Marie Gevers (30 December 1883 – 9 March 1975) was a Belgian novelist.
She was born in Edegem, near Antwerp. Educated by her mother, she had a special interest in literature. Very early in life, she composed bucolic poetry, encouraged by Verhaeren. Married in 1908 to Jan Frans Willems and mother of Paul Willems, she dedicated her entire life to her family. In fact, one of the distinctive traits of her poetry was the love of her origins and familial roots.
In 1917 her first anthology, Missenbourg, was published. Later, around 1930, she began to focus on writing in prose: Madame Orpha ou la sérénade de mai (1933), Guldentop (1934) and La ligne de vie (1937) continue this constant interest in the little people and life in Antwerp. Marie Gevers was the first woman to be elected to the "Académie Royale de Langue et de Littérature Françaises de Belgique" (Royal Academy of French Language and Literature in Belgium) in 1938. In 1960, she was awarded the grand quinquennial Prize for French Literature. She died on 9 March 1975.
(from Wikipedia)
Marie Gevers était une romancière flamande qui écrivait en français.
Gelezen. ‘Guldentop’ van de Vlaamse Marie Gevers (1883-1975) uit 1935.
‘Guldentop’ speelt zich af op kasteel Mussenborg (dat ook wel Missembourg of Mussenburg genoemd wordt) in Edegem, Antwerpen. Het kasteel werd in 1886 door de familie Gevers gekocht en in 1883 werd Marie Gevers geboren.
In haar roman beschrijft Gevers het dagelijkse leven in en rond Mussenborg. Ze bleef er levenslang wonen en had een enorme fascinatie voor Guldentop, het spook van Mussenborg. Guldentop was in de 2e helft van de 18e eeuw een beruchte struikrover, die in de bossen van Edegem zijn hoofdkwartier had en op de Mechelsesteenweg (tussen Antwerpen en Brussel) reizigers overviel. Guldentop werd uiteindelijk gearresteerd en in Antwerpen door onthoofding geëxecuteerd. Als geest was hij gedoemd om de schat die hij in de bossen verborgen had terug te vinden. ‘Maar hij vond zijn schat niet meer,’ vertelde Marie Gevers daarover in een interview. ‘Hij was met zijn kop immers zijn geheugen kwijtgeraakt.’ Zelf beweerde Gevers dat het haar slechts één keertje gelukt is Guldentop te fotograferen.
Gevers schrijft in een serene en weemoedige, poëtische stijl over haar kinderjaren op Mussenborg, haar liefde voor de natuur (wat schreef ze mooi over de weemoed van het landschap!), de legenden en het bijgeloof die zo bepalend waren voor de streek en haar inwoners, en over het kasteel en haar bewoners. Gevers was ontzettend goed in sfeerschepping: ‘Guldentop’ is een impressionistische mémoire, een mysterieuze, literaire streekroman en een melancholisch spookverhaal, die behalve om zijn literaire waarde ook om zijn historische waarde onze aandacht verdient. Gevers schrijft met veel eerbied en een zachte pen over haar personages – stuk voor stuk gebaseerd op mensen die ze heeft gekend -, en met veel kennis van zaken. Gevers documenteerde zich ontzettend goed voor het schrijven van haar boeken. Ze werd dan ook heel terecht door Leen Huet ooit de chroniqueur van de Kempen genoemd.
Hou je van het werk van Virginie Loveling? Lees dan ook Marie Gevers. Vooral haar roman ‘Verzoening’ vind ik prachtig.
Le livre se compose de courts chapitres probablement autobiographiques, reliés entre eux par "Guldentop", le fantôme de la propriété où habite la narratrice, à différents âges de sa vie. Le domaine familial, Missembourg, est une grande bâtisse ancienne aux multiples pièces et rajouts, entourée d'un lac, de prés et de forêts, à Edegem, en Belgique, dans la partie du pays de langue flamande. Marie Gevers écrit cependant en français, sa langue maternelle.
C'est un livre naturaliste et sensible - car il faut être sensible pour entendre ou apercevoir un fantôme - dans lequel chaque personnage existe en quelques mots ou quelques phrases. Parfois drôlement, parfois avec l'accent du terroir, mais jamais en jugeant ou en moquant la classe sociale ouvrière.
C'est un livre qui fait aimer les paysages de plaines, d'étangs et de cours d'eau - paysages qui n'existent plus désormais.
Il n'y a pas vraiment d'histoire proprement dite, mais la série de chapitres construit une atmosphère de lieu et familiale.
A charming set of childhood reminiscences and old legends strung together with Marie Gevers's usual fluid style and evocative prose. Not one of her greatest, but a pleasure to read.