We zeggen vaak dat we meer in het nu willen leven. Dat klinkt zalig en eenvoudig. Maar mensen zijn geen eenvoudige wezens. Van oudsher gaan we ervan uit dat er een diepere waarheid zit achter het "nu', achter alles wat er in ons leven gebeurt. Even speels als erudiet beschrijft Tom Hannes hoe we voortdurend een andere betekenis geven aan die diepere waarheid. Het mythische geloof in diepgang heeft tot op vandaag een grote invloed op wat we begrijpen onder filosofie, religie, wetenschap, kunst, politiek en economie. Het bepaalt ook wat we zelf heimelijk van het nu verwachten. Maar wat gebeurt er als we het verlangen naar diepgang niet volgen? Wat als we opteren voor een heel andere visie: die van de flinterdunheid van ons bestaan? Wat doet dat met ons leven in het nu? Tom Hannes (1970) was lange tijd zenboeddhistisch monnik. Nu woont hij met zijn gezin in Antwerpen, waar hij werkt als therapeut, theatermaker en auteur. Hij schreef onder meer Zen of het konijn in ons brein en Een kleine meditatiegids.
Een boek dat ik warm aanbeveel en waarschijnlijk ook dikwijls cadeau zal doen!
Tom Hannes schrijft de geschiedenis van het dieptedenken: het idee dat er een verschil is tussen het ‘feitelijke’ en het ‘eigenlijke’, het ‘oppervlakkige’ en het ‘diepe’. Niet alleen dat er een verschil is, maar vooral dat het eigenlijke en het diepe beter zijn dan het feitelijke en het oppervlakkige. Het is een denkstrategie die ons toelaat om om te gaan met het leed in de wereld, maar die zelf ook veel leed heeft veroorzaakt, bij voorbeeld waar de overtuiging van een diepere, echtere wereld ons de feitelijke wereld doet veronachtzamen.
Het laatste hoofdstuk vult Tom Hannes met de 12 werken van de ‘Hercules van de flinterdunheid’, 12 praktische wenken om de flinterdunheid (de levenshouding die dieptedenken blootlegt als onnodig) in ons dagelijks leven te beleven, er inspiratie en zingeving uit te putten.
Het hele boek is opgehangen aan een aantal beelden en verhalen, waarvan dat van Hercules het meest in het oog springende is. Elke tijd heeft zijn eigen Hercules, die beantwoordt aan wat in die tijd van een held wordt verwacht. Het gebruik van mythologische figuren om een deel van de boodschap over te brengen doet erg denken aan wat Douglas Hofstadter doet in ‘Gödel, Escher, Bach’. De algemene teneur van het boek, of beter: het boek in zijn algemeenheid, doet dan weer erg denken aan hoe Harari in Sapiens de alomtegenwoordigheid van ‘religies’ behandelt.
Zeer interessant en inspirerend boek over de flinterdunheid van ons bestaan in een wereld die gestuwd wordt door het zoeken en ontdekken van een dieptewaarheid.
I took me a very long time to read. Sometimes it was tedious.. Like too many words and far too many ideas.. Overall I kind of enjoyed it, but 5 months later, I could not tell you what's it about.. Maybe I should have read it in smaller bits... Frankly, I remember only the first chapter.. And Hercules.. But that is so far off, I have not much interest in Hercules.