Η ζωή από το τζάμι περνά

by Mary Papas-Μαρία Παπαδοπούλου

Πόσο ακριβό μπορεί να είναι το τίμημα των ονείρων; Πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η πραγματικότητα, όταν αρνείται να υπακούσει στις δικές μας εντολές; Πού μπορεί να οδηγήσει ένας κρυφός έρωτας, όταν μετά από χρόνια καταφέρει να σπάσει τα δεσμά του και να ελευθερωθεί; Ό,τι καταστρέφεται μπορεί να ξαναδημιουργηθεί; Κι αν ναι, με ποια μορφή; Μήπως για να διώξουμε τα φαντάσματα του παρελθόντος, πρέπει πρώτα να κάνουμε ειρήνη μαζί τους; Άνθρωποι που περπατάνε μέσα στο σκοτάδι, σε μονοπάτια που δεν γνωρίζουν. Άνθρωποι που κάποτε είδαν φως, αλλά τυφλώθηκαν από τη λάμψη του. Άνθρωποι που για αλλού ξεκίνησαν και αλλού κατέληξαν. Δεκαέξι διηγήματα για ανθρώπους καθημερινούς, όπου ο καθένας κουβαλάει το δικό του φορτίο και προσπαθεί να το προσαρμόσει στην κοινή πραγματικότητα. Δεκαέξι ήρωες, ο καθένας στην προσωπική του μάχη. Θα καταφέρουν να βγουν νικητές;

82 pages, Paperback

Published December 13, 2019

About the author

Mary Papas is in love with the written word ever since she was a kid. Books were always her best friends, sometimes her only friends. She likes to read many books simultaneously while drinking coffee and eating croissants. When she falls deeply in love with a book, she stays up all night to finish it.

My stories on Amazon http://www.amazon.com/s/ref=nb_sb_nos...+

Επίσης, πρόσφατα εκδόθηκε το βιβλίο μου
''Η ζωή από το τζάμι περνά' από τις εκδόσεις Λέμβος. Πρόκειται για μια συλλογή 16 διηγημάτων για ανθρώπους που υπάρζχουν χωρίς να ζουν...μέχρι που όλα αλλάζουν.

Reviews

[Paraskevi Parissi · Rating 3 out of 5]

Η Ζωή από το τζάμι περνά, ο τίτλος του βιβλίου με το εξαιρετικό εξώφυλλο, με το χέρι που θέλει να πιαστεί αλλά, μένει μετέωρο στον αέρα. Αλήθεια τι σας έρχεται στο μυαλό όταν διαβάζεται τον τίτλο? Νιώθετε να παρακολουθείτε την ζωή σας ? να χάνετε μέσα σε όνειρα , παραστάσεις και να κυλά μακριά? Λίγο μελαγχολικό …..έτσι ένιωσα και εγώ! Θέλεις να αποδράσεις από την πραγματικότητα σου, από τα τείχη σου, αλλά δεν ξέρω αν τα καταφέρεις. Μπορεί να είσαι εγκλωβισμένος στην ζωή σου!
Το πρώτο βιβλίο της Μαρίας Παπαδοπούλου είναι γλυκόπικρο , νιώθεις την γλύκα για την ζωή των ηρώων της, αλλά και τον πόνο τους. Αποτελείται από 16 μικρά διηγήματα που τα διαβάζεις ευχάριστα και ταυτίζεσαι με τους ήρωες. Η γραφή είναι απλή και μεστή. Όλα τα διηγήματα αναφέρονται σε έντονες καταστάσεις, που θα μπορούσε άνετα να είναι σοβαρά θέματα για συζητήσεις . Θεωρώ ότι όλα έχουν κάτι το έξυπνο, το σαγηνευτικό και το ταξιδιάρικο. Ταξίδεψα μαζί τους και μου άρεσε αυτό το ταξίδι!

Αν σας έλεγα να μου ζωγραφίσετε με ένταση τον πόνο που έχετε στην καρδιά σας, αλλά να μπορέσετε να βάλετε στην ζωγραφιά την αθωότητα και το σκοτάδι μαζί ….τι ζωγραφιά θα ήταν? Θέλω πολύ να μου πείτε. Σκέψεις πολλές, μαύρες σκέψεις, που όταν εγκαθίστανται στο μυαλό μας, δεν φεύγουν με τίποτα, αλλά μας παρασέρνουν σε αδιέξοδα μονοπάτια. Ξέρετε αν εμείς δεν μπορούμε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας, σίγουρα δεν μπορούμε να βοηθήσουμε κανέναν όσο και να το θέλουμε.

Πολλοί άνθρωποι βιώνουν μικρούς θανάτου, όπως είναι οι χωρισμοί ! Αν είσαι συνειδητοποιημένος και θέλεις να κάνεις καινούργια αρχή στην ζωή σου έχει καλώς, αν είσαι όμως ο πληγωμένος, πως προχωράς στην ζωή σου? Το βάρος είναι τεράστιο , θέλεις βοήθεια και υποστήριξη. Σκεφτείτε τους ανθρώπους που χάνουν την δουλειά τους και μένουν μετέωροι, χωρίς να ξέρουν που την κεφαλήν κλίναι , τι σοκ βιώνουν.

Μέσα στα διηγήματα θα συναντήσετε ανθρώπους που παίζουν τζόγο… παίζουν για να κερδίσουν πάντα…. αλλά πόσο είναι κερδισμένοι τελικά? Γνωρίζετε κάποιον που να έχει βγει αλώβητος από αυτόν τον λαβύρινθο? Αν ναι πείτε και σε εμένα σας παρακαλώ , γιατί ποτέ δεν κατάλαβα αυτή την αρρώστια , γιατί άρρωστος είσαι, όπως όλοι, όταν ζουν στο έπακρο το πάθος τους, είτε είναι τζόγος, είτε είναι ποτό, κτλ.
Γυναίκες, γυναίκες αχ να ξέραμε τι θέλαμε !!! Η μήπως ξέρουμε αλλά ποτέ οι άντρες δεν θα έχουν την στοιχειώδη ευαισθησία να καταλάβουν? Τι λέτε? Εδώ μπορεί να είσαι παντρεμένος 30 χρόνια με το έτερο ήμισυ θα μου πείτε και να μην ξέρεις πραγματικά τι θέλει …αν είναι δυνατό!!!! Και όμως είναι. Μπορεί να βλέπουν το ίδιο πράγμα από διαφορετική οπτική γωνία, είναι το μόνο σίγουρο.

Υπάρχουν δυο διηγήματα που γέλασα , γιατί το χιούμορ ήταν πετυχημένο …το ένα έχει τίτλο Ξεβαμμένα ρούχα και το άλλο Ακατανίκητος έρωτας, θα μου πείτε όταν το διαβάσετε αν συμφωνείτε μαζί μου.

Τα διηγήματα μπορεί να έχουν χιούμορ, πικρία, πόνο, τρέλα, αγάπη, έρωτα χωρίς ανταπόκριση, απιστία, σκοτάδι …όλα όμως έχουν τον στόχο τους και περνάνε το μήνυμα τους. Μπορώ να σας ρωτήσω πχ. η απιστία σώζει τον γάμο? Τι πιστεύεται? Η γυναίκα κάνει την επανάσταση της στα 40 ?Τι λέτε? Πολλά μα πάρα πολλά μπορώ να σας ρωτάω και οι απαντήσεις φυσικά θα διίστανται, αφού απευθύνονται σε ευρύ κοινό. Το θέμα είναι να μην είμαστε και πολύ καλά παιδιά και να λέμε ναι σε όλα , πρέπει να κρατάμε και για τον εαυτό μας πράγματα.

Το αγαπημένο μου διήγημα είναι ο κύριος Λαμπαδάκης , ο αψεγάδιαστος κύριος που πάντα ήταν σωστός, τέλειος, μέχρι που έφτασε η στιγμή, που η ψυχή του νίκησε το μυαλό του… σκεφτείτε τι σοκ βίωσε, αυτός που δεν εμπιστευόταν κανέναν. Το διήγημα που με σόκαρε, ήταν το να προσέχεις την μικρή, γιατί αυτή η μάνα κατάπιε φόβους, αγωνίες, ανησυχίες, και άπλωσε τα φτερά της στην πληγωμένη ψυχή.

Μπορώ να σας γράφω πάρα πολλά για αυτό το μικρό βιβλίο και είναι εντυπωσιακό, άρα πέτυχε τον στόχο της, η συγγραφέας θαρρώ! Θα ήθελα να ακούσετε το τραγούδι Το βαλς των χαμένων μετά , το οποίο είναι αγαπημένο , γιατί ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από στίχο του Νίκου Μωραίτη.

[Πάνος Τουρλής · Rating 5 out of 5]

Η Μαρία Παπαδοπούλου συγκέντρωσε δεκαέξι σύντομα διηγήματα που εκτείνονται από τρεις μέχρι οκτώ το πολύ σελίδες σε αυτήν την καλαίσθητη έκδοση. Έγραψε ενδιαφέρουσες ιστορίες με αναπάντεχο τέλος που είτε χαρίζει χαμόγελο ανακούφισης ή μειδίαμα στα χείλη είτε αλλάζει ριζικά την ωραία ατμόσφαιρα που υπάρχει στα σύντομα κείμενα είτε ανατρέπει εντελώς την ιστορία. Ρεαλιστικές απεικονίσεις, λιτοί διάλογοι, διαφορετικές ματιές στον κοινωνικό και οικογενειακό περίγυρο συγκροτούν ένα σύνολο υποδειγματικών μικρών κειμένων που έχουν τον γενικό τίτλο «Η ζωή από το τζάμι περνά», εμπνευσμένο από στίχο του Νίκου Μωραΐτη, από το τραγούδι του «Το βαλς των χαμένων μετά».

Πρωταγωνιστές των διηγημάτων είναι άντρες και γυναίκες καθημερινοί, που δουλεύουν σε μαγαζιά, που αγαπούν και μισούν, που είναι παντρεμένοι ή χωρισμένοι, αποτυχημένοι ή απελπισμένοι, που επισκέπτονται ανθρώπους που θα τους βοηθήσουν, που μεγαλώνουν παιδιά. Δάκρυσα με το «Ο παππούς με το βιβλίο» και με το «Όπως ήθελα εγώ», αιφνιδιάστηκα με «Το σχέδιο», με ξάφνιασε το «Να προσέχεις τη μικρή» με τη δύσκολη χρήση του β΄ προσώπου (η αφηγήτρια μιλάει στην κόρη της σα να είναι μπροστά της), γέλασα με το έξυπνο φινάλε του «Ξεβαμμένα ρούχα» ενώ και τα υπόλοιπα κείμενα είχε το καθένα τη δική του προσωπικότητα.

«Η ζωή από το τζάμι περνά» και χαιρετά κάθε ένα από τα διηγήματα της καλογραμμένης και ενδιαφέρουσας αυτής συλλογής.

Πρώτη δημοσίευση: www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%b6%...

[Ζωή Παππά · Rating 4 out of 5]

Λατρεύω τις συλλογές διηγημάτων και η συγκεκριμένη ήταν πάρα πολύ ωραία και καλογραμμένη. Διαβάζεται μονορούφι.