پرتره یک زن

by Michel Vinaver, زیبا خادم‌حقیقت (Translator)

Genres: Plays, France

85 pages, Paperback

Published January 1, 2019

Reviews

[Roya · Rating 3 out of 5]

دوست دارم از نزدیک اجرای تئاترش رو ببینم.
به‌نظرم از اون نمایشنامه‌هاست که روی صحنه تأثیرگذارتره.
با این حال شیوه‌ی روایتش رو دوست داشتم.

[Sara · Rating 4 out of 5]

این نحوه روایت گری، سخت و دلنشینه.

[Laleh · Rating 4 out of 5]

حالا که نمایشنامه تموم شده و حکم سوفی رو دیدم یه لبخند غمگین میزنم که نمیدونم از کجا میاد...
چه بی رحمانه جریان تورو به اینجا رسوند:)))
قراره از سوفی اینطور یاد کنم :
گربه ای سیاه با رمان های کلاسیک عاشقانه و سنگ های عجیب در جیب بر فراز درخت گلابی:)))

نمایشنامه جالبی بود ولی چندین صفحه باید بگذره تا متوجه داستان و روند داستان بشید..
شناور بودن بین دیالوگ ها خیلی برام جذاب بود.
شخصیت پردازی جالبی داشت اما به بخش مهمی که فکر میکنم گذشته و رابطه سوفی با خانواده بود زیاد بها داده نشد.
در هرصورت دوست داشتنی بود و من که لذت برم خوندش از دست ندید:)))

[Sina Shahbaba · Rating 3 out of 5]

کتاب روایت پیچیده‌ی درهم‌تنیده‌ی خوبی دارد که بعد از چندین صفحه سرنخش به دست مخاطب می‌آید. کتاب از این نظر و همچنین قوام داستانی قابل ستایش است و صحنه‌های تنش‌آمیز دادگاه بین رئیس دادگاه، دادستان و وکیل شاکیان و وکیل مدافع از طرف دیگر خیلی خوب درآمده است. ۲ ایرادی که به نظرم وجود دارد این است که مخاطب دیر وارد داستان می‌شود و لازم بوده با ریتم تندتری توجه تماشاگر جذب شود. از طرف دیگر با وجود اهمیت روابط سوفی با خانواده‌اش و تربیتش این بخش بسیار لاغر مانده است.

[Misfit · Rating 3 out of 5]

ویناور فقط یک نویسنده نیست. او رهبر ارکستر است و هنگامی که می­نویسد به این می­اندیشد که مخاطب چه چیز می­شنود و چطور می­شنود. او یک فضای پلی فونیک برای مخاطب ایجاد می­کند و با اینکار تلاش دارد بگوید که قصد ندارد چیزی را قضاوت کند، هرچند که آنقدر هم بی­طرفانه عمل نمی­کند. نمایشنامه­های او یک کلاژ است، برش­هایی از تصاویر مختلفی که ویناور آنها را برگزیده و به گونه­ای کنار هم قرار داده تا با خلق تصویری نو و شکست زمان و مکان، معنای جدیدی پدید آورد. چندین دیالوگ در موقعیت های مخلف، حالا روی هم قرار می­گیرند و در هم تنیده می­شوند، گویی که تمام ابعاد یک شکل هندسی را در یک نگاه و یک لحظه ببینیم. چیزی که در آثار کوبیسم با آن رو­به­رو هستیم و شاید همان چیزی که باختین از آن صحبت می­کند، «چندصدایی». ویناور از نقطه و علامت گذاری در نگارش پرهیز می­کند و علاقه دارد این اختیار را به مخاطب یا اجراگر بدهد تا ریتم و لحن کارکترها را انتخاب کند.

همین بازی با فرم است که آثار ویناور را دارای اهمیت می­کند، حداقل برای من. این فرمِ ویژه­­ی او و برجسته کردن عنصر دیالوگ و همچنین مهارت بالای او در معلق نگه داشتن مخاطب، چه در تعلیق کشف داستان و چه در جهت گیری مخاطب نسبت به کارکترها، او را برای من نویسنده ماهری می­کند. اما اگر فرم آثارش را از او بگیریم چیز زیادی باقی نمی­ماند. کارکترهای او (مثل سوفی در پرتره یک زن) غالبا شبیه پوسته­های توخالی هستند. اساسا زن هایی که ویناور خلق می­کند شبیه بچه­های پنج ساله­ای هستند که مدام چیزی درخواست می­کنند بی آنکه دلیل و باوری برای آن داشته باشند. برای مثال سوفی مدام بین مردهای مخلف می­گردد و احساساتش به طرز غیرمنطقی دائما درحال تغییر است. او چیزی جز دختربچه­ای نق نقو که فکر می­کند هیچکس درکش نمی­کند نیست و به شدت خودخواه است و چنین شخصیتی پروتاگونیست نمایشنامه معرفی می­شود. کسی که حتی کارکردن با اسلحه را بلد نیست اما به وقتش به شخصی که ادعا می­کند دوستش دارد 3 بار شلیک می­کند! و شخصیت­های دیگر که همه شیفته سوفی هستند و هیچکس هیچ وقت جلوی خودسری­های او را نمی­گیرد و مقابلش نمی­ایستد. جدا از فرم «پرتره یک زن»، نقطه ای که ویناور نمایشنامه را آغاز کرده بود و گونه­ای که مخاطب را تا انتها با خود همراه می­کرد ارزشمند است اما پس از اتمام نمایشنامه تنها حسی که در مخاطب باقی می­گذارد خشمی است که نتیجه یک داستان احمقانه است.

[Ali · Rating 4 out of 5]

این نوع نوشتنش و صحنه سازی خیلی جالب بود. دایما بین نظرات و موقعیت های مختلف شنا می‌کردی. به نظرم دیدن همچین نمایش نامه ‌ای لذت چند برابر بیشتری نسبت به خوندش داره. ولی خوب خیلی به خواننده بستگی داره موضوع رو چه طور جلو ببره. اینو میگم چون فک میکنم نویسنده بهتر بود بیشتر می‌شکافت. یعنی داستان رو پیچیدن تر می‌کرد. یعنی اینکه چیزدخاصی نبود موضوع کتاب. ترجمشم یه جوری بود البته به نسخه اصلی نگاه نکردم و نمیدونم چقدر بهش وفادار بوده.

محتوا:۱/۲
فرم:۲/۲
طراحی جلد و ویراستاری : ۱/۱

[Ali QS]

فرمگراییِ افراطی‌اش و البته شتابزدگی، باعث شده تا به پرتره‌ای از یک زن نرسیم. به نظرم، بیش از اینکه پرتره به دست بیاید، صرفاً انگاره‌ای شکل می‌گیرد. هرچند همان انگاره هم ما را برای رسیدن به قضاوتی تماماً عادلانه دچار مشکل و تناقض می‌کند که فکر می‌کنم مهم‌ترین ویژگی این نمایش‌نامه‌ست.

[JuDy · Rating 4 out of 5]

“ از این رنج کشیدم که دیدم عشق هم ممکنه یه جایی تموم بشه.”