Turgenev

by Henri Troyat

SpasskoyeStudy & RomancePauline ViardotMotherAn Endurable ExilePerched on the Edge of Another's Bird's NestLiberal & NihilistBaden-BadenSmokeWarParisTurgenev & TolstoyThe LionPresentimentsHis Last ReturnNotesBibliographyIndex

Genres: Biography, Russia, Nonfiction, Russian Literature

Hardcover

First published January 1, 1985

About the author

Troyat was a French author, biographer, historian and novelist.

Troyat was born Levon Aslan Torossian in Moscow to parents of Armenian descent. His family fled Russia in anticipation of the revolution. After a long exodus taking them to the Caucasus on to Crimea and later by sea to Constantinople and then Venice, the family finally settled in Paris in 1920, where young Troyat was schooled and later earned a law degree. The stirring and tragic events of this flight across half of Europe are vividly recounted by Troyat in 'Tant que la terre durera'.

Troyat received his first literary award, Le prix du roman populaire, at the age of twenty-four, and by twenty-seven, he was awarded the Prix Goncourt.

Troyat published more than 100 books, novels and biographies, among them those of Anton Chekhov, Catherine the Great, Rasputin, Ivan the Terrible and Leo Tolstoy.

Troyat's best-known work is La neige en deuil, which was adapted as an English-language film in 1956 under the title The Mountain.

He was elected as a member of the Académie française in 1959. At the time of his death, Troyat was the longest serving member of the Academy.

From Wikipedia

Reviews

[Maryam Bahrani · Rating 5 out of 5]

Each book I read offers a new perspective. In this post, I share my thoughts on this book in both Persian and English hope this will be enjoyable for you :)

هر کتابی که می خوانم دریچه ای به دنیایی جدید است . تو این نوشته دیدگاه و تجربه ام از مطالعه ی این کتاب رو به دو زبان فارسی و انگلیسی با شما به اشتراک می ذارم امیدوارم خوندنش براتون لذتبخش باشه :)


Persian (فارسی)


ادبیات، بیش از آنکه صرفاً مجموعه‌ای از داستان‌ها باشد، پنجره‌ای به روح نویسنده است. بعد از خواندن "رودین" و "پدران و پسران" احساس کردم که برای درک عمیق‌تر تورگنیف، باید از مرزهای آثارش فراتر بروم و به زندگی واقعی و شخصیت او نزدیک‌تر شوم. این جستجو مرا به این کتاب از هانری تروایا رساند؛
نویسنده‌ای که پیش‌تر با "کاترین کبیر" هنر زندگینامه‌نویسی‌اش را به خوبی برایم نمایان کرده بود.

تورگنیف؛ آینه ی تحولات روسیه

برای درک ژرفای آثار ایوان تورگنیف، شناخت بستر تاریخی‌ای که او در آن زیسته و نوشته، امری کمک کننده است. روسیه‌ی قرن نوزدهم، صحنه‌ی کشمکش‌های فکری و اجتماعی بود؛ جایی که سنت‌های دیرینه با امواج مدرنیته در جدال بودند تورگنیف، با نگاهی تیزبین و روحی حساس، نه صرفاً یک ناظر بلکه یک میانجی بود—کسی که در آثارش، این تقابل را نه به‌عنوان یک دوگانه‌ی ساده، بلکه به‌عنوان یک گفت‌وگوی پیچیده و پویا به تصویر کشید- از شخصیت‌هایی که میان گذشته و آینده سرگردان‌اند، تا روایت‌هایی که میان نوستالژی و پیشرفت در نوسان‌اند.


ساختار آثار تورگنیف؛ پیوند طبیعت، شعر و احساسات

یکی از بخش‌های درخشان این کتاب، تحلیل تروایا درباره‌ی ساختار آثار تورگنیف و علت شکل‌گیری آن‌ها است. طبیعت در نوشته‌های او نه‌تنها پس‌زمینه‌ی داستان‌هاست، بلکه عنصری زنده و پویاست که در کنار شخصیت‌ها نفس می‌کشد.

اما این تنها عنصر ساختاری آثار تورگنیف نیست و احساسات و شعر نیز نقشی اساسی دارند. شخصیت‌های او اغلب درگیر عشق‌های نافرجام، دلتنگی‌های عمیق و لحظات تأمل‌برانگیز هستند. احساسات در آثار تورگنیف، برخلاف نویسندگانی مثل زولا یا تولستوی، هیجان‌زده و پرتنش نیستند، بلکه آرام، درونی و گاه سرشار از اندوهی ملایم‌اند.

تروایا توضیح می‌دهد که این سبک، از تجربیات کودکی تورگنیف و رابطه‌ی عمیقش با طبیعت، شعر و احساسات انسان نشأت گرفته است.


تورگنیف و نویسندگان هم‌دوره‌اش

از قسمت های مورد علاقه ی دوست داران ادبیات‌ بررسی روابط تورگنیف با نویسندگان بزرگ هم‌دوره‌ ، خواهد بود. او با چهره‌هایی مثل فلوبر، زولا، ویکتور هوگو، تولستوی، داستایفسکی، الفونس دو ده، برادران دو گنکور و... ارتباط داشت.

این تعاملات نه‌تنها بر آثارش تأثیر گذاشت، بلکه جایگاه او را در ادبیات اروپا تثبیت کرد. تورگنیف، برخلاف بسیاری از نویسندگان روس، ارتباط نزدیکی با ادبیات فرانسه داشت ( آنها او را مسکویی خوب خطاب می کردند) و این تأثیر در سبک و نگاهش کاملاً مشهود است.

تصاویر و نقاشی‌ها؛ افزوده ای بصری به زندگی تورگنیف

تصاویر و نقاشی‌هایی که در انتهای کتاب آورده شده‌اند، نه‌تنها به خواننده کمک می‌کنند تا ارتباطی ملموس‌تر با شخصیت‌های کتاب برقرار کند، بلکه حس نزدیکی به فضای تاریخی و زندگی تورگنیف را نیز تقویت می‌کنند این بخش شامل تصاویری از تورگنیف، پدر و مادرش، معشوقه‌اش، دخترش، و نویسندگانی همچون داستایفسکی است

تورگنیف نه یک انقلابی پرشور بود، نه یک محافظه‌کار سرسخت. او در میان دو جهان—میان سنت و مدرنیته، میان روسیه و اروپا، میان شعر، طبیعت و احساسات—ایستاده بود و تلاش می‌کرد تعادلی ظریف میان آن‌ها برقرار کند. هانری تروایا در این کتاب، نه او را به یک نابغه‌ی بی‌نقص تبدیل می‌کند، نه جنبه‌های انسانی و ضعف‌هایش را نادیده می‌گیرد.این کتاب برای کسانی که می‌خواهند تورگنیف را فراتر از داستان‌هایش بشناسند، انتخابی عالیست. اگر به ادبیات روس و فرانسه، تاریخ اندیشه، و تأثیرات متقابل فرهنگ‌ها علاقه‌مندید، می‌تواند دریچه‌ای تازه به جهان تورگنیف باشد—جهانی که در آن، تعادل همیشه یک چالش است.

پ ن : این یکی از طولانی ترین نقد و بررسی هایی بود که از کتاب ها نوشتم و باید اعتراف کنم تا حدودی براش هم هیجان داشتم و هم استرس 😬😅 بنابراین واقعا متشکرم که تا اینجا وقت گذاشتید و خوندید ، بلاخره باید از ادا کردن حق مطلب مطمئن می شدم 😁


English (انگلیسی)

Literature More than Just Stories is a Window into the Writer’s Soul. After reading "Rudin" and "Fathers and Sons", I felt that to truly understand Turgenev, I needed to go beyond his works and get closer to his real life and personality. This search led me to this book by Henri Troyat, a writer who had already demonstrated his mastery of biography with "Catherine the Great".


Turgenev: A Mirror of Russia’s Transformations

To grasp the depth of Ivan Turgenev’s works, it is helpful to understand the historical context in which he lived and wrote. Nineteenth-century Russia was a battleground of intellectual and social struggles, where long-standing traditions clashed with the waves of modernity.
Turgenev, with his keen perception and sensitive spirit, was not merely an observer but a mediator—someone who portrayed this conflict in his works not as a simple dichotomy but as a complex and dynamic dialogue. His characters often find themselves torn between the past and the future, while his narratives oscillate between nostalgia and progress

The Structure of Turgenev’s Works: The Interplay of Nature, Poetry, and Emotion

One of the most illuminating sections of this book is Troyat’s analysis of the structure of Turgenev’s works and the reasons behind their formation. In his writing, nature is not merely a backdrop but a living, breathing element that coexists with the characters. Yet it is not the only structural component of Turgenev’s works—emotion and poetry play a fundamental role as well. His characters often grapple with unfulfilled love, deep longing, and moments of introspection. Unlike writers such as Zola or Tolstoy, Turgenev’s emotions are not dramatic or intense but rather quiet, internal, and often tinged with a gentle melancholy.

Troyat explains that this style stems from Turgenev’s childhood experiences and his profound connection to nature, poetry, and human emotions.

Turgenev and His Contemporaries

A section that will surely captivate literature enthusiasts is the exploration of Turgenev’s relationships with other great writers of his time. He interacted with figures such as Flaubert, Zola, Victor Hugo, Tolstoy, Dostoevsky, Alphonse Daudet, the Goncourt brothers, and many others. These interactions not only influenced his works but also solidified his place in European literature. Unlike many Russian writers, Turgenev had close ties to French literature (he was even referred to as “the good Muscovite”), and this influence is reflected in his style and perspective. Images and Paintings: A Visual Addition to Turgenev’s Life

The images and paintings included at the end of the book not only help readers establish a more tangible connection with the book’s characters but also enhance the sense of immersion in Turgenev’s historical and personal world. This section features portraits of Turgenev, his parents, his lover, his daughter, and fellow writers such as Dostoevsky.

In this book, Henri Troyat neither turns him into a flawless genius nor ignores his human complexities and weaknesses.

For those who wish to understand Turgenev beyond his stories, this book is an excellent choice. If you are interested in Russian and French literature, intellectual history, and cultural exchanges, this book can serve as a fresh gateway into Turgenev’s world—a world where balance is always a challenge.

P.S. This was one of the longest reviews I've written for a book, and I must admit I felt both excited and a bit anxious about it 😬😅. So, I truly appreciate you taking the time to read it all the way through—I had to make sure I did the book justice! 😁"

[Kianoush Mokhtarpour · Rating 4 out of 5]

روسیه هیچ‌گاه شیفته‌ی تورگنیف نبود. چرا؟

میانه
تورگنیف طبع ملایمی داشت. میانه‌رو بود. روسیه اما میانه‌روی را نمی‌پسندید؛ عاشق نهایت‌ها بود. هر چیز روس سر به نهایت می‌سایید: سرمای روسیه، وسعتش، فقر فقرایش، و ثروت ثروت‌مندانش. پیوند عضوی میانه‌رو چون تورگنیف به این کالبد نهایت‌ها امکان پذیر نبود. روسیه تورگنیف را پس زد، و به اروپا انداخت.

پاسخ روسیه به تورگنیف همان پاسخی بود که کاترین در داستان اولین عشق به عاشقش می‌دهد: «من قادر نیستم مردهایی را دوست داشته باشم که می‌توان از بالا به آنها نگاه کرد. من دلباخته‌ی مردی می‌شوم که آنقدر نیرومند باشد که بتواند سرم را خم کند». تورگنیف ملایم‌تر از آن بود که روسیه تحسینش کند. روسیه دلباخته‌ی هنرمندی می‌شد که در قامت یک رهبر بر سکویی بایستد، اندیشه‌اش را با مشت‌ گره کرده و رگ‌های متورم فریاد بزند، و با انگشت راه را به مردمش نشان دهد؛ مردی که بتواند خون ملت روس را در رگ‌هایشان به جوش بیاورد؛ پیامبری از سنخ داستایفسکی و تولستوی

کدام میانه؟
یعنی چه که تورگنیف میانه‌رو بود؟ در آن دوره‌ی روسیه، هنرمند باید موضعش را در دو مسئله معین می‌کرد. مسئله‌ی اول مسئله‌ی اروپادوستی و اسلاودوستی بود. روسیه در یک دوراهی باید انتخاب می‌کرد که از سرمشق و تفکر اروپایی پیروی کند، یا اینکه فرهنگ و تفکر روس را پی بگیرد. این دوراهی بی‌شباهت به مسئله‌ی ما ایرانی‌ها نیست که در دوره‌ای بین فرهنگ ایرانی و فرهنگ اسلامی ستیز داشتیم، و حالا هم بین فرهنگ ایرانی-اسلامی و فرهنگ غربی نزاع داریم. تورگنیف موضوع میانه را گرفت. از هر دو فرهنگ روس و اروپایی بخشی را دوست داشت. نه یک غرب‌پرست به تمام معنا بود، نه یک اسلاوپرست کامل

مسئله‌ی دوم موضع‌گیری در قبال حکومت تزاری بود. در اینجا هم تورگنیف در میانه ایستاد. نه یکسره انقلابی بود، نه تماماً سلطنت‌طلب. انتقادهایی فراوانی به حکومت داشت و مخالفت‌هایی می‌کرد، ولی حرکت‌های انقلابی مثل سوءقصد به جان تزار را نمی‌پسندید. راه اصلاحات را ترجیح می‌داد

به خاطر این میانه‌روی، مثل تمام میانه‌روهای تاریخ، منفور هر دو طرف بود. از طرفی انقلابی‌ها او را خائن می‌دانستند، و از طرف دیگر حکومت او را شورشی و دشمن می‌شمرد. اسلاودوست‌ها او را زیادی غربی می‌دانستند و اروپاپسندها او را زیادی متحجر و سنتی می‌دیدند

امروز، پوتین بر روسیه حاکم هست. گویا هنوز هم روسیه مهابت را می‌پسندد، نه ملایمت را

[Ehsan'Shokraie' · Rating 5 out of 5]

هانری تروایا در به قلم کشیدن زندگی مشاهیر چیره دستی بی مثالی دارد،کتاب"تورگنیف" به بهترین وجه سرگذشت تمامی حیات این نویسنده را در برمیگرد سرگذشتی که با همراهی سطوری از نامه های تورگنیف آنچنان رنگی حقیقی بر خود گرفته‌ که گویی ما نیز همراه او زیسته ایم.
حیات تورگنیف همانند تابلوی نقاشی عجیب و گروتسک می ماند.از کودکی تحت انقیاد مادری سلطه جو تا طغیان جوانی که در نهایت در چهره خواننده اپرا،پولین ویاردو چهره سلطه جوی دیگری می یابد و تا ادامه عمر در زیر سایه او زندگی می کند،نویسنده ای روسی که از روسیه می نویسد اما پناهگاه اغلب سال های عمر خویش را در کورناول،پاریس و آلمان در کنار خانواده ویاردو می یابد حیات ادبی تورگنیف نیز صحنه ای غریب می سازد لیبرال میانه رو که گاه در آثارش به تحسین نسل جدید سوسیالیست های طغیان طلب می پردازد گاه نیز آنان را برای آنچه هستند نقد می کند و به خشمشان می افکند،به تغییر اعتقاد دارد اما بدون خشونت،به نژاد اسلاو اعتقاد دارد اما نه بدون غرب گرایی گسترده،تورگنیف هیچ مکتبی جز آنچه خود اعتقاد دارد را تایید نمی کند و اعتقاد وی متضمن تفاسیر بسیاری ست و از آن رو ست که در تمام عمر مورد حملات و انتقادات تمام جناحین قرار می گرفت،حملاتی که البته در پایان عمر فروکش می کند و در نهایت وی پاداش خود را به عنوان نویسنده بزرگ روس دریافت میدارد..

[Foad Ansari · Rating 4 out of 5]

وظیفه ی یک نویسنده نشان دادن است نه اثبات کردن
"تورگینف"
کتاب رو به همه ی دوستداران ادبیات روس توصیه میکنم
این کتاب شرحی کامل از زندگی نورگینف عقاید او ارتباط او با نویسندگان بزرگ مثل هوگو و تولستوی و فلوبر و ساند و داستایفسکی و ....است
تورگینف یک پیرمرد صلح جو و بی طرف خارج از تعصبات دوران خودش بود ایستادن او در مقابل جوانان پرشور و هر گونه هیجان و احساسات کاذب ناشی از پختگی و عمیق بودن این پیرمرد روس است . بی شک برای من خواننده تورگینف همتراز با تولستوی و داستایفسکی و چخوف است و اگر میخواهید
دنیا را با عینک تورگینف ببینید پیشنهاد میکنم کتابهای آشیانه اشراف و یا پدران و پسران رو بخونید
-------------------------
در مورد تورگینف

شب های زیادی را با خواندن آثار تورگینف گذارنده ام اما خوشبختانه این چشمه ی زلال کلمات و منطق و حکمت هنوز به پایان نرسیده است، خواندن تورگینف برای منی که کمی ایده آلیست هستم کمی عجیب و دور از تصور است چرا که تورگینف و نوشته هایش سرشار از اعتدال و بی طرفی است کسی که تمام شور و عشق و علاقه اش در نویسندگی و محرکش صرفا ادبیات بوده است و بس .

در هر حال وقتی با شور و هیجان سمت چیزی میرویم با خواندن آثار تورگینف به پیرمرد قوی هیکل و سرد و کاملا یخی روس برخورد میکنیم که با خونسردی و حوصله تمام هیجان و تعصب شما را منجمد میکند. تورگینف عشق را فدای عقل هیجان را فدای اعتدال و شهرت را فدای آرامش و اقدامات فوری را فدای صبر و حوصله میکند و همین طرز تفکر باعث میشود قشر جوانان روس در آن برهه ی زمانی بر علیه تورگینف موضع بگیرند این پیرمرد بی طرف گاهی مورد حمله حکومت بود به این دلیل که انقلابیها را نمیکوبد انقلابیها هم از او میخواستند که موضع روشنی بگیرد جوانان از او میخواستند با جرات و نترس بنویسید ولی این یادگار کهن روس خاموش و بی صدا با صبر و حوصله شما را به داستانهایش میبرد و میگفت کار نویسنده نشان دادن است و نه ثابت کردن.

تورگینف هم عصر تولستوی و داستایفسکی و پوشکین فلوبر و ساند و زولا و … بود(کاش در چنین عصری زندگی میکردم) در طول این کتاب انواع مقالات و نامه ها ی بین نویسندگان را می بینیم رنجور بودن و عصبی بودن داستایفسکی همانطور که از نوشته ها و شخصیت های مریضش معلوم است در این روایت هم قابل رویت است او در جبهه ی اسلاو دوست ها و طرفداران روسیه سنتی قراردارد و پوشکین و تورگینف هم در جرگه ی روس های مدرن و طرفدار غرب هستند.

خوشپوشی و ثروت تورگینف و همچنین نزاکت و آگاهی او باعث شده بود که در محافل بسیار بزرگ ادبی جهان چون ستاره بدرخشد در فرانسه با وجود اینکه صرفا یک مهاجر بود نایب رییس کمیسیون ادبی پاریس بود جایی که ویکتورهوگو رییس آن بود . انتقادات او از داستایفسکی و امیل زولا و حتی ویکتور هوگو خواندنی است او داستان بینوایان را به باد انتقاد میگیرد و میگوید این داستان هیچ شباهتی به زندگی واقعی ندارد و سراسر دروغ و تظاهر است همچنین میگوید قهرمانهای داستایفسکی همیشه طب دار و مریض هستند و الکی مریض میشوند! او مشکلی با تولستوی بزرگ نداشت و حتی او را تحسین میکرد نوشته ها و داستانهایش را تبلیغ می کرد و به فرانسه ترجمه میکرد ولی تولستوی کج خلق و مغرور بود یک ارباب زاده ی بسیار سخت گیر بود که البته متکی بر اخلاق و کلیسا بود و هیچ گاه طرفدار غرب نبود و روس را به همه چیز ترجیح میداد اهل شوخی و مزاح و مهمانی و زن بارگی نبود و به همین خاطر کیلومتر ها از فضای فکری تورگینف دور بود.

نقطه ضعف های تورگینف شاید از منظر اخلاقی بسار پررنگ باشد او هرگز ازدواج نکرد و تا میانسالی خود را با دختران و زنان رعیت سرگرم بود و دختر ناخلفی هم داشت که او را بعدها به پاریس فرستاد تورگینف با خوهر تولستوی هم دوست بود و او هم یکی از صدهها رفیقه اش بود بعد ها و در میانسالی تورگینف عاشق یک خانم آوازه خوان شد و سالها در کنار او زیست این آوازه خوان که اسمش پولین ویاردو بود خود شوهر داشت و چند بچه هم داشت (یکی از آنها ظاهرا مال تورگینف بود) ولی ظاهرا شوهر پولین ویاردو به این موضوع توجه نمیکرد و تورگینف را در خانه ی خود پذیرفته بود!

تورگینف هر چقدر که پیرتر شد بیشتر مورد توجه مجامع بزرگ ادبی قرار گرفت و نوشته هایش دست به دست در میان رجال بزرگ میگشت و همه او را تحسین میکردند. در آثار تورگینف میتوان سرنوشت تلخ انسانها ، احترام به عقل و صبر ، عشق های نافرجام و الکی، احترام به طبیعت و توصیف مو به مو ی طبیعت را میتوان یافت آثار او روانکاوی سخت گیرانه داستایفسکی را کم دارد ولی روایت و داستانهایش بی نظیر است خواننده هر بار که انتطار معجزه یا اتفاق خوشایند را از تورگینف دارد کاملا نا امید میشود چرا که به عقیده ای این خداناباور هیچ معجزه ای قرار نیست رخ دهد .

https://goo.gl/Koik8s

[Kevin S · Rating 4 out of 5]

4.5

[Mohsen · Rating 4 out of 5]

این کتابو سال ۹۳ خریده بودم
همینجوری سریع فقط من باب اینکه تعداد صفحاتش کمتره و یه اسم عجیب غریب داره از کتابخونه برش داشتم و شروع کردم به خواندنش.
واقعیتش اینه که نه تنها از تورگنیف چیزی نخوندم حتی نمی‌دونستم اسم کتاب در واقع زندگی‌نامه‌ی خود تورگنیفه.
از خوندنش لذت بردم و مایلم به زودی چند تا از کتاب های این نویسنده رو بخونم.
همزمانی دوران تورگنیف با تولستوی، داستایوفسکی و پوشکین و رابطه‌ی دوستی خیلی عجیب و پر دردسر بینشون هم خیلی جالب بود.
اگه قبل از خوندن این کتاب با آثار تورگینف آشنا بودم مطمئنا بیشتر این کتاب رو درک میکردم.

[Pearl · Rating 4 out of 5]

Since the new movie version of Anna Karenina came out (I didn't see it), I've been thinking about Russian literature. Of all Russian writers, I love Chekhov the most but know very little about his life other than he was a poor country doctor who died much before he should have - of tuberculosis, I think. Anyway I decided to read a biography of Chekhov. Through some error in on-line ordering, I got Henri Troyat's biography of Turgenev instead. But I decided to keep it and read it even though I've only read one novel by Turgenev, "Fathers & Sons," and that when I was an undergraduate and I don't remember liking it much. That he was a nihilist was about the extent of my memory of him.

Troyat is the perfect biographer for Turgenev. Like Turgenev, he had his feet planted firmly in both Russian and French culture and, it turns out, this is crucial to understanding Turgenev. Troyat enlightens. Turgenev lived in a time of immense cultural, social, and political change in Russia and fierce struggles by Russian intellectuals about being international and/or pro-Western in outlook vs being pro-Slavic. Turgenev
was an internationalist and, although he was Russian to the core, his Russian writer colleagues and the Russian press had a love-hate relationship with Turgenev when they thought his views were not Russian enough. Dostoevsky, in particular among the great literary figures of the time, berated and belittled Turgenev for not being sufficiently and solely Russian in outlook.

For his part, Turgenev had little respect for Dostoevsky. He disliked his unkempt appearance and his psychological rantings. And this dislike reveals another key to Turgenev's personality and his writing. He was a handsome man, stylish, meticulously turned out, and always a gentleman. He abhorred bad manners and emotional excesses. He was hailed as a stylist but often criticized for the lack of emotional depth in his fiction. The same went for his involvement in Russia's political upheavals. Although Turgenev was a wealthy landowner and had many serfs, he was sympathetic to their emancipation and, in fact, treated his serfs well and granted them their freedom before the official emancipation. He advocated for their cause but despised rioting. The young revolutionaries too had a love-hate relationship with Turgenev. He would never be a revolutionary. Real change, he thought, had to come from the top down. He was too mild. Too well-bred. Tsar Alexander II apparently told Turgenev that his book, "Memoirs of a Sportsman," was very influential in his decision to emancipate the serfs.

His relationship with Tolstoy was complex. They admired each other's talent but couldn't get along personally despite many attempts. In Troyat's telling, Tolstoy comes off as being the most to blame and quite petty. Turgenev and Flaubert were great friends and he was an admirer of Maupassant but didn't have much regard for Victor Hugo and especially not for "Les Miserables," a fake, he thought.

Perhaps the other large insight that Troyat gives us into Turgenev is his relationship with women. That seems to have been influenced by his relationship with his domineering mother and by his fear of emotional excess. He preferred to fall in love with the unattainable. These relationships (two in particular) are well chronicled by Troyat and are, in truth, a little bit creepy. Slavish adoration of the unattainable seems a bit creepy to me. Not that Turgenev was ever untoward (heaven forbid!) nor that he didn't get a lot of devotion in return.

Besides key insights into Turgenev's life and times, Troyat also summarizes Turgenev's major works and the critical reaction to them. I came to a much better understanding and appreciation of Turgenev. I still want to read about Chekhov though.

[Derek · Rating 4 out of 5]

Troyat’s biographies of Russian authors and czars are all very well-written. Read this, then his books on Tolstoy, Gorky, and Chekhov. The move on to the czars.

[Brian Willis · Rating 4 out of 5]

Turgenev doesn't get enough credit outside of Russia. But this 162 page biography does him justice enough for us to understand his troubled relationships with Tolstoy and Dostoevsky (it appears that Turgenev was very difficult to get along with, as if he had one of those Class A artistic personalities). It also details his devoted romantic entanglements (we have little evidence of any sustained romantic relationships aside from an illegitimate child). I better understood his place within the Russian literary circles in the 19th century though.

[Randi · Rating 4 out of 5]

It was written in such a novel-like style at times that I often wondered whether Troyat was writing the truth or speculating. Nonetheless, I really enjoyed it. It's a complex portrait, showing Turgenev's virtues as well as some embarrassing faults, and that extends to other personalities mentioned in the text, such as Tolstoy and Dostoevsky.

Side note: I'm pretty sure Turgenev was an INFP personality. I can tell because I'm INFP, too. ^^;

[Julie · Rating 4 out of 5]

An affectionate and engrossing portrait--Turgenev and Tolstoy's relationship is hilarious