε ένα δυστοπικό περιβάλλον όπου λειτουργεί ως ένα εφιαλτικό πεδίο δράσης. Η συγγραφέας χρησιμοποιεί όλα εκείνα τα κλισέ που είναι απαραίτητα ώστε να δημιουργηθεί η κατάλληλη δυσοίωνη ατμόσφαιρα χωρίς ωστόσο να κάνει κατάχρηση. Δεν υπάρχει εδώ καμία ιδιαίτερη πρωτοτυπία, υπάρχει περισσότερο μια καλή και αποτελεσματική διαχείριση μοτίβων και τεχνικών που έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρον στη λογοτεχνία του τρόμου:

"Σύντομα βρίσκομαι στον άδειο δρόμο και το αυτοκίνητο επιταχύνει. Στ' αριστερά μου είναι το χωράφι και στα δεξιά απλώνεται το δάσος με τα έλατα και τα κυπαρίσσια. Η εμπειρία μου μου λέει καθησυχαστικά ότι μετά από ούτε ένα λεπτό οδήγησης θα βρίσκομαι στην πινακίδα, αλλά τίποτα τέτοιο δε συμβαίνει. Κάθε άλλο.

Οδηγάω στην ευθεία, το ρολόι μου λέει ότι έχουν περάσει πέντε λεπτά, και αντί να φτάνω στην πινακίδα τη βλέπω να απομακρύνεται [...] Φοβάμαι. Οι λογικές μου εξηγήσεις ξεφτίζουν σαν παλιό ύφασμα. Η στιγμιαία ματιά στον εσωτερικό καθρέφτη είναι αρκετή ώστε η πινακίδα να χαθεί εντελώς, σα να μην ήταν ποτέ εκεί [...] Με κάποιο τρόπο βρέθηκα να οδηγάω πάνω από μισή ώρα σ' ένα δρόμο δύο λεπτών [...] Ο ουρανός όπως τον βλέπω μέσα από το παρμπρίζ έχει γίνει περισσότερο μοβ παρά γαλάζιος, ένα άγνωστο για τη φύση χρώμα, ένα χρώμα που δεν είχε βάψει ποτέ μέχρι τώρα ουρανό".

Ο αναγνώστης καταλαβαίνει από την αρχή πως κάτι δεν πάει καλά στον κόσμο που περιβάλλει τις δύο κεντρικές ηρωίδες, τη δυναμική Εύα και την ευαίσθητη Δάφνη. Από ένα σημείο και μετά μπορεί να υποθέσει ή και να μαντέψει τι έχει συμβεί. Είναι προφανές πως ο στόχος της συγγραφέως δεν είναι να μας πει τι συνέβη αλλά γιατί και πώς. Όταν έφτασα στην τελευταία σελίδα είχα καταλάβει πλήρως τη ψυχολογία των χαρακτήρων και είχα φτάσει να τις αγαπώ, να τις σέβομαι, να τις συμπονώ, να τις καταλαβαίνω. Δεν είναι χάρτινες οι ηρωίδες της Παυλίτσεβιτς αλλά βαθύτατα ανθρώπινες από σάρκα και οστά. Δεν αποτελούν το εργαλείο και το μέσο μιας τρομαχτικής αφήγησης τουναντίον, ο μεταφυσικός τρόμος έρχεται για να σκιαγραφήσει και να υπογραμμίσει, να διαφωτίσει και να υπερτονίσει μια αναπόδραστη πραγματικότητα.

Και ποια πραγματικότητα είναι αυτή; Η τρομαχτική πραγματικότητα που έχουν να αντιμετωπίσουν σήμερα τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα στη χώρα μας. Η δαιμονοποίησή τους μέσα σε μια κοινωνία όπου καθορίζεται μέσα από τη σκοπιά και τις ανάγκες μιας επίπλαστης ετεροκανονικότητας. Το νορμάλ. Ο κανόνας. Ό,τι επιβάλλει η πατρίς - θρησκεία - οικογένεια. Κι όλα τα άλλα, οι ανθρώπινες ψυχές που δεν χωρούν μέσα σε καλούπια; Αυτές πρέπει να κρυφτούν, να καμουφλαριστούν, να προσαρμοστούν για να μη προκαλούν. Να είναι ο εαυτός τους - γιατί δεν μας νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι στο κρεβάτι τους - αλλά όχι και τελείως -να μην προκαλούν κιόλας - να υπάρχουν στο περιθώριο μιας κοινωνίας που εθελοτυφλεί και κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της.

Κι εκεί είναι που η Παυλίτσεβιτς το απογειώνει. Μιλάει ξεκάθαρα ή πιο σωστά αφήνει τις ηρωίδες της να μας μιλήσουν. Να μας πουν την αλήθεια τους, να μπουν στις ζωές μας, στην παρέα μας, στην σκέψη και στην καρδιά μας, να γίνουν κομμάτι μας. Οι φίλες, οι συναδέλφισσες, οι κόρες, οι αδελφές, οι γειτόνισσες, οι συνάνθρωποί μας. Σάρκα από τη σάρκα μας και αίμα από το αίμα μας. Τις αγάπησα αυτές τις κοπέλες και τις νοιάστηκα. Τις πόνεσα και τις θαύμασα. Βίωσα μαζί τους τις αγωνίες τους και συμμετείχα στις χαρές τους. Ξένος είναι αυτός που αγνοούμε την ύπαρξή του, που αρνούμαστε να τον κοιτάξουμε στα μάτια. Και, ναι τελικά, όντως, ο μεγαλύτερος τρόμος εκκινεί και εκπηγάζει από την ίδια την πραγματικότητα.

Είναι σπουδαίο αυτό το βιβλίο. Αξίζει να διαβαστεί. Ευχαριστώ τον Μιχάλη που το συνέστησε μέσα από το κανάλι του στο youtube το Ex Libris by MikeBooklover στο οποίο συντονίζομαι κάθε Παρασκευή.

[somuchreading · Rating 4 out of 5]

Είχα την τύχη να διαβάσω το Κάπου αλλού πριν την κυκλοφορία του, γεγονός που α) θεωρώ τιμή και β) σημαίνει πως είχα λίγο περισσότερο χρόνο να χωνέψω αυτό που διάβασα.

Το βιβλίο είναι άξιος εκπρόσωπος του ελληνικού weird, όπως έχω γράψει και αλλού. Είναι όμως και μια μεγάλη, ευχάριστη έκπληξη, μιας και αυτό είναι το πρώτο μυθιστόρημα της συγγραφέα. Με standouts την υποβλητική του ατμόσφαιρα και τον δυσοίωνο ρυθμό του, το Κάπου αλλού επιτυγχάνει να μεταδώσει στον αναγνώστη ανατριχίλα με τα όσα συμβαίνουν στον δυσάρεστο [και λίγα λέω] κόσμο που έχουν βρεθεί ξαφνικά η Εύα και η Δάφνη.

Μυστήριο και αγωνία συνυπάρχουν μέσα στην ιστορία, που επίκεντρο έχει τη σχέση των δύο γυναικών και την εξέλιξή της, ρίχνοντας μια διαφορετική ματιά σε δύο queer χαρακτήρες και δίνοντας ένα διαφορετικό σπιν στον εγωισμό του έρωτα.

Θα είμαι εντελώς εδώ για οτιδήποτε έρθει στο μέλλον από τη Νατάσα Παυλίτσεβιτς, κέρδισε με το σπαθί της το ενδιαφέρον μου, αν ψάχνετε ένα διαφορετικό page turner που θα σας κάνει να νιώσετε άβολα και θα σας κάνει να αναρωτιέστε για την τύχη των πρωταγωνιστριών του, τότε το Κάπου αλλού είναι αυτό που χρειάζεστε.

[Vaso · Rating 4 out of 5]

Μετά από προτροπή της αγαπημένης μου zizeloni αποφάσισα να διαβάσω το Κάπου Αλλού της Νατάσα Παυλίτσεβιτς

Η Εύα και η Δάφνη, περνούν το καλοκαίρι τους στο π��τρικό της Εύας. Το σπίτι, είναι έξω από το χωριό και στην ουσία απομονωμένο.

Από ότι φαίνεται όμως, αυτή η απομόνωση σαν να επεκτείνεται και να καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο.
Τι ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας και τι είναι πραγματικό?
Δεν θα το χαρακτήριζα καθαρά φαντασίας αλλά ούτε και τρόμου. Θα συμφωνήσω με τον αγαπημένο somuchreading και θα έλεγα ότι ανήκει στην κατηγορία weird.
Η συγγραφέας έχει χτίσει πραγματικά ένα ατμοσφαιρικό βιβλίο κι έχει κάνει απίσης εξαιρετική ανάπτυξη των χαρακτήρων των ηρωίδων της.
Παρόλο που είναι σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση από την πλευρά της Εύας κυρίως, υπάρχει και η φωνή της Δάφνης και το πώς αντιλαμβάνεται εκείνη τη σχέση  τους και την εξέλιξη της.
Ειλικρινά ένα εξαιρετικό ντεμπούτο!

[Michael Kotsarinis]

Ένα πολύ όμορφο και με αρκετή αγωνία μεταφυσικό-ψυοχολογικό θρίλερ με χαρακτήρες πολύ ανθρώπινους!
Δείτε περισσότερα στο Ex Libris!

[Κωνσταντίνος Κέλλης · Rating 5 out of 5]

Μια ιδέα εξαίσια, αλλόκοτα απλή και συγχρόνως out there -ο κόσμος έξω από το παράθυρο κυριολεκτικά απομακρύνεται- με δυο ηρωΐδες στον πυρήνα της, τόσο αληθινές που αισθάνεσαι ότι τις έχεις γνωρίσει στ’ αλήθεια.
Πριν έξι και κάτι χρόνια, θυμάμαι φαντάρος να διαβάζω για πρώτη φορά ένα κείμενο της Νατάσας. Αν ξεψαχνίσω το ιστορικό μου στις ηλεκτρονικές κουβέντες μου με φίλους συγγραφείς από τότε, θα βρω τη φράση «κόβω το χέρι μου ότι θα δούμε τη δουλειά της στα ράφια σε λίγα χρόνια» γιατί το θυμάμαι σαν να τη γράφω χτες.
Από τότε πέρασαν χρόνια, εκείνο το διήγημα μπήκε στις σελίδες ανθολογίας, όπως και ένα σωρό άλλες συγγραφικές δουλειές της Νατάσας εντός κι εκτός συνόρων. Έπειτα από χρόνια δουλειάς, δημοσιεύσεις και βραβεύσεις -καλή ώρα όπως στο διαγωνισμό του ΦantastiCon ή την πρόσφατη παρουσία της στο Lamplight- έφτασε η στιγμή που το πρώτο της μυθιστόρημα βρήκε το δρόμο του όχι μόνο στα ράφια αλλά και στα Ευπώλητα ενός εκδοτικού με όνομα βαρύ σαν τον Big Ben!
Ευτυχής ναι, έκπληξη όχι. Και εγώ και οι υπόλοιποι που είχαμε τη χαρά να το διαβάσουμε, το ξέραμε, το Κάπου Αλλού θα ήταν το πρώτο.
Είναι ένα βιβλίο κέντημα, διαφορετικό και γνώριμο, Weird και αληθοφανές μαζί, και ξέρω ότι θα το διασκεδάσετε αφάνταστα.

[George K. · Rating 4 out of 5]

Το "Κάπου αλλού" ήταν ένα από τα (πολλά) βιβλία που περίμενα να κυκλοφορήσουν μέσα στο 2020 με σκοπό να τα αγοράσω με το που σκάσουν μύτη στα βιβλιοπωλεία, όμως όταν τελικά κυκλοφόρησε στα μέσα Ιανουαρίου, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο δίστασα και το άφησα στην άκρη για αργότερα. Σαράντα και πλέον μέρες από την κυκλοφορία του το αγόρασα και μια εβδομάδα μετά την αγορά του, αποφάσισα να το διαβάσω, γιατί στη βράση κολλάει το σίδερο.

Λοιπόν, ευτυχώς που το αγόρασα, γιατί αλλιώς θα έχανα ένα πολύ ιδιαίτερο, ενδιαφέρον και εθιστικό μυθιστόρημα, που κινείται ανάμεσα στον ρεαλισμό, τον τρόμο και τη φαντασία! Γενικά είναι δύσκολο να βάλεις σε μια κατηγορία το βιβλίο αυτό, μιας και διαθέτει στοιχεία από διαφορετικά είδη, αλλά θα έλεγα ότι το είδος του Weird του ταιριάζει περισσότερο απ'όλα. Όπως και να'χει, είναι ένα βιβλίο που κινεί την προσοχή του αναγνώστη από τις πρώτες κιόλας προτάσεις και ουσιαστικά δεν τον αφήνει να πάρει μια ανάσα, παρά μέχρι να φτάσει στο συγκλονιστικό φινάλε.

Τα δυνατά στοιχεία του βιβλίου είναι η υποβλητική και κάπως κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, οι γρήγοροι και ολίγον τι κινηματογραφικοί ρυθμοί της πλοκής, οι ολοζώντανες περιγραφές σκηνικών και καταστάσεων (πραγματικά, σε μερικά σημεία περισσότερο ένιωσα ότι έβλεπα ταινία, παρά ότι διάβαζα βιβλίο), καθώς επίσης και η διαφορετική ματιά σε μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή ερωτική σχέση. Η γραφή μου άρεσε πολύ και τη βρήκα εξαιρετικά κοντά στα αναγνωστικά μου γούστα, τουλάχιστον όσον αφορά το συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος: Αρκετά σίγουρη για μυθιστορηματικό ντεμπούτο, σε πολλά σημεία λυρική και σε μερικά άλλα κάπως πιο ωμή, συνολικά πολύ καλή, ευκολοδιάβαστη και άκρως εθιστική.

Δεν το συζητάω, για πρώτη δουλειά στο χώρο του μυθιστορήματος η Νατάσα Παυλίτσεβιτς έκανε μια πολύ ικανοποιητική προσπάθεια. Και σίγουρα πήρε αρκετά ρίσκα, τόσο με την όλη ιστορία, όσο και με τους χαρακτήρες της. Και, εντάξει, νομίζω ότι έχει κάποια περιθώρια βελτίωσης όσον αφορά την πλοκή, τη σκιαγράφηση των χαρακτήρων ή τη γραφή της, όμως είναι φανερό ότι έχει ιδέες και ότι έχει μια πένα που μπορεί να καθηλώσει τους αναγνώστες για ώρες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα είμαι... αλλού, όταν κυκλοφορήσει κάποιο επόμενο βιβλίο της (μυθιστόρημα, νουβέλα ή συλλογή διηγημάτων).

[Ευαγγελία Τσουκαλά · Rating 5 out of 5]

Όταν πρωτοείδα το εξώφυλλο που το βρήκα πανέμορφο και διαβάζοντας και την περίληψη, έγινε το κλικ και ήμουν σίγουρη ότι θα το διαβάσω. Και το διάβασα. Και κατάλαβα οτι το Κάπου αλλού είναι βιβλίο που το ξεκινάς και δεν θες να το αφήσεις από τα χέρια σου.
Πρωτοπρόσωπη αφήγηση από τη μεριά της Εύας και τριτοπρόσωπη από άλλους χαρακτήρες που παίρνουν τα ηνία και με έκαναν να μπω πιο βαθιά στη πλοκή. Γραφή που με παρέσυρε να περνάω το ένα κεφάλαιο μετά το άλλο (χωρίς να το καταλαβαίνω κάποιες φορές) και να κάνω την κάθε σκηνή να περνάει σαν ταινία μπροστά από τα μάτια μου. Δεν με κούρασε ούτε ένα σημείο του βιβλίου. Χαρακτήρες και καταστάσεις που με γέμισαν συναισθήματα. Από την περιέργεια και το μυστήριο στην αγωνία και την καταπίεση. Ειδικά σε ένα σημείο έβαλα τον εαυτό μου στη θέση της Δάφνης και ήταν σαν να φορούσα ένα πολύ σφιχτό ζιβάγκο που δεν με άφηνε να αναπνεύσω όσο χρειαζόμουν.
Δε θέλω να μαρτυρήσω σημεία της πλοκής. Θέλω να πω μόνο ότι πολλά από αυτά που περιγράφει το βιβλίο δυστυχώς συμβαίνουν. Δυστυχώς.
Υπάρχει αγωνία, μια ανατροπή που δε περίμενα, μια πινελιά μέταλ για εμάς που αγαπάμε αυτό το είδος μουσικής και το τέλος ήταν αυτό ακριβώς που του άρμοζε.
Ανυπομονώ για το επόμενο

[Lygeri · Rating 5 out of 5]

Κάπου αλλού. Αν η Νατάσα Παυλίτσεβιτς ζούσε στις ΗΠΑ, τα βιβλιοφιλικά blog και οι σχετικές στήλες στις ευυπόληπτες εφημερίδες θα έκαναν λόγο για τον "θηλυκό Stephen King". Είναι σπάνιο να διαβαζεις τόσο επιτυχημένο weird fantasy, η πλοκή του οποίου μάλιστα λαμβάνει χώρα στη βόρεια Ελλάδα, χωρίς να σε ξενίζει και χωρίς να μοιάζει με προσπάθεια αντιγραφής του ύφους συγγραφεων όπως ίσως ο Joe Hill και η Helen Oyeyemi. Η γραφή της, αυτόφωτη και ειλικρινής -λίγο πιο συναισθηματική από ότι περίμενα για το είδος με το οποίο καταπιάνεται, είναι αλήθεια- έλειπε από την Ελλάδα.
Για το βιβλίο αυτό καθ'εαυτό δε θέλω να πω πολλά γιατί τα spoiler παραμονεύουν στη γωνία. Εν ολίγοις, ένα ζευγάρι, η Εύα και η Δάφνη, βρίσκονται σε διακοπές στο σπίτι της πρώτης, όταν αρχίζουν να παρατηρούν ότι ο κόσμος γύρω από το σπίτι τους φαίνεται να απομακρύνεται απομονονωντάς τες. Προσπαθώντας να καταλάβουν τι γίνεται, αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τη νέα πραγματικότητα αλλά και τα προβλήματα της σχέσης τους. Η περιγραφή μου είναι ίσως φτωχή αλλά το βιβλίο με έκανε να νιώθω ότι βλέπω ταινία ( θα μπορούσε να γίνει ταινιάρα πάντως - Hollywood ακούς;) με ροή καταιγιστική. Δε βαρέθηκα καθόλου, δεν πέρασα διαβάζοντας πλαγίως 😁 ούτε μια παράγραφο.
( Έτυχε προ λίγων ημερών να δω την γαλλική ταινία "Embrasse moi!" με το ζευγάρι των πρωταγωνιστριών Claude και Cecile να δίνουν άθελά μου τα πρόσωπα στις πρωταγωνίστριες του βιβλίου)..

[Nicoleta Balopitou · Rating 5 out of 5]

Αφοπλιστικά υπέροχο!
Review πολύ πολύ σύντομα. 💜

Το review: Το Κάπου Αλλού είναι το μυθιστορηματικό ντεμπούτο της Νατάσας Παυλίτσεβιτς και δεν πιστεύω πως θα μπορούσε να υπάρξει πιο καλή αρχή για τη νεαρή συγγραφέα. Είναι ένα μυθιστόρημα τόσο καλογραμμένο, από το οποίο πραγματικά δεν περισσεύει ούτε μία λέξη, που από την στιγμή που θα ξεκινήσει να το διαβάζει κάποιος δύσκολα το αποχωρίζεται κι αυτό μάλλον μόνο και μόνο επειδή του το επιβάλλουν οι ανάγκες της καθημερινότητας.

Η Εύα και η Δάφνη είναι ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι, που ζει σε μία περιοχή λίγο πιο έξω από την Θεσσαλονίκη, στο πατρικό σπίτι της πρώτης, και από τη μια μέρα στην άλλη ανακαλύπτει ότι ο κόσμος έξω από αυτό αρχίζει σιγά σιγά να απομακρύνεται. Αυτή είναι η κεντρική ιδέα και δεν πιστεύω πως θα μπορούσα να αποκαλύψω κάτι άλλο γύρω από αυτήν χωρίς να γίνει σπόιλερ.

Η αφήγηση είναι κατά κύριο λόγο πρωτοπρόσωπη, με την Εύα να είναι η αφηγήτρια, ενώ σταδιακά μας δίνονται από τη συγγραφέα και κομμάτια από το παρελθόν τους, όπου μπορούμε να δούμε και σκέψεις της έτερης πρωταγωνίστριας, της Δάφνης, σε τρίτο πρόσωπο αυτή τη φορά και να αρχίσουμε να βάζουμε σε μία σειρά τα κομμάτια του παζλ γύρω από τη μεταξύ τους σχέση και της αναπάντεχης αλήθειας που θα ακολουθήσει.

Περισσότερα στο λινκ που ακολουθεί: https://www.spoileralert.gr/kapou-allou/

[Effie (she-her) · Rating 5 out of 5]

Ακροβατώντας μεταξύ πραγματικότητας και εφιάλτη, η Εύα και η Δάφνη προσπαθούν να βρουν μια ισορροπία στη σχέση τους ενώ ο κόσμος φαίνεται να αποτραβιέται και συνεχίζει χωρίς αυτές... κάπου αλλού.

Η Νατάσα Παυλίτσεβιτς θέτει τον στόχο ψηλά από το πρώτο βιβλίο της χαρίζοντας μας ένα ατμοσφαιρικό βιβλίο μεταφυσικού τρόμου με κοινωνικές προεκτάσεις.

Διαβάστε αναλυτικά την άποψή μου στο blog μου.

[Mary Bookitsa · Rating 4 out of 5]

Δύο κορίτσια, μια αγάπη, ένα τροχαίο. Ισορροπίες που αλλάζουν. Πάθος, ζήλια, κτητικότητα, απόγνωση, θέληση για ζωή, ελευθερία.
Δεν ανήκω πουθενά. Είμαι παράλυτη. Μη αποδεκτή. Δε χωράω.
Ανήκεις... Σε μένα. Για πάντα. Μόνο εσύ και εγω. Φυλακή. Ίσως μια ευτυχία. Ενας μωβ ουρανός και ενας κόσμος στον οποίο εγκλωβίστηκες. Υπάρχει τρόπος να βγεις; Να ξεφύγεις από το "Κάπου αλλού"
Ίσως...
-Να παρε εναν γυάλινο βόλο. Θα σε βοηθήσει.
-Σιγα δεν βοηθουν οι βόλοι.
- Και όμως. Αλλά βιάσου... Δεν υπάρχει χρόνος.
Έχεις ανάγκη τη λύτρωση όσο τίποτα άλλο.
Ενα σωρό συναισθήματα και σκέψεις σε κατακλύζουν όσο διαβάζεις.
Ενα βιβλίο που κρύβει μέσα του μια μικρή έκπληξη. Γραφή ανάλαφρη δροσερή, νεανική οσο και οι ηρωίδες του. Και κείνο το μεταφυσικό κομμάτι που σε πάει και σενα ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ. Μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Μεταξυ ονείρου και αλήθειας. Που θες δε θες σε αναγκάζει τα τη δεις καταματα.

[Ειρήνη Βαρδάκη · Rating 5 out of 5]

Ένα εξαιρετικό έργο.

[Άννα Σπανογιώργου · Rating 5 out of 5]

Το «Κάπου Αλλού» κάνει αυτό που υπόσχεται. Σε παίρνει από το χέρι και σε πάει όντως κάπου αλλού, σε έναν κόσμο που έχει τους δικούς του περίεργους νόμους, όπου παράξενα και ανεξήγητα πράγματα συμβαίνουν.
Η Εύα με την Δάφνη βρίσκονται σε ένα απομακρυσμένο σπίτι. Ενώ η σχέση τους περνάει κρίση, ο κόσμος γύρω τους μοιάζει να αποσυντίθεται. Η Εύα προσπαθεί μανιωδώς να ανακαλύψει τι πραγματικά συμβαίνει. Γιατί ο κόσμος απομακρύνεται; Γιατί ο ουρανός έχει παράξενα μωβ μπαλώματα;
Μια ιστορία με εξαιρετική σύλληψη, αλλά και άψογη αποτύπωση στο χαρτί. Η ανάλυση του ψυχισμού των ηρώων είναι εκπληκτική. Και ενώ μιλάμε ξεκάθαρα για ένα βιβλίο φαντασίας, ο ρεαλισμός με τον οποίο θίγονται κοινωνικά ζητήματα και ανθρώπινες σχέσεις είναι αξιοσημείωτος.
Τελειώνοντας την ανάγνωση ένα πράγμα είναι σίγουρο: η Νατάσα δεν θα πάει κάπου αλλού. Ήρθε και θα μείνει εδώ.

[Stavros Vaporidis · Rating 5 out of 5]

Εκπληκτικό συγγραφικό ντεμπούτο για την πρωτοεμφανιζόμενη Νατάσα Παυλίσεβιτς που πραγματικά δεν πάσχει πουθενά: Ιστορία τόσο έντονη που δεν μπορείς να το αφήσεις μέχρι να το τελειώσεις, αριστοτεχνικά δομημένοι χαρακτήρες, ανατροπές, χρώματα και όλα αυτά τυλιγμένα με μία υπέροχα ενορχηστρωμένη αφήγηση. Περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο, άξια!

[Giota Kariofilla · Rating 5 out of 5]

Όταν δεν μπορείς να πας πουθενά ...μην ξεχνάς ότι κάθε βιβλίο κρύβει μέσα του ένα εισιτήριο λενε...Έτσι και εγώ ταξίδεψα για...ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ
Πραγματικά δεν μπορώ να περιγράψω αυτό που μόλις διάβασα.
Ήταν κάτι το φανταστικό? Ήταν κάτι το πραγματικό? Κατά την γνώμη μου ηταν και τα δύο μαζί και αυτό έκανε το συγκεκριμένο βιβλίο τόσο πολύ ενδιαφέρον.
Μέχρι το τέλος δεν μπόρεσα να καταλάβω τι μπορούσε να συμβεί η το τι συνέβαινε και αυτό ήταν για μένα η επιτυχία του.
Η εξαιρετική γραφή της Νατάσας Παυλίτσεβις και οι εκπληκτικές περιγραφές του με κράτησαν σε αγωνία από την αρχή μέχρι το τέλος και δεν μου άφησαν κανένα κενό η απορία. Οι χαρακτήρες είναι τόσο καλά δοσμένοι και με κεντρικό θέμα τον ερωτα, την απόλυτη αγάπη και τον τρόπο που την αντιλαμβάνονται οι ηρωίδες του βιβλίου το έκαναν αρκετά πρωτότυπο τόσο όσο να με ξενυχτήσει και αυτό το θεωρώ την μεγαλύτερη επιτυχία για έναν συγγραφέα.

[Agaph Georgiadou · Rating 4 out of 5]

4.5 αστερακια

[Steve Stivaktis · Rating 5 out of 5]

Δεν θυμάμαι καν την τελευταία φορά που διάβασα κάποιο βιβλίο μέσα σε μια μόνο μέρα.

Ομολογώ ότι αρχικά το αγόρασα περισσότερο για υποστήριξη και καλλιτεχνικό solidarity στην ιντερνετική γνωστή / φίλη-φίλων συγγραφέα, επειδή γενικά δεν πολυδιαβάζω λογοτεχνία τρόμου, αλλά με ενθάρρυναν οι καλές κριτικές, άφησα στην άκρη τη Λε Γκεν που έλεγα να ξεκινήσω, και έπεσα με τα μούτρα. Και πολύ καλά έκανα, γιατί ξεπέρασε κάθε πιθανή προσδοκία.

Το "Κάπου Αλλού" είναι ένα ψυχολογικό αριστούργημα, εξαιρετικά καλογραμμένο, με καταπληκτικά φυσικούς διαλόγους και ηρω(ιδ)ες που νιώθεις πως γνωρίζεις προσωπικά, με προβλήματα και συναισθήματα αν όχι καθημερινά, τότε σίγουρα γνώριμα. Η προσπάθεια των χαρακτήρων να βγάλουν λογική από μια παράλογη κατάσταση, οι αναφορές σε γειτονιές και καθημερινότητες γνωστές, ο αγχωτικός ενεστώτας, ήταν λίγοι μόνο από τους λόγους που έκαναν τους χαρακτήρες να πετάγονται έξω από τις σελίδες και να δίνουν την αίσθηση ότι αυτό που διαβάζεις συμβαίνει πραγματικά. Τα στοιχεία του τρόμου ήταν τοποθετημένα με μαεστρία σε σημεία απρόσμενα και παραμόνευαν να χτυπήσουν όχι πάνω στη ραχοκοκαλιά σου σαν φτηνή ταινία φαντασμάτων, αλλά κατευθείαν στα πιο ντροπιαστικά βάθη της ψυχής σου - δεν σε κάνει να ξαγρυπνάς τη νύχτα κοιτώντας πίσω από τις γωνίες, αλλά σε βάζει στη διαδικασία να σκεφτείς το τι θα οδηγούσε εσένα Κάπου Αλλού, που είναι πιο τρομακτικό από οτιδήποτε άλλο.

Ειλικρινά ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει φέτος. Αξίζει 1000%, και είναι πολύ πιθανό να γίνει ένα από τα βιβλία από τα οποία κρατάω μερικά αντίτυπα πρόχειρα στο σπίτι για να τα χαρίζω από δω κι από κει. Υπέροχο.

[Άννα Μπλαβακη · Rating 5 out of 5]

Έκλεισα το "Κάπου Αλλού" εχθές τα χαράματα, γύρω στις 4..
Η τελευταία σκηνή είναι ακόμη χαραγμένη στο μυαλό μου και τα συναισθήματα μου είναι ανάμεικτα..
"Κάπου αλλού" λοιπόν, γράφει η Νατάσα και όντως μας μεταφέρει σε ένα μέρος απόκοσμο... σκοτεινό...πέρα από κάθε λογική.
Δύο γυναίκες βρίσκονται σε ένα απομονωμένο σπίτι και ξαφνικά νιώθουν τον κόσμο γύρω τους να απομακρύνεται...να αποσυντίθεται. Προσπαθούν να βρουν ένα ψήγμα λογικής μέσα στην απόλυτη παράνοια που ζουν , αλλά δεν τα καταφέρνουν.. όλα μοιάζουν παράλογα. Λες κι έχουν μεταφερθεί σε έναν κόσμο διαφορετικό.. η ατμόσφαιρα έχει κάτι σκοτεινό, όλα βρίσκονται κοντά..κι όλα φεύγουν χιλιόμετρα μακριά. Ο ουρανός αλλάζει, η γη είναι αλλιωτικη. Όλα χάνονται, ολα σβήνουν.. κι όλα είναι εδώ....το μυαλό σου χάνεται, η λογική σου δραπετεύει.
Μακριά από στερεότυπα και ιστορίες συνηθισμένες,το "Κάπου αλλού" έρχεται να ταράξει τα ήρεμα νερά σου. Λέξη με τη λέξη, σε τραβάει μέσα του, εκεί που η λογική απέχει ελάχιστα από την τρέλα.. μικρά κεφάλαια, υπέροχος λόγος που δεν σε κουράζει, οι λέξεις της Νατάσας κυλούν αβίαστα.. σκηνές δυνατές με χαρακτήρες άψογα δομημένους. Και λέξεις γεμάτες συναισθηματα! Ένιωσα έκπληξη! Πόνο! Φόβο! Όλα στον υπέρτατο βαθμό! Το τέλος ήταν ακριβώς αυτό που αρμοζε σε ένα τέτοιο βιβλίο! Ανατριχιαστικά απολαυστικό! Σπαρακτικό και συνάμα λυτρωτικό.
Το διάβασα, το απόλαυσα, σας το προτείνω!

[Konstantinos Gkotsis · Rating 5 out of 5]

Μια μέρα μετά την απόκτηση του Κάπου Αλλού και έχοντας μόλις τελειώσει το διάβασμα του πρέπει να πω ότι χάρηκα αφενως που βγήκε, εύκολα κιόλας, μονοκοπανιά. Υπέροχη ιστορία, με τις τελευταίες 15-20 σελίδες να θέλω απλά να τις διαβάσω όσο πιο γρήγορα γίνεται να δω πως θα τελειώσει. Αν και εν τέλει ήταν μάλλον αναπόφευκτη η πρόβλεψη του τέλους (υποθέτω ηθελημένα) δεν είχε σημασία για εμένα καθώς μέτρησε πολύ περισσότερο η όλη αφήγηση και ο τρόπος που αυτή εκτυλίχθηκε. Η σύγκρουση των 2 κόσμων των πρωταγωνιστριών μέσα από τις οπτικές τους και η εξέλιξη της σχέσης ήταν ψυχοβγαλτική (και αυτό το λέω μόνο με θετικό τρόπο για το βιβλίο). Μπορώ μόνο να ευχηθώ καλή συνέχεια σε ακόμη μια αξιόλογη συγγραφέα!

[Ειρήνη Γεωργή · Rating 5 out of 5]

Πολύ κακό βιβλίο, για τρεις λόγους:

1) Αν το αρχίσεις, μετά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο μέχρι να τελειώσει, και ή θα μισήσεις τη δουλειά σου ακόμα περισσότερο ή αν το πάρεις για τις διακοπές, παίζει να σε κατηγορούν ότι είσαι όλη μέρα σε μια ξαπλώστρα και διαβάζεις.

2) Τελειώνει πολύ γρήγορα. Φτάνει για ένα τριημεράκι το πολύ, για κανονικές διακοπές, πάρε μαζί και κάτι πιο αργό.

3) Η περιγραφή της Σχέσης όταν έχει φτάσει στο τέλος της κι ακόμα παραπέρα, είναι τόσο επίπονα ακριβής, τόσο κοφτερά ξεκάθαρη, απέριττη και σαφής, που πονάει ανελέητα, σαν αόρατο κόψιμο με χαρτί.

(Και να πω εδώ διακριτικά ότι εμένα πολύ θα με ενδιέφερε να διαβάσω κι άλλες ιστορίες της ίδιας σειράς, γιατί σαν σειρά το βλέπω, με περισσότερο και βαθύτερο υπόβαθρο για τον μυστηριώδη χαρακτήρα που μπορεί να περπατήσει ανάμεσα στα «κάπου αλλού», και περισσότερες συγκλονιστικές «φωτογραφίσεις» ανθρώπινων σχέσεων. Θέλουμε κι άλλα).

[Pelio Papadia · Rating 4 out of 5]

Η Εύα και η Δάφνη είναι ζευγάρι, που ζουν πλέον σε μία αγροτική περιοχή έξω από την Θεσσαλονίκη, στο πατρικό σπίτι της Εύας. Οι κοπέλες βρέθηκαν εκεί για τις καλοκαιρινές διακοπές, αλλά και, όπως αποδεικνύεται, διότι τους έκαναν έξωση από το σπίτι που νοίκιαζαν. Η Δάφνη είναι καθηλωμένη σε καροτσάκι έπειτα από ένα τροχαίο ατύχημα και έτσι η Εύα μοιάζει να έχει τον απόλυτο έλεγχο της ζωής τους. Όμως ξαφνικά, στα μέσα ενός καυτού Ιουλίου, η Εύα ανακαλύπτει ότι, εντελώς αλλόκοτα, ο κόσμος έξω από το αγροτόσπιτό τους αρχίζει σιγά σιγά να απομακρύνεται και να φεύγει. Οι δυο γυναίκες, των οποίων η σχέση δεν είναι εύκολη και συχνά συγκρούονται, βρίσκονται, λοιπόν, παγιδευμένες κάπου αλλού... Η Εύα μάς μιλάει σε πρώτο πρόσωπο, η οπτική της Δάφνης δίνεται σε τρίτο πρόσωπο, ενώ υπάρχει κι άλλη μια, παράξενη εμβόλιμη ιστορία-αφήγηση που ενισχύει περισσότερο τον αυθεντικό τρόμο που αισθάνεται ο αναγνώστης καθώς διαβάζει την ιστορία.
Δεν αποκαλύπτω περισσότερα, γιατί θα καταστρέψω το σασπένς! Η Νατάσα Παυλίτσεβιτς, στο συγγραφικό της ντεμπούτο «Κάπου αλλού», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Bell, γράφει weird/fantasy και ταυτόχρονα –σε πολλά σημεία της– αληθοφανή λογοτεχνία, έχοντας και εξελίσσοντας με ωριμότητα μια πανέξυπνη ιδέα. Εντωμεταξύ, ο τρόμος του μεταφυσικού αποκτά και [ιδιαίτερα σοβαρές] κοινωνικές διαστάσεις, γεγονός που κάνει το βιβλίο ακόμα πιο ενδιαφέρον. Εννοείται πως διαβάστηκε εν μια νυκτί...

[Elpida Pavlitsevits · Rating 5 out of 5]

Ενα εκπληκτικό (πρώτο) βιβλίο με δυνατούς χαρακτήρες και πλοκή. Όσοι διαβάζουν τρόμο θα το ξεχωρίσουν για τη φρέσκια ματιά του. Διαβάζεται γρήγορα τόσο λόγω σασπένς όσο και καλοδουλεμένη γραφής. Το άγαπησα και περιμένω τα επόμενα!

[Θεωνη Κωνσταντοπουλου · Rating 5 out of 5]

ΚΆΠΟΥ ΑΛΛΟΎ
ΝΑΤΆΣΑ ΠΑΥΛΙΤΣΕΒΙΤΣ
ΕΚΔΌΣΕΙΣ BELL

Η άποψή μου

Ένα απομονωμένο σπίτι στεγάζει τον έρωτα μεταξύ δύο νέων γυναικών, της Εύας και της Δάφνης. Οι ίδιες θα έρθουν αντιμέτωπες με μια αλλόκοτη πραγματικότητα...Το τοπίο γύρω τους απομακρύνεται...Η πινακίδα που μέχρι χθες φαινόταν ξεκάθαρα τώρα έχει γίνει μια ασαφής κουκίδα σ' έναν άδειο ορίζοντα...Ο κόσμος μοιάζει να συνεχίζει δίχως εκείνες, αφήνοντάς τες μόνες απέναντι στα προβλήματα της σχέσης τους...

Πρόκειται για το πρώτο πόνημα της Νατάσας Παυλίτσεβιτς, ένα βιβλίο το οποίο τραβά την προσοχή του αναγνώστη με το πολύ ωραίο εξώφυλλο και με μια πολλά υποσχόμενη ιστορία στο οπισθόφυλλο.
Μια ιστορία σκοτεινη στο κέντρο της οποίας δεσπόζουν οι ερωτικές σχέσεις. Η Εύα ειναι εκεινη που μας αφηγείται την ιστορία αυτή βάζοντάς μας από την αρχή σε θολά νερά. Παράλληλα το παρελθόν των δύο γυναικών ζωντανεύει βάζοντας τον αναγνώστη στα άδυτα της σχέσης τους.

Πώς εξελίσσεται ένας μεγάλος έρωτας;
Τι ρόλο παίζει ο χρόνος που περνά;
Τι δυναμική έχει η καθημερινή τριβή σε μια σχέση;
Οι ανασφάλειες; Οι ενοχές; Πώς μπορούμε να τις διαχειριστούμε;
Έχουμε αποδεχθεί τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις;
Και ο έρωτας....έχει όρια;;;

Απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα δίνεται μέσα από μια καταιγιστική γραφή, η οποία παρασύρει τον αναγνώστη, ο οποίος δεν σταματά να γυρίζει την μια σελίδα μετά την άλλη.
Οι χαρακτήρες είναι εξαιρετικά δουλεμένοι σε σημείο που ο αναγνώστης μπορεί να τους δει να ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια του, να τους καταλάβει, να τους νοιώσει.
Οι διάλογοι είναι πειστικοί και οι περιγραφές τόσο γλαφυρές που ξαφνιάζουν.

Ο αναγνώστης θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια σύγκρουση, εκείνη του ορθολογικού και του ανορθολογικου. Το αφύσικο θα εισβάλει στο φυσιολογικό και ο άνθρωπος θα πρέπει να αναμετρηθεί με τον κόσμο γύρω του. Πώς θα αντιδράσει;

Το συγκεκριμένο βιβλίο διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη χαρίζοντας του ένα ταιριαστό τέλος στην ιστορία που διαβάζει. Η συγγραφέας κλείνει όλες τις πόρτες που άνοιξε κατά τη διάρκεια της αφήγησης αυτής της ιστορίας ικανοποιώντας και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.

Τελικά μπορούμε να εξηγήσουμε γεγονότα που δεν είναι δυνατόν να συμβούν στην πραγματικότητα;
Βλέπουμε τον κόσμο όπως είναι ή όπως θέλουμε;

[Anna Baboura · Rating 5 out of 5]

Κοινωνικά ζητήματα που αν και βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα πολλές φορές τα κρύβουμε κάτω από το χαλί απλά και μόνο για να μην τα βλέπουμε. Ένα ζευγάρι που η σχέση του δοκιμάζεται. Η ωριμότητα και η προνοητικότητα από τη μια και το πεισματάρικο παιδί από την άλλη που αποζητά αγάπη και ελευθερία. Η ελληνική οικογένεια που κρύβει στις φτερούγες της το βλαστάρι της μέχρι τα πρώτα του -άντα, αρκεί αυτό να μην παρεκκλίνει από τις κοινωνικές νόρμες, τη θρησκεία και την οικογένεια, που εντέλει αν παρεκκλίνει η ρήξη είναι βαθιά που κάποιος πνίγεται.

https://youtu.be/WkVvG4QTO9M

Ένα σπίτι ... αυτοκινούμενο. Η Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων με τον J. Depp στον ρόλο του τρελού καπελά. Εναλλαγές από το παρόν στο παρελθόν και τούμπαλιν πλεγμένες με δεξιοτεχνία.
Πού μπορείς να φτάσεις για τον άνθρωπό σου;;

[Margaret]

Δεν μπορώ να αξιολογήσω το βιβλίο. Ίσως οι δρομοι της λογοτεχνίας του φανταστικού είναι πια δύσβατοι για μένα. Δεν μπόρεσα να αποκωδικοπο��ήσω τους συμβολισμούς. Η γραφή είναι λυρική και κομψή, αλλά δεν βούλιαξα μέσα της.

[Dimos Kifokeris · Rating 5 out of 5]

Το μυθιστορηματικό ντεμπούτο της Νατάσας Παυλίτσεβιτς είναι μια πραγματική έκρηξη στο Ελληνικό κομμάτι της λογοτεχνίας τρόμου και φανταστικού. Διχάζομαι μεταξύ του να γράψω πολλά, αλλά με τον κίνδυνο να κάνω spoilers και ξέροντας ότι ήδη έχουν γίνει πάμπολλα διθυραμβικά reviews για αυτό το βιβλίο, και του να γράψω λίγα, αλλά με τον κίνδυνο να μην μεταδώσω το πόσο δυνατό ήταν το "Κάπου Αλλού".

Τελικά κατέληξα στο ότι θα πω απλά ότι ένα μυθιστόρημα 300 σελίδων το διάβασα σε δύο μέρες - και αν δεν υπήρχαν και οι καθημερινές υποχρεώσεις εργασίας κ.λπ., θα το είχα διαβάσει μονορούφι μέσα σε λίγες ώρες. Η γραφή της Νατάσας Παυλίτσεβιτς είναι καταιγιστική, ζωντανή, ειλικρινής και άμεση, απλή χωρίς να είναι απλουστευμένη, ακριβώς ό,τι χρειάζεται για να επικοινωνηθούν στον αναγνώστη οι πανίσχυρες εικόνες του μυθιστορήματος. Οι χαρακτήρες είναι μεστοί, ανάγλυφοι, αληθινοί. Οι σχέσεις τους, αν και περίπλοκες, περιγράφονται με έναν παρ'όλ'αυτά ξεκάθαρο και χωρίς επιτηδεύσεις τρόπο, κάνοντας τον αναγνώστη να νιώσει στο πετσί του το δράμα τους. Κι όλα αυτά χωρίς να ξεχνάμε ότι το μυθιστόρημα, αν και χτισμένο οργανικά πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, εξακολουθεί να είναι ασυμβίβαστα horror και fiction - με ένα εντεινόμενο από σελίδα σε σελίδα κλίμα άγχους και αγωνίας, καθώς και μερικές σοκαριστικές σκηνές φρίκης.

Περιμένουμε με ανυπομονησία το επόμενο!

[TheNeonLightsDreamer · Rating 4 out of 5]

Ψυχογραφικά εξαιρετικό, αλλά κυρίως η σύλληψη της συγγραφέως και ο τρόπος απόδοσής της ήταν ιδιαίτερα ευφάνταστη, κάνει το βιβλίο όντως πρωτότυπο και εθιστικό. Πολύ ατμοσφαιρικό, σε ρουφάει εκεί μέσα στο Κάπου Αλλού (το διάβασα μέσα σε μια μέρα). Λογοτεχνικά έχει περιθώρια για βελτίωση, θεωρώ ότι θα μπορούσαν να παραλειφθούν επεξηγήσεις (όπως το τι κάνει ο περιπλανώμενος) και να έμεναν περισσότερο σε μια γενική κατανόηση του αναγνώστη συμβολικά (δίνει επαρκή στοιχεία για κάτι τέτοιο η συγγραφέας), αλλά και κάποιες λίγες σκηνές που μου φάνηκαν να έχουν επιτήδευση (δεν αντιλήφθηκα την αναγκαιότητα της περιγραφής της ερωτικής σκηνής με αυτό τον τρόπο, και αναρωτήθηκα μήπως δόθηκε έτσι για να προκαλέσει). Δεν έχω ξαναδιαβάσει κάτι παρόμοιο, και αυτό και μόνο το θεωρώ κατόρθωμα για ένα βιβλίο. Δεν είναι όμως μόνο ότι εκπλήσσει, κάνει μια εξαιρετική, βαθειά, σκοτεινή ψυχογραφική βουτιά στο 'μέσα' που αποδίδεται με τον πιο ευφάνταστο τρόπο.
Well done.

[Myrto Karanatsiou · Rating 5 out of 5]

Ένα εξαιρετικά δυνατό βιβλίο. Μου φαίνεται απίστευτο το γεγονός ότι είναι το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως καθώς δεν παραπέμπει καθόλου σε ένα πρώτο εγχείρημα από το οποίο συνήθως περιμένεις κάποια ανωριμότητα στη διαχείριση ορισμένων θεμάτων όπως η ροή της πλοκής ή το βάθος των χαρακτήρων. Είναι αρτιότατο από όλες τις απόψεις. Το μεταφυσικό στοιχείο είναι μεν διάχυτο αλλά τόσο διακριτικό στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου ώστε να το κάνει φοβερά ατμοσφαιρικό. Μακάρι να δούμε σύντομα κι άλλα έργα της.

[Despina · Rating 5 out of 5]

Δεν έχω λόγια. Μου άρεσε πάαααρα πολύ, μου ήρθε από το πουθενά, μου έφτιαξε τη μέρα. Το μόνο κακό, διαβάζεται σε λίγες μέρες (αν όχι μέσα σε μία μέρα εν μέσω καραντίνας) και μετά θέλεις και άλλο!
Fantasy, Horror, Weird ε τέλος πάντων πολύ ωραίο!

[Eleni · Rating 4 out of 5]

Εξαιρετικό ντεμπούτο για τη Νατάσα Παυλίτσεβιτς, που ισορροπεί επιτυχημένα ανάμεσα στον ρεαλισμό, το φανταστικό και τον τρόμο. Οι χαρακτήρες είναι άριστα δουλεμένοι, ο σχολιασμός των κοινωνικών ανισοτήτων, του στίγματος της διαφορετικότητας και του συντηρητισμού της ελληνικής κοινωνίας πολύ εύστοχος και η ατμόσφαιρα ζοφερή και αποπνικτική. Μια ιστορία με έντονο σασπένς που αξίζει να διαβαστεί και μια φρέσκια ματιά στο weird, που επάξια εκπροσωπεί το είδος.