Het was niet volledig wat ik ervan verwacht had, maar het is zeker een zéér geslaagd boek.
Het stukje over de pest zelf is klein. Het grootste stuk, drie vierden van het boek, gaat over hoe Vlaanderen (en Europa) opnieuw uit de as verrees nadat de Zwarte Dood 1/3de van de bevolking van West-Europa had gedecimeerd. Ik was daarom blij dat ik, voor ik aan dit boek begon, een ander boekje heb gelezen over de Pest zelf en hoe de mensen er tegen probeerden te reageren.
Opvallend daarbij is dat er geen zogenaamd 'arbeidersparadijs' kwam zoals vaak beweerd. Door het grote tekort aan arbeidskrachten zouden arbeiders meer eisen kunnen stellen en betere voorwaarden krijgen. Niets is minder waar. Een grote inflatie trof onze streken en de machthebbers probeerden meer dan ooit de macht te behouden en wetten te stellen om arbeiders te beletten van eisen te gaan stellen. Door de inflatie waren ze eigenlijk nog slechter af dan voordien.
Wel was er een grote shift op vlak van de machthebbers zelf. In plaats van de ridderlijke adel kwam een nieuwe klasse op. Deze van de juristen die afgestudeerd waren aan de pas opgerichte universiteiten. De adel van het zwaard werd vervangen door de adel van de letter en het kleed.
Wie er wel op vooruit ging, dat waren de pachters. Grootgrondbezitters hadden een tekort aan pachters en moesten vele gronden verkopen om zelf niet in de schulden te geraken. Kleine pachters konden nu grotere en betere stukken grond verkrijgen.
Opvallend is hoe de rijken en de elite toch maar alles in het werk stelden om zichzelf (en hun rijkdom) te beschermen tegen een herverdeling of om betere voorwaarden voor werknemers te voorkomen. Het is een fenomeen dat we de dag van vandaag nog steeds zien, alhoewel in minder extremere mate dan toen. Nu hebben we het geluk dat alles stevig is vastgelegd in CAO's en wetten, los van lokale willekeur.
Yoren Vermeersch heeft vooral de (overgebleven) archieven van Gent, Brugge en Ieper gebruikt. Wat ons zeer interessante en concrete gegevens verschaf uit onze eigen streek. Zo stond ik nogal versteld van bepaalde wreedheden die begaan werden tegenover de arbeiders om te zorgen dat ze geen betere arbeidsvoorwaarden gingen eisen. En ook de macht van de ambachten kwam duidelijk naar voren. Zeer boeiend.
Yoren Vermeersch besluit zijn werk met de hoopgevende boodschap dat hoe groot de tragedie ook was (het gaat hier over gewone mensen, zoals u en ik, die vrienden, kinderen, ouders, ... verloren. En die moesten leven met de wanhoop dat niets hielp tegen de ziekte), er een grote veerkracht merkbaar was onder de bevolking waardoor de wederopbouw snel kon beginnen. De grote sociale, financiële en economische spanningen zorgen voor een verschuiving van de machtsverhouding. Voor de laagste klassen veranderde er helaas niets.