What do you think?
Rate this book
Goed Gek - Verhalen uit de psychiatrie
Teun hoort stemmen, Niels voelt zich zó minderwaardig dat hij het liefst alleen ‘s nachts leeft en de prachtige jonge Faye weet niet meer hoe ze verder moet. Wat doe je als iemand zich verward gedraagt, depressief is of suïcidaal? En wat is gek of normaal eigenlijk? Rian Meulenbroeks (1966) geeft met dit boek een realistische en confronterende blik achter de deuren van de psychiatrie. Ze beschrijft het verdriet en de uitzichtloosheid van haar cliënten, maar ook hun humor, kracht en herstel. Tegelijkertijd laat ze de lezer de onmacht, betrokkenheid en compassie voelen die zij zelf als begeleider zo vaak ervaart. "‘Goed Gek’ is een lofzang op de dagelijkse praktijk en brengt met veel liefde, respect en warmte een ode aan de mensen die toevallig patiënt zijn geworden." - Esther van Fenema, psychiater LUMC, violist en auteur
Isbn 9789402188011
Isbn 9789402188011
172 pages, Paperback
Published August 22, 2019
12 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
December 18, 2019
Ooit een normaal mens ontmoet? En... beviel het?
Al ruim dertig jaar werkt Rian Meulenbroeks als activiteitenbegeleidster, creatief therapeut en groepsbegeleider binnen de GGZ. In 1988 start ze haar eerste dag als stagiaire op de PAAZ en stelt zich voor aan de eerste persoon die ze tegenkomt. Enigszins in verwarring hoort ze het wedergeluid van de man aan.
'Pas maar op, je wordt in de gaten gehouden,' zei hij, mijn uitgestoken hand negerend. 'Er hangen hier overal camera's!' En vervolgens: 'Je bent écht goed gek als je hier wilt werken!'
Hoofdschuddend liep hij door.
Was dit nou een patiënt of een verpleegkundige? Ik had me ingesteld op patiënten die pasten in het stereotype beeld dat ik had; verward, extreem gekleed of onverzorgd. Angstig of agressief. Manisch of hysterisch.'
Onder andere dit voorbeeld is voor Meulenbroeks de drijfveer geweest om dit boek te schrijven en hiermee te trachten de beeldvorming en de stereotype beelden, ideeën en vooroordelen die velen nog steeds hebben bij de psychiatrie te nuanceren.
Met veel compassie, empathie en bevlogenheid beschrijft ze aan de hand van korte hoofdstukken, diverse verhalen en ervaringen van de werkvloer en in patiëntencontact. Er wordt gehuild en gescholden, onzekerheden worden geuit en allerlei ziektebeelden komen voorbij, maar vooral wordt er ook gelachen binnen de psychiatrie.
Met het volgende klassieke voorbeeld brengt de auteur iemand in beeld die te kampen heeft met psychoses en bevestiging zoekt dat hij het zich inbeeldt.
'Die prikkelende kriebels in mijn hoofd zijn normaal, toch? Ik bedoel, dat heb jij toch ook wel eens; van die trillingen achter je oren?'
'Hoe bedoel je, Ivo?'
'Ik bedoel die inwendige jeuk alsof er een kriebel door je hoofd trilt waar je met krabben niet bij kan komen.'
'Ik heb wel eens een kloppend ooglid, bedoel je zoiets?'
'Misschien ja, maar dan in mijn hoofd. Dat betekent toch niet dat er kankercelletjes aan het groeien zijn of zoiets hè?'
'Volgens mij niet hoor Ivo, maar zo te horen maak je je wel zorgen?'
'Nee hoor. Ik zeg gekke dingen hè? Laat maar!'
Psychiatrische patiënten hebben niet per definitie een laag IQ. Ook zeer intelligente mensen kunnen te maken krijgen met depressies, psychoses, wanen, bipolaire stoornis, hallucinaties, automutilatie, angsten of paniekaanvallen, al dan niet getriggerd door (externe) factoren, zoals bijvoorbeeld een verstoorde thuissituatie/relatie, trauma's, middelengebruik of domweg genetische aanleg. Zo kan gebeuren dat iemand jarenlang een directeursfunctie bekleedt en jaren later tóch psychisch decompenseert.
Sommigen krijgen orders vanuit een ander universum of krijgen te maken met een verstoord zelfbeeld. Anderen zijn zó depressief dat ze tot niets kunnen komen en apathisch voor zich uitkijken, veel huilen of zich steeds negatief uiten. Het hoeft niet, maar het kán. Ook suïcides komen helaas voor. Als begeleider schrik je daarvan, het raakt je diep in je ziel, maar het laat ook een scherpe vore achter bij de medepatiënten.
Op het DAC (Dag Activiteiten Centrum) heeft Meulenbroeks met allerlei ziektebeelden te maken en probeert ze door middel van het aanbieden van een therapeutische activiteit de zinnen te verzetten. Ook het bieden van een luisterend oor behoort tot de taken. Dat het meebewegen, inleven en meevoelen met de patiënt, ook haar als begeleider niet altijd goed lukt en soms zelfs leidt tot wanhoop en machteloosheid, beschrijft ze op een oprechte manier. Toch lukt het haar ook veelal weer om de draad op te pakken, de patiënt naar het hier en nu terug te halen en zodoende het gedrag om te buigen.
'Ik (Rian tt) voel me machteloos als ze mij confronteert met haar last. Iedereen lijkt dat zo te ervaren. Natuurlijk doe ik mijn best iets voor haar te betekenen, maar wat ik ook probeer, verder dan 'ik zie allemaal strepen', gevolgd door een diepe zucht komt ze niet. Een gesprek voeren is bijna niet mogelijk. bij elke voorzichtige poging van mij om het gesprek naar een ander onderwerp te kantelen, zoekt ze contact met haar waterige ogen en valt weer helemaal terug [...]. Ik heb geen remedie, weet het niet meer, voel me voortdurend tekort schieten.'
Door in helder taalgebruik haar ervaringen te beschrijven haalt ze een stukje angel uit het stigma dat de psychiatrie nog altijd niet is kwijtgeraakt. Onbekend maakt immers vaak onbemind.
Verhalen schrijven is voor haar altijd al een passie geweest, dus het moest er gewoon eens van komen dat ze haar werkervaringen aan het papier toevertrouwde. Vanzelfsprekend zijn de namen die ze noemt vanwege haar beroepsgeheim gefingeerd en de verhalen niet terug te leiden naar specifieke personen. Haar onvrede met de negatieve geluiden die er nog altijd over de psychiatrie rondwaren, hebben haar doen besluiten om haar verhalen gebundeld uit te geven.
In het voorwoord benadrukt Esther Fenema, psychiater, dat 'Goed Gek' een lofode is op de dagelijkse praktijk en met veel liefde, respect en warmte een ode brengt aan mensen die toevallig patiënt zijn geworden. Toevallig? Ze denkt van wel. Maar het is natuurlijk veilig en comfortabel om die denkbeeldige scheidslijn tussen mentaal ziek en gezond zo scherp mogelijk te trekken: 'psychiatrische patiënten zijn ziek en ik niet.'
Liefde, respect en warmte; ik kan het niet beter omschrijven, want Meulenbroeks toont het allemaal voor de meest kwetsbaren van onze maatschappij. Ze geeft middels dit boek een gezicht aan 'de gek'.
Chapeau en een diepe buiging!!!
Achterin het boek is een bronnenlijst en verklarende woordenlijst opgenomen.
Titel: Goed Gek. Verhalen uit de psychiatrie
Auteur: Rian Meulenbroeks
Pagina's: 172
ISBN: 9789402188011
Uitgeverij Brave New Books
Verschenen: september 2019
Al ruim dertig jaar werkt Rian Meulenbroeks als activiteitenbegeleidster, creatief therapeut en groepsbegeleider binnen de GGZ. In 1988 start ze haar eerste dag als stagiaire op de PAAZ en stelt zich voor aan de eerste persoon die ze tegenkomt. Enigszins in verwarring hoort ze het wedergeluid van de man aan.
'Pas maar op, je wordt in de gaten gehouden,' zei hij, mijn uitgestoken hand negerend. 'Er hangen hier overal camera's!' En vervolgens: 'Je bent écht goed gek als je hier wilt werken!'
Hoofdschuddend liep hij door.
Was dit nou een patiënt of een verpleegkundige? Ik had me ingesteld op patiënten die pasten in het stereotype beeld dat ik had; verward, extreem gekleed of onverzorgd. Angstig of agressief. Manisch of hysterisch.'
Onder andere dit voorbeeld is voor Meulenbroeks de drijfveer geweest om dit boek te schrijven en hiermee te trachten de beeldvorming en de stereotype beelden, ideeën en vooroordelen die velen nog steeds hebben bij de psychiatrie te nuanceren.
Met veel compassie, empathie en bevlogenheid beschrijft ze aan de hand van korte hoofdstukken, diverse verhalen en ervaringen van de werkvloer en in patiëntencontact. Er wordt gehuild en gescholden, onzekerheden worden geuit en allerlei ziektebeelden komen voorbij, maar vooral wordt er ook gelachen binnen de psychiatrie.
Met het volgende klassieke voorbeeld brengt de auteur iemand in beeld die te kampen heeft met psychoses en bevestiging zoekt dat hij het zich inbeeldt.
'Die prikkelende kriebels in mijn hoofd zijn normaal, toch? Ik bedoel, dat heb jij toch ook wel eens; van die trillingen achter je oren?'
'Hoe bedoel je, Ivo?'
'Ik bedoel die inwendige jeuk alsof er een kriebel door je hoofd trilt waar je met krabben niet bij kan komen.'
'Ik heb wel eens een kloppend ooglid, bedoel je zoiets?'
'Misschien ja, maar dan in mijn hoofd. Dat betekent toch niet dat er kankercelletjes aan het groeien zijn of zoiets hè?'
'Volgens mij niet hoor Ivo, maar zo te horen maak je je wel zorgen?'
'Nee hoor. Ik zeg gekke dingen hè? Laat maar!'
Psychiatrische patiënten hebben niet per definitie een laag IQ. Ook zeer intelligente mensen kunnen te maken krijgen met depressies, psychoses, wanen, bipolaire stoornis, hallucinaties, automutilatie, angsten of paniekaanvallen, al dan niet getriggerd door (externe) factoren, zoals bijvoorbeeld een verstoorde thuissituatie/relatie, trauma's, middelengebruik of domweg genetische aanleg. Zo kan gebeuren dat iemand jarenlang een directeursfunctie bekleedt en jaren later tóch psychisch decompenseert.
Sommigen krijgen orders vanuit een ander universum of krijgen te maken met een verstoord zelfbeeld. Anderen zijn zó depressief dat ze tot niets kunnen komen en apathisch voor zich uitkijken, veel huilen of zich steeds negatief uiten. Het hoeft niet, maar het kán. Ook suïcides komen helaas voor. Als begeleider schrik je daarvan, het raakt je diep in je ziel, maar het laat ook een scherpe vore achter bij de medepatiënten.
Op het DAC (Dag Activiteiten Centrum) heeft Meulenbroeks met allerlei ziektebeelden te maken en probeert ze door middel van het aanbieden van een therapeutische activiteit de zinnen te verzetten. Ook het bieden van een luisterend oor behoort tot de taken. Dat het meebewegen, inleven en meevoelen met de patiënt, ook haar als begeleider niet altijd goed lukt en soms zelfs leidt tot wanhoop en machteloosheid, beschrijft ze op een oprechte manier. Toch lukt het haar ook veelal weer om de draad op te pakken, de patiënt naar het hier en nu terug te halen en zodoende het gedrag om te buigen.
'Ik (Rian tt) voel me machteloos als ze mij confronteert met haar last. Iedereen lijkt dat zo te ervaren. Natuurlijk doe ik mijn best iets voor haar te betekenen, maar wat ik ook probeer, verder dan 'ik zie allemaal strepen', gevolgd door een diepe zucht komt ze niet. Een gesprek voeren is bijna niet mogelijk. bij elke voorzichtige poging van mij om het gesprek naar een ander onderwerp te kantelen, zoekt ze contact met haar waterige ogen en valt weer helemaal terug [...]. Ik heb geen remedie, weet het niet meer, voel me voortdurend tekort schieten.'
Door in helder taalgebruik haar ervaringen te beschrijven haalt ze een stukje angel uit het stigma dat de psychiatrie nog altijd niet is kwijtgeraakt. Onbekend maakt immers vaak onbemind.
Verhalen schrijven is voor haar altijd al een passie geweest, dus het moest er gewoon eens van komen dat ze haar werkervaringen aan het papier toevertrouwde. Vanzelfsprekend zijn de namen die ze noemt vanwege haar beroepsgeheim gefingeerd en de verhalen niet terug te leiden naar specifieke personen. Haar onvrede met de negatieve geluiden die er nog altijd over de psychiatrie rondwaren, hebben haar doen besluiten om haar verhalen gebundeld uit te geven.
In het voorwoord benadrukt Esther Fenema, psychiater, dat 'Goed Gek' een lofode is op de dagelijkse praktijk en met veel liefde, respect en warmte een ode brengt aan mensen die toevallig patiënt zijn geworden. Toevallig? Ze denkt van wel. Maar het is natuurlijk veilig en comfortabel om die denkbeeldige scheidslijn tussen mentaal ziek en gezond zo scherp mogelijk te trekken: 'psychiatrische patiënten zijn ziek en ik niet.'
Liefde, respect en warmte; ik kan het niet beter omschrijven, want Meulenbroeks toont het allemaal voor de meest kwetsbaren van onze maatschappij. Ze geeft middels dit boek een gezicht aan 'de gek'.
Chapeau en een diepe buiging!!!
Achterin het boek is een bronnenlijst en verklarende woordenlijst opgenomen.
Titel: Goed Gek. Verhalen uit de psychiatrie
Auteur: Rian Meulenbroeks
Pagina's: 172
ISBN: 9789402188011
Uitgeverij Brave New Books
Verschenen: september 2019
January 7, 2021
In Goed Gek komen veel emoties bij elkaar; je leest over verdriet, blijdschap, het omgaan met het bijna onmogelijke, het afsluiten van het leven door middel van zelfmoord en om niet te vergeten: humor!
De lezer maakt kennis met een aantal patiënten die de auteur ieder hun eigen verhaal laat vertellen, soms door middel van een hoofdstuk met als titel de naam van de patiënt, een andere keer door het beschrijven van een handeling, zoals roken, zingen, suïcide of cabaret.
Deze woorden staan hier losjes achter elkaar, net alsof het niet zoveel voorstelt.
Maar ik kan je verzekeren dat je gegrepen zult worden tijdens het lezen; je gevoelens zullen even de overhand krijgen en je zult nooit meer op dezelfde manier kijken naar psychiatrische patiënten en de mensen die hen behandelen.
Lees mijn recensie hier verder: https://graaggelezen.blogspot.com/202...
De lezer maakt kennis met een aantal patiënten die de auteur ieder hun eigen verhaal laat vertellen, soms door middel van een hoofdstuk met als titel de naam van de patiënt, een andere keer door het beschrijven van een handeling, zoals roken, zingen, suïcide of cabaret.
Deze woorden staan hier losjes achter elkaar, net alsof het niet zoveel voorstelt.
Maar ik kan je verzekeren dat je gegrepen zult worden tijdens het lezen; je gevoelens zullen even de overhand krijgen en je zult nooit meer op dezelfde manier kijken naar psychiatrische patiënten en de mensen die hen behandelen.
Lees mijn recensie hier verder: https://graaggelezen.blogspot.com/202...
February 21, 2020
Rian Meulenbroeks heeft jaren op verschillende afdelingen binnen de GGZ gewerkt en hier veel ervaring opgedaan. Dit had kunnen leiden tot oordeelsvorming. Maar wat het Rian Meulenbroeks heeft opgeleverd is een realistische blik en een begripvol hart dat diagnoses te boven gaat. En dat komt prachtig samen in Goed Gek.
Door middel van korte hoofdstukken met als titel de naam van een patiënt of cliënt, wordt geschetst hoe het leven van iemand met geestelijke problemen eruit kan zien. En die conclusie wordt na enkele verhalen al duidelijk: lastig. Ziektes zijn niet altijd aan de buitenkant te zien en de stap naar de GGZ is een grote drempel. Er hangt een schaduw van schaamte en taboe over geestelijke gezondheidszorg en of je het nu probeert te verbergen of het hebt geaccepteerd, het gaat niet gewoon weg. Net als chronische ziektes moet je een manier vinden om ermee om te gaan. En soms lukt dat gewoon niet.
Als Meulenbroeks de suïcide van niet één, maar meerdere personen in korte tijd beschrijft, bekruipt je als lezer een gevoel van wanhoop. Hoe moet dit dan niet zijn voor iemand die dit in de praktijk meemaakt? Het is zwaar, intensief werk waar je niet altijd het resultaat boekt dat je had gehoopt.
De schrijfstijl van Rian Meulenbroeks is heel prettig leesbaar. Er wordt nergens omheen gedraaid, de dagelijkse realiteit wordt beschreven door een menselijk oog. Je kunt niet voor iedereen dezelfde dosis sympathie opvatten en sommige gedragingen zijn moeilijk te begrijpen. Door het verteltalent van de auteur wordt er een stukje in jezelf aangeraakt; want hoeveel begrip heb je zelf voor iemand die zich niet gedraagt zoals de maatschappij van hem/haar verwacht? Terwijl die persoon zichzelf vaak niet eens begrijpt en daar ‘gek’ van wordt. Door die mensen in het spotlicht te zetten en te beschrijven wat ze doen en hoe ze reageren, ontstaat er minder afstand en meer medeleven. En vooral veel respect voor mensen die dit werk tot hun roeping hebben gemaakt.
Rian Meulenbroeks geeft in Goed Gek geen adviezen, mening of eindconclusie. Ze vertelt hoe het is. En dat doet ze op een manier die je het boek intrekt. Ik had het dan ook in een mum van tijd uit. Ik ben benieuwd of de auteur verder gaat met schrijven, ik hoop het in ieder geval van wel. Goed Gek verdient 4 mooie sterren.
Carlita
Perfecte Buren
Door middel van korte hoofdstukken met als titel de naam van een patiënt of cliënt, wordt geschetst hoe het leven van iemand met geestelijke problemen eruit kan zien. En die conclusie wordt na enkele verhalen al duidelijk: lastig. Ziektes zijn niet altijd aan de buitenkant te zien en de stap naar de GGZ is een grote drempel. Er hangt een schaduw van schaamte en taboe over geestelijke gezondheidszorg en of je het nu probeert te verbergen of het hebt geaccepteerd, het gaat niet gewoon weg. Net als chronische ziektes moet je een manier vinden om ermee om te gaan. En soms lukt dat gewoon niet.
Als Meulenbroeks de suïcide van niet één, maar meerdere personen in korte tijd beschrijft, bekruipt je als lezer een gevoel van wanhoop. Hoe moet dit dan niet zijn voor iemand die dit in de praktijk meemaakt? Het is zwaar, intensief werk waar je niet altijd het resultaat boekt dat je had gehoopt.
De schrijfstijl van Rian Meulenbroeks is heel prettig leesbaar. Er wordt nergens omheen gedraaid, de dagelijkse realiteit wordt beschreven door een menselijk oog. Je kunt niet voor iedereen dezelfde dosis sympathie opvatten en sommige gedragingen zijn moeilijk te begrijpen. Door het verteltalent van de auteur wordt er een stukje in jezelf aangeraakt; want hoeveel begrip heb je zelf voor iemand die zich niet gedraagt zoals de maatschappij van hem/haar verwacht? Terwijl die persoon zichzelf vaak niet eens begrijpt en daar ‘gek’ van wordt. Door die mensen in het spotlicht te zetten en te beschrijven wat ze doen en hoe ze reageren, ontstaat er minder afstand en meer medeleven. En vooral veel respect voor mensen die dit werk tot hun roeping hebben gemaakt.
Rian Meulenbroeks geeft in Goed Gek geen adviezen, mening of eindconclusie. Ze vertelt hoe het is. En dat doet ze op een manier die je het boek intrekt. Ik had het dan ook in een mum van tijd uit. Ik ben benieuwd of de auteur verder gaat met schrijven, ik hoop het in ieder geval van wel. Goed Gek verdient 4 mooie sterren.
Carlita
Perfecte Buren
December 18, 2019
"Maarten mompelt steeds in zichzelf en Anniek pulkt aan de korstjes op haar polsen." Deze zin is een voorbeeld van alinea's die de cliënten, (personages) goed weergeven in dit boek, en over werken in de psychiatrie.
Op een respectvolle en toegankelijke wijze geeft de auteur een inkijkje in haar diverse werkzaamheden, waarin ontroering, verbijstering en (gepaste) humor elkaar aangenaam aanvullen.
Daarom is het boek ook uitermate geschikt voor (jonge) mensen die overwegen in de psychiatrie te gaan werken. Dikke pluim voor de zorgverlener én schrijfster van dit prachtige boek!
Op een respectvolle en toegankelijke wijze geeft de auteur een inkijkje in haar diverse werkzaamheden, waarin ontroering, verbijstering en (gepaste) humor elkaar aangenaam aanvullen.
Daarom is het boek ook uitermate geschikt voor (jonge) mensen die overwegen in de psychiatrie te gaan werken. Dikke pluim voor de zorgverlener én schrijfster van dit prachtige boek!
Displaying 1 - 4 of 4 reviews