What do you think?
Rate this book
De Zwijgende Aarde #3
Titanium
Titan, begin 24e eeuw.
Het Las Vegas van het zonnestelsel. Vergok je geld in een van de casino's, surf op de methaanzeeën of bezoek een van de 'kuuroorden' waar elke maas in de wet benut wordt om je levensduur te rekken zonder je belastingvoordeel kwijt te raken.
Wanneer het contact met de aarde verbroken wordt, strandt wetenschapster Emmelie hier zonder geld of meetapparatuur. Om zich bezig te houden stort zij zich op haar oude liefde: theoretische natuurkunde. Tijdens haar zoektocht naar de Theorie van Alles stuit zij op een schandaal dat de manier van leven op Titan weleens op zijn kop zou kunnen zetten ...
Het Las Vegas van het zonnestelsel. Vergok je geld in een van de casino's, surf op de methaanzeeën of bezoek een van de 'kuuroorden' waar elke maas in de wet benut wordt om je levensduur te rekken zonder je belastingvoordeel kwijt te raken.
Wanneer het contact met de aarde verbroken wordt, strandt wetenschapster Emmelie hier zonder geld of meetapparatuur. Om zich bezig te houden stort zij zich op haar oude liefde: theoretische natuurkunde. Tijdens haar zoektocht naar de Theorie van Alles stuit zij op een schandaal dat de manier van leven op Titan weleens op zijn kop zou kunnen zetten ...
- GenresScience Fiction
153 pages, Paperback
Published July 25, 2019
17 people want to read
About the author
Mara van Ness
3 books21 followersMara van Ness (1986) is gek op natuurkunde en op schrijven. Deze twee zaken combineert ze in haar beroep van natuurkundedocent en co-auteur van lesmateriaal én in haar hobby: het schrijven van sciencefiction.
Ze schrijft het liefst over heel gewone mensen in bijzondere situaties, of mensen met bijzondere eigenschappen die niet alleen bezig zijn met het redden van de wereld, maar daarnaast ook een heel gewoon (liefdes)leven hebben.
In 2026 komen zowel de herziene versie van haar debuutroman Magnetar als het niet eerder gepubliceerde vervolg Singulariteit uit bij Quasis Uitgevers.
Ze schrijft het liefst over heel gewone mensen in bijzondere situaties, of mensen met bijzondere eigenschappen die niet alleen bezig zijn met het redden van de wereld, maar daarnaast ook een heel gewoon (liefdes)leven hebben.
In 2026 komen zowel de herziene versie van haar debuutroman Magnetar als het niet eerder gepubliceerde vervolg Singulariteit uit bij Quasis Uitgevers.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
August 5, 2019
9+ Dat ik betrokken ben bij de serie 'De zwijgende aarde' zal wellicht mijn mening over dit boek kleuren, maar wat in elk geval vaststaat is dat ik er erg van heb genoten. Net als de eerste twee delen van de reeks die al waren verschenen, 'Revolte' en 'Roest', is dit een goed geschreven modern SF-verhaal dat zich afspeelt op een interessante locatie in ons zonnestelsel met sympathieke karakters, wiens ontwikkeling niet door 'technobabble' wordt overstemd en dat gevangen in iets meer dan 150 pagina's. Ondertussen hebben ook andere recensenten de lof gestoken over deze reeks boeken, die niet onderdoen voor internationale SF, rijk zijn aan thematische gelaagdheid en voortkomen uit een voor Nederlandstalige begrippen uniek samenwerkingsverband. De sciencefiction bleef in ons taalgebied lange tijd achter bij de fantasy, die een grote duw in de rug had gekregen door de verfilmingen van Lord of the Rings en Game of Thrones en de opkomst van de fantasyfestivals en -beurzen. Nu is het genre echter aan een inhaalslag bezig en met deze reeks wordt daarbij een goede toon gezet: de wetenschap en techniek sluit aan bij de nieuwste inzichten en de schrijvers kennen duidelijk de internationale stand van zaken in het genre. Dat geldt dus ook voor dit boek.
Maar Titanium is tegelijk heel anders dan de eerdere twee boeken. Dat is ook de opzet van de serie. Het was niet de bedoeling dat de samenwerking zou resulteren in een eenheidsworst, maar het ging de uitgever juist om de diversiteit waarmee de auteurs de verhaalwereld zouden benaderen. En na de twee vrij ernstige eerdere boeken voegt Van Ness hier een lichte 'touch' toe. Enkele verwijzingen naar de klassieke SF-boeken van Douglas Adams zetten de toon, maar dit is niet in eerste instantie een humoristisch boek. Daarvoor is het te gelaagd. Ten eerste is er de omgeving van Saturnusmaan Titan die beeldend is weergegeven, met methaanzeeën, geladen zand en koepelsteden waar de rijken komen om zich te vermaken. Vervolgens het interessante plot dat om de hoek komt kijken, dat samenhangt met het thema van puurheid en modificaties dat in de hele reeks een rol speelt, waar de hoofdpersoon Emmelie tegen wil en dank bij betrokken raakt. Ten derde nog de actie, die tegen het eind losbarst (compleet met Titanen! Hier was Pacific Rim vast een inspiratiebron). En ten slotte inderdaad de humor, die vooral afkomstig is van een wel heel eigenwijze armband. Alles is geschreven in een vlotte, lichtvoetig aandoende stijl, die niet verzandt in niet ter zake doende details (een voordeel waarschijnlijk van de geringe omvang van de boeken in de serie). Ter afsluiting wil ik ook nog mijn waardering uitspreken voor de hoofdpersoon die niet alleen overkomt als iemand die zich op het autistische spectrum bevindt (wat niet wordt uitgesproken, maar wel wordt gesuggereerd), maar die ook nog eens kenmerken van aseksualiteit vertoont. De opmerking dat 'seks is als hardlopen. Daar heb je ook nooit zin in, maar het kan best leuk zijn als het goed gaat.' duidt hier in elk geval op. Ik kom niet te veel 'ace'-karakters tegen dus ik vond het wel verfrissend. Al met al kan ik dit boek niet alleen maar aanraden voor SF-liefhebbers, maar ook voor mensen die het genre nog niet zo goed kennen en vooral willen genieten van een verhaal met humor, romantiek en een dosis spanning.
Maar Titanium is tegelijk heel anders dan de eerdere twee boeken. Dat is ook de opzet van de serie. Het was niet de bedoeling dat de samenwerking zou resulteren in een eenheidsworst, maar het ging de uitgever juist om de diversiteit waarmee de auteurs de verhaalwereld zouden benaderen. En na de twee vrij ernstige eerdere boeken voegt Van Ness hier een lichte 'touch' toe. Enkele verwijzingen naar de klassieke SF-boeken van Douglas Adams zetten de toon, maar dit is niet in eerste instantie een humoristisch boek. Daarvoor is het te gelaagd. Ten eerste is er de omgeving van Saturnusmaan Titan die beeldend is weergegeven, met methaanzeeën, geladen zand en koepelsteden waar de rijken komen om zich te vermaken. Vervolgens het interessante plot dat om de hoek komt kijken, dat samenhangt met het thema van puurheid en modificaties dat in de hele reeks een rol speelt, waar de hoofdpersoon Emmelie tegen wil en dank bij betrokken raakt. Ten derde nog de actie, die tegen het eind losbarst (compleet met Titanen! Hier was Pacific Rim vast een inspiratiebron). En ten slotte inderdaad de humor, die vooral afkomstig is van een wel heel eigenwijze armband. Alles is geschreven in een vlotte, lichtvoetig aandoende stijl, die niet verzandt in niet ter zake doende details (een voordeel waarschijnlijk van de geringe omvang van de boeken in de serie). Ter afsluiting wil ik ook nog mijn waardering uitspreken voor de hoofdpersoon die niet alleen overkomt als iemand die zich op het autistische spectrum bevindt (wat niet wordt uitgesproken, maar wel wordt gesuggereerd), maar die ook nog eens kenmerken van aseksualiteit vertoont. De opmerking dat 'seks is als hardlopen. Daar heb je ook nooit zin in, maar het kan best leuk zijn als het goed gaat.' duidt hier in elk geval op. Ik kom niet te veel 'ace'-karakters tegen dus ik vond het wel verfrissend. Al met al kan ik dit boek niet alleen maar aanraden voor SF-liefhebbers, maar ook voor mensen die het genre nog niet zo goed kennen en vooral willen genieten van een verhaal met humor, romantiek en een dosis spanning.
September 25, 2022
4,5/5 sterren.
Titanium van Mara van Ness is het derde deel van De Zwijgende Aarde serie. Deze serie bestaat (tot nu toe!) uit zes diverse en los te lezen boeken van verschillende Nederlandse auteurs die zich afspelen in hetzelfde universum. In dit universum heeft de mensheid zich uitgestrekt over het zonnestelsel, gedomineerd door de van oorsprong Nederlandse VAHA, de Vrije Algemene Handelsorganisatie Aarde, een VOC-achtige organisatie. Dit geeft het universum een Nederlands tintje dat overal zichtbaar is, van de namen van personages tot het gebruik van ‘drek’ als stopwoord ter vervanging van ‘shit.’ De centrale achtergrondgebeurtenis waar het universum van de serie omheen gebouwd is, is het plotseling wegvallen van alle communicatie met de aarde: de Zwijging.
Ook in Titanium is de Zwijging een kantelpunt. Hoofdpersoon Emmelie komt naar de Saturnusmaan Titan om natuurkundig onderzoek te doen, maar tussen haar eigen aankomst de levering van haar apparatuur breekt de Zwijging aan. Hierdoor komt haar apparatuur niet aan, en kan ze ook niet terug naar de Aarde. Ze zit dus vast op Titan, gedwongen zichzelf te onderhouden met een arbeidersbaantje en haar vrijetijd verdoend met het eten van bonenburgers en filosoferen over een Theorie van Alles. Al snel blijkt echter dat de klassenverschillen in de resortkolonie Titan dieper snijden dan Emmelie ooit had kunnen vermoeden. Wat in hoog tempo volgt is een grondige verkenning van de kolonie en haar inwoners, een ongemakkelijke liefde, en een complot dat de bewoners van Titan tot op het bot raakt.
Zoals de synopsis al aankondigt is Titanium, in tegenstelling tot de vrij duistere thrillers eerder in de serie, een absurdistische feelgood. De toon is licht en de humor overvloedig. Gezien de subjectiviteit van humor in het algemeen zal een groot deel van deze recensie dan ook persoonlijker van aard zijn dan in de recensies van Revolte en Roest het geval was. Zo is de semi-zelfbewuste polsband (feitelijk een geavanceerde smartphone) van Emmelie in Titanium wat mij betreft de ster van de show. Een dergelijk bijdehand personage, dat ook nog eens nadrukkelijk aanwezig is, is altijd een risico voor een auteur. De humor moet scherp zijn en goed landen – als dat niet lukt valt het boek volledig uit elkaar. Van Ness is hier gelukkig bijzonder goed in geslaagd. De polsband is op de juiste momenten aanwezig en neemt genoeg, maar niet te veel, ruimte in. Zeker op de momenten waarop het plot toch wat zwaarder dreigt te worden is het de polsband die het boek weer terugbrengt naar de feelgood waar het thuishoort. Ook de rest van de humor is on target. Een scene in het bonenburgerrestaurant waar Emmelie probeert, en faalt, om een connectie te maken met een collega is perfect omschreven en liet me bijna in mijn broek plassen van het lachen.
De lichte toon betekent echter niet dat Titaniumgeen diepgang heeft. Zoals eerder genoemd zijn de klassenverschillen op Titan een centrale drijfveer voor het plot, wat goed aansluit bij de rest van het universum. Ook de alomtegenwoordige spanning tussen ‘pure’ (ongemodificeerde) mensen en mensen met allerlei cybernetische aanpassingen en toevoegingen is voelbaar en helpt bij tijd en wijlen om het plot een zetje de goede kant op te geven. Ten slotte is er de persoon Emmelie, die, hoewel het nergens expliciet uitgesproken wordt, aseksueel lijkt te zijn en hoogstwaarschijnlijk ergens op het autistische spectrum zit. Dit wordt door Van Ness volop gebruikt voor de humoristische kant van het boek, maar wel op een manier die oprechte inzichten geeft in de psyche van Emmelie. Respectloos wordt het nooit, integendeel. Zeker de romance in het boek krijgt een bijzondere lading die zondermeer grappig is, maar ook tot denken aanzet. Emmelie’s ervaring zal niet overeen komen met die van de gemiddelde lezer (in ieder geval niet met de mijne), maar ongelijk heeft ze eigenlijk nergens. Hierdoor zal de lezer ook na gaan denken over wat liefde, lust, en sociale normen eigenlijk betekenen, in hoeverre ze rationeel zijn, en of er ook van een andere kant naar gekeken kan worden.
Titanium telt slechts 150 pagina’s, maar waar de beperkte omvang in Revolte en Roest beperkend voelde is het voor Titaniumde perfect lengte. Humor, en zeker humor met een hoog bijdehand-heids gehalte, heeft een beperkte houdbaarheid. Een boek van 600 pagina’s met deze formule zou absoluut niet werken. Titanium stopt echter op het hoogtepunt, zonder te kans te krijgen saai en overdone te worden. Toch weet Van Ness in die 150 pagina’s een gelikt plot, actiescenes (inclusief gigantische mechs die, jawel, Titanen genoemd worden), een romance, en een sloot tie-insmet de rest van het universum te verwerken. Een groot deel van de worldbuilding (of eigenlijk universe building, want Titan is wel degelijk een product van dit boek) kan worden overgelaten aan de overige boeken in de serie, waardoor Titanium een zeer gefocust boek is, dat van begin tot eind een lach op mijn gezicht toverde.
Titanium van Mara van Ness is het derde deel van De Zwijgende Aarde serie. Deze serie bestaat (tot nu toe!) uit zes diverse en los te lezen boeken van verschillende Nederlandse auteurs die zich afspelen in hetzelfde universum. In dit universum heeft de mensheid zich uitgestrekt over het zonnestelsel, gedomineerd door de van oorsprong Nederlandse VAHA, de Vrije Algemene Handelsorganisatie Aarde, een VOC-achtige organisatie. Dit geeft het universum een Nederlands tintje dat overal zichtbaar is, van de namen van personages tot het gebruik van ‘drek’ als stopwoord ter vervanging van ‘shit.’ De centrale achtergrondgebeurtenis waar het universum van de serie omheen gebouwd is, is het plotseling wegvallen van alle communicatie met de aarde: de Zwijging.
Ook in Titanium is de Zwijging een kantelpunt. Hoofdpersoon Emmelie komt naar de Saturnusmaan Titan om natuurkundig onderzoek te doen, maar tussen haar eigen aankomst de levering van haar apparatuur breekt de Zwijging aan. Hierdoor komt haar apparatuur niet aan, en kan ze ook niet terug naar de Aarde. Ze zit dus vast op Titan, gedwongen zichzelf te onderhouden met een arbeidersbaantje en haar vrijetijd verdoend met het eten van bonenburgers en filosoferen over een Theorie van Alles. Al snel blijkt echter dat de klassenverschillen in de resortkolonie Titan dieper snijden dan Emmelie ooit had kunnen vermoeden. Wat in hoog tempo volgt is een grondige verkenning van de kolonie en haar inwoners, een ongemakkelijke liefde, en een complot dat de bewoners van Titan tot op het bot raakt.
Zoals de synopsis al aankondigt is Titanium, in tegenstelling tot de vrij duistere thrillers eerder in de serie, een absurdistische feelgood. De toon is licht en de humor overvloedig. Gezien de subjectiviteit van humor in het algemeen zal een groot deel van deze recensie dan ook persoonlijker van aard zijn dan in de recensies van Revolte en Roest het geval was. Zo is de semi-zelfbewuste polsband (feitelijk een geavanceerde smartphone) van Emmelie in Titanium wat mij betreft de ster van de show. Een dergelijk bijdehand personage, dat ook nog eens nadrukkelijk aanwezig is, is altijd een risico voor een auteur. De humor moet scherp zijn en goed landen – als dat niet lukt valt het boek volledig uit elkaar. Van Ness is hier gelukkig bijzonder goed in geslaagd. De polsband is op de juiste momenten aanwezig en neemt genoeg, maar niet te veel, ruimte in. Zeker op de momenten waarop het plot toch wat zwaarder dreigt te worden is het de polsband die het boek weer terugbrengt naar de feelgood waar het thuishoort. Ook de rest van de humor is on target. Een scene in het bonenburgerrestaurant waar Emmelie probeert, en faalt, om een connectie te maken met een collega is perfect omschreven en liet me bijna in mijn broek plassen van het lachen.
De lichte toon betekent echter niet dat Titaniumgeen diepgang heeft. Zoals eerder genoemd zijn de klassenverschillen op Titan een centrale drijfveer voor het plot, wat goed aansluit bij de rest van het universum. Ook de alomtegenwoordige spanning tussen ‘pure’ (ongemodificeerde) mensen en mensen met allerlei cybernetische aanpassingen en toevoegingen is voelbaar en helpt bij tijd en wijlen om het plot een zetje de goede kant op te geven. Ten slotte is er de persoon Emmelie, die, hoewel het nergens expliciet uitgesproken wordt, aseksueel lijkt te zijn en hoogstwaarschijnlijk ergens op het autistische spectrum zit. Dit wordt door Van Ness volop gebruikt voor de humoristische kant van het boek, maar wel op een manier die oprechte inzichten geeft in de psyche van Emmelie. Respectloos wordt het nooit, integendeel. Zeker de romance in het boek krijgt een bijzondere lading die zondermeer grappig is, maar ook tot denken aanzet. Emmelie’s ervaring zal niet overeen komen met die van de gemiddelde lezer (in ieder geval niet met de mijne), maar ongelijk heeft ze eigenlijk nergens. Hierdoor zal de lezer ook na gaan denken over wat liefde, lust, en sociale normen eigenlijk betekenen, in hoeverre ze rationeel zijn, en of er ook van een andere kant naar gekeken kan worden.
Titanium telt slechts 150 pagina’s, maar waar de beperkte omvang in Revolte en Roest beperkend voelde is het voor Titaniumde perfect lengte. Humor, en zeker humor met een hoog bijdehand-heids gehalte, heeft een beperkte houdbaarheid. Een boek van 600 pagina’s met deze formule zou absoluut niet werken. Titanium stopt echter op het hoogtepunt, zonder te kans te krijgen saai en overdone te worden. Toch weet Van Ness in die 150 pagina’s een gelikt plot, actiescenes (inclusief gigantische mechs die, jawel, Titanen genoemd worden), een romance, en een sloot tie-insmet de rest van het universum te verwerken. Een groot deel van de worldbuilding (of eigenlijk universe building, want Titan is wel degelijk een product van dit boek) kan worden overgelaten aan de overige boeken in de serie, waardoor Titanium een zeer gefocust boek is, dat van begin tot eind een lach op mijn gezicht toverde.
June 16, 2020
3 1/2
Titanium is het derde deel in “De Zwijgende Aarde” scifi reeks, elk boek is door een andere auteur geschreven en ook elk met een apart genre. Zo valt Titanium onder absurdistische feelgood. Feelgoods lees ik vaak zat, maar een absurdistische had ik nog nooit van gehoord, laat staan gelezen, dus dat maakte me nog meer benieuwd naar dit boek. Maar het heeft absoluut woord gehouden aan het absurdistische gedeelte, want absurd was het zeker weten! Maar wel op een grappige manier. De polsband die Emmelie draagt heeft me menigmaal laten lachen en ik zou er echt heel wat over hebben om die zelf ook in bezit te hebben. Ik hou van sarcasme en vind het heerlijk als dat in boeken terug komt, alleen werd het soms te voorspelbaar bij sommige personages waardoor het echte sarcastische effect er wel vanaf werd gehaald en dat vond ik toch wel wat jammer. Mara van Ness heeft absoluut een fijne schrijfstijl waardoor je het boekje al snel uit hebt en vooral met Emmelie en Niek een band op kan bouwen.
“Zolang de wet is zoals die is en zolang er puren zijn met geld, zal je altijd dit soort praktijken hebben. Als het niet hier gebeurt, dan wel ergens anders. Dan kun je maar beter er zelf zo veel mogelijk voordeel uit halen, toch?” -blz.37-
Er is nog steeds geen contact met de aarde en hierdoor komt zij vast te zitten op Titan, maar wel zonder al haar apparatuur, want dat is nog steeds op Aarde. Hierdoor is zij genoodzaakt om een baantje te gaan zoeken (die ze gelukkig ook vindt), waardoor ze wel in haar levensbehoeftes kan voorzien. Al snel krijgt ze daar vriendschap met de beste chirurg van Titan, Lotte, alleen de operaties die Lotte uitvoert daar is Emmelie niet erg van gecharmeerd. Ze denkt er zo het zijne van, maar zolang het blijkbaar geaccepteerd wordt is daar nou eenmaal weinig aan te doen. Dan gebeurt er iets waar zowel Lotte als Emmelie niet op zaten te wachten en dat laat hun beider leven en dat van de bewoners op Titan aardig op hun kop staan. Om dit alles tot een goed eind te kunnen brengen zullen de vrouwen flink wat in hun mars moeten hebben…gaat dit ze ook lukken, of raakt Emmelie de enige persoon, Niek, waar zij gek op is dan toch kwijt?
Ik vond Titanium een vermakelijk boekje om te lezen, alleen had ik wat meer diepgang in het verhaal fijner gevonden. Dit omdat alle delen draaien om het letterlijke zwijgen van de aarde waar wij ons op bevinden, maar dan in de 24e eeuw en ik daar toch meer over zou willen weten. Wel vond ik het erg goed gedaan dat de Puren zich verheven voelen boven de mensen die niet “puur” meer zijn en daarmee wordt het racisme van, jammer genoeg vandaag de dag, heel subtiel aangehaald. Dit vond ik erg goed gedaan, want laten we eerlijk zijn, wat maakt het uit als je anders bent dan anderen, of een andere huidskleur hebt, we hebben allemaal bloed door onze aderen stromen en niemand is verheven boven een ander. Het is een leuk boekje en je vermaakt je er absoluut een paar uurtjes mee en ik vermoed dat het volledige verband met alles pas bij elkaar komt als je alle vijf de delen die deze serie bevat hebt gelezen. Daar ben ik dan ook zeker benieuwd naar. Het schandaal dat Emmelie ontdekt op Titan is er wel een van absurde proporties waar je toch eigenlijk niet eens over na wilt denken dat zoiets zou kunnen gebeuren. Al gebeuren dingen als dat natuurlijk al wel op de zwarte markt, maar dat het een soort van wordt gedoogd door de mazen in de wet, daar zou je als mens toch niet aan willen denken. Toch durf ik dit boekje zeker aan te raden aan andere lezers die van humor houden en scifi, verwacht alleen geen hoogstaand science fiction verhaal, maar dat is met dit deel dan ook niet de bedoeling lijkt me. Maar vermakelijk is het absoluut 😀 Ik ben dan ook zeker benieuwd naar de rest van de serie en of het zwijgen van de Aarde tot een oplossing gaat komen.
www.thebookdragonsnook.com
Titanium is het derde deel in “De Zwijgende Aarde” scifi reeks, elk boek is door een andere auteur geschreven en ook elk met een apart genre. Zo valt Titanium onder absurdistische feelgood. Feelgoods lees ik vaak zat, maar een absurdistische had ik nog nooit van gehoord, laat staan gelezen, dus dat maakte me nog meer benieuwd naar dit boek. Maar het heeft absoluut woord gehouden aan het absurdistische gedeelte, want absurd was het zeker weten! Maar wel op een grappige manier. De polsband die Emmelie draagt heeft me menigmaal laten lachen en ik zou er echt heel wat over hebben om die zelf ook in bezit te hebben. Ik hou van sarcasme en vind het heerlijk als dat in boeken terug komt, alleen werd het soms te voorspelbaar bij sommige personages waardoor het echte sarcastische effect er wel vanaf werd gehaald en dat vond ik toch wel wat jammer. Mara van Ness heeft absoluut een fijne schrijfstijl waardoor je het boekje al snel uit hebt en vooral met Emmelie en Niek een band op kan bouwen.
“Zolang de wet is zoals die is en zolang er puren zijn met geld, zal je altijd dit soort praktijken hebben. Als het niet hier gebeurt, dan wel ergens anders. Dan kun je maar beter er zelf zo veel mogelijk voordeel uit halen, toch?” -blz.37-
Er is nog steeds geen contact met de aarde en hierdoor komt zij vast te zitten op Titan, maar wel zonder al haar apparatuur, want dat is nog steeds op Aarde. Hierdoor is zij genoodzaakt om een baantje te gaan zoeken (die ze gelukkig ook vindt), waardoor ze wel in haar levensbehoeftes kan voorzien. Al snel krijgt ze daar vriendschap met de beste chirurg van Titan, Lotte, alleen de operaties die Lotte uitvoert daar is Emmelie niet erg van gecharmeerd. Ze denkt er zo het zijne van, maar zolang het blijkbaar geaccepteerd wordt is daar nou eenmaal weinig aan te doen. Dan gebeurt er iets waar zowel Lotte als Emmelie niet op zaten te wachten en dat laat hun beider leven en dat van de bewoners op Titan aardig op hun kop staan. Om dit alles tot een goed eind te kunnen brengen zullen de vrouwen flink wat in hun mars moeten hebben…gaat dit ze ook lukken, of raakt Emmelie de enige persoon, Niek, waar zij gek op is dan toch kwijt?
Ik vond Titanium een vermakelijk boekje om te lezen, alleen had ik wat meer diepgang in het verhaal fijner gevonden. Dit omdat alle delen draaien om het letterlijke zwijgen van de aarde waar wij ons op bevinden, maar dan in de 24e eeuw en ik daar toch meer over zou willen weten. Wel vond ik het erg goed gedaan dat de Puren zich verheven voelen boven de mensen die niet “puur” meer zijn en daarmee wordt het racisme van, jammer genoeg vandaag de dag, heel subtiel aangehaald. Dit vond ik erg goed gedaan, want laten we eerlijk zijn, wat maakt het uit als je anders bent dan anderen, of een andere huidskleur hebt, we hebben allemaal bloed door onze aderen stromen en niemand is verheven boven een ander. Het is een leuk boekje en je vermaakt je er absoluut een paar uurtjes mee en ik vermoed dat het volledige verband met alles pas bij elkaar komt als je alle vijf de delen die deze serie bevat hebt gelezen. Daar ben ik dan ook zeker benieuwd naar. Het schandaal dat Emmelie ontdekt op Titan is er wel een van absurde proporties waar je toch eigenlijk niet eens over na wilt denken dat zoiets zou kunnen gebeuren. Al gebeuren dingen als dat natuurlijk al wel op de zwarte markt, maar dat het een soort van wordt gedoogd door de mazen in de wet, daar zou je als mens toch niet aan willen denken. Toch durf ik dit boekje zeker aan te raden aan andere lezers die van humor houden en scifi, verwacht alleen geen hoogstaand science fiction verhaal, maar dat is met dit deel dan ook niet de bedoeling lijkt me. Maar vermakelijk is het absoluut 😀 Ik ben dan ook zeker benieuwd naar de rest van de serie en of het zwijgen van de Aarde tot een oplossing gaat komen.
www.thebookdragonsnook.com
February 7, 2020
Mijn recensie van 'Titanium' van Mara van Ness, het derde boek van de prachtige sciencefiction serie 'De Zwijgende Aarde'
http://perfecteburenleesclub.blogspot...
http://perfecteburenleesclub.blogspot...
February 7, 2024
Mara van Ness is naast schrijver van sciencefiction ook lerares natuurkunde. Daarom begon ik nerveus aan dit boek. Ik heb het al niet zo op getallen, als ze in combinatie met lettertjes komen breekt het zweet me uit. Die angst bleek ongegrond, dit boek zit vol interessante verwijzingen naar natuurkundige verklaringen of speculaties - ik kan daar het onderscheid niet tussen maken - maar wordt nergens eenzijdig bèta.
Dit is het derde deel van de Zwijgende Aarde serie. Net als de eerste twee boeken lijkt dit een ‘New Adult’ te zijn. Een raket die net zijn laatste brandstoftrap heeft afgestoten, een capsule die nu voor het eerst zelf zijn weg moet vinden. Ook het hoofdpersonage van dit boek staat op dat punt in haar leven.
De wereld in de Zwijgende Aarde is een vrij expliciete aanklacht tegen een kapitalistische wereld van uitbuiters en uitgebuiten. Daar sympathiseer ik mee, maar het is ook kort door de bocht. Hoe zit het met het ontstaan van die samenleving, waarom is er de ruimte geboden aan een VAHA om te woekeren tot wat het nu is? Dit boek geeft daar ook nog geen antwoord op maar toont vooral de uitwassen van het systeem aan. Dat doet het heel gepast met een soort glam-cyberpunk setting op Titan waar de verhouding tussen de ‘haves’ en de ‘have-not’s’ volkomen op de spits is gedreven tot voorbij het decadente en obscene. Gaaf uitgewerkt.
Dit boek neemt zijn tijd om op gang te komen en dat levert je al snel diskwalificaties op als ‘slow-burner’ of ‘ik kwam er niet in’. Ik vind het juist een kracht. Niet elk verhaal hoeft er als een symfonie van Beethoven in te knallen. Dit is Die Moldau, het begint kabbelend, maar wacht maar, die apotheose escaleert zo echt wel de pan uit.
Naast de wat serieuzere speculaties over wetenschap, techniek en leefwijze op Titan zijn er ook de nodige sci-fi gadgets. De sarcastische polsband vond ik heel goed werken, deed een beetje denken aan het robotje uit de film Captain Nova - hebben de scenarioschrijvers stiekem leentjebuur gespeeld? De als Baba Yaga op kippenpoten rondrennende megarobots met lichtzeisen deden het bij mij wat minder goed.
Sinds ik sciencefiction lees, vliegen de genres me om de oren - wat aantoont dat scifi zelf meer dan een genre is. Ditmaal las ik een feel-good roman. Hulde aan Mara van Ness, dapper want zowel sciencefiction als feel-good worden snel als pulp gezien, waarbij de trouwe lezers van de ene stijl niet zelden de andere stijl ook nog eens moeilijk kunnen verteren, denk ik. Mevrouw van Ness wast hen allen gepast de oren.
Emmelie is een heel boeiend karakter. Waar in deel twee van de serie de mens juist een tango danst met zijn instincten en lusten, lijkt het personage in dit boek helemaal in de ban van haar ratio te zijn. Mijn eerste indruk was: ze lijkt moeilijk toegang te hebben tot haar emoties en zeker tot haar lusten - wat deze geeky dame een leuke variatie op het meer gebruikelijke feel-good karakter maakt. Waar veel New Adult nogal seks gedreven kan zijn, is Emmelie er gewoon niet zo in geïnteresseerd. Dé seksscene in het boek wordt dan ook toepasselijk beschreven met een wit regel, een knip tussen het betreden van de hotelkamer en het babbelend rechtop in bed zitten moment achteraf. Tijdens het lezen begon ik te denken: ben ik niet te bekrompen en is Emmelie juist wel in balans met zichzelf? Ligt het probleem bij mij omdat ik denk dat er iets mis is met haar? Dit soort overpeinzingen horen voor mij ook echt bij sciencefiction verhalen, hoe ziet seksualiteit er in de toekomst uit? Dit boek liet me daar over nadenken, er is een lans gebroken voor het type brein dat zich gewoon niet zo door lusten laat afleiden. Mijn vermogen tot inclusiviteit is weer wat uitgebreid.
Mara van Ness is pas de tweede niet mannelijke auteur van sciencefiction die ik lees, na Octavia E. Butler. Ik neem mij bij deze voor om de ratio ten minste 1:1 te krijgen.
Dit is het derde deel van de Zwijgende Aarde serie. Net als de eerste twee boeken lijkt dit een ‘New Adult’ te zijn. Een raket die net zijn laatste brandstoftrap heeft afgestoten, een capsule die nu voor het eerst zelf zijn weg moet vinden. Ook het hoofdpersonage van dit boek staat op dat punt in haar leven.
De wereld in de Zwijgende Aarde is een vrij expliciete aanklacht tegen een kapitalistische wereld van uitbuiters en uitgebuiten. Daar sympathiseer ik mee, maar het is ook kort door de bocht. Hoe zit het met het ontstaan van die samenleving, waarom is er de ruimte geboden aan een VAHA om te woekeren tot wat het nu is? Dit boek geeft daar ook nog geen antwoord op maar toont vooral de uitwassen van het systeem aan. Dat doet het heel gepast met een soort glam-cyberpunk setting op Titan waar de verhouding tussen de ‘haves’ en de ‘have-not’s’ volkomen op de spits is gedreven tot voorbij het decadente en obscene. Gaaf uitgewerkt.
Dit boek neemt zijn tijd om op gang te komen en dat levert je al snel diskwalificaties op als ‘slow-burner’ of ‘ik kwam er niet in’. Ik vind het juist een kracht. Niet elk verhaal hoeft er als een symfonie van Beethoven in te knallen. Dit is Die Moldau, het begint kabbelend, maar wacht maar, die apotheose escaleert zo echt wel de pan uit.
Naast de wat serieuzere speculaties over wetenschap, techniek en leefwijze op Titan zijn er ook de nodige sci-fi gadgets. De sarcastische polsband vond ik heel goed werken, deed een beetje denken aan het robotje uit de film Captain Nova - hebben de scenarioschrijvers stiekem leentjebuur gespeeld? De als Baba Yaga op kippenpoten rondrennende megarobots met lichtzeisen deden het bij mij wat minder goed.
Sinds ik sciencefiction lees, vliegen de genres me om de oren - wat aantoont dat scifi zelf meer dan een genre is. Ditmaal las ik een feel-good roman. Hulde aan Mara van Ness, dapper want zowel sciencefiction als feel-good worden snel als pulp gezien, waarbij de trouwe lezers van de ene stijl niet zelden de andere stijl ook nog eens moeilijk kunnen verteren, denk ik. Mevrouw van Ness wast hen allen gepast de oren.
Emmelie is een heel boeiend karakter. Waar in deel twee van de serie de mens juist een tango danst met zijn instincten en lusten, lijkt het personage in dit boek helemaal in de ban van haar ratio te zijn. Mijn eerste indruk was: ze lijkt moeilijk toegang te hebben tot haar emoties en zeker tot haar lusten - wat deze geeky dame een leuke variatie op het meer gebruikelijke feel-good karakter maakt. Waar veel New Adult nogal seks gedreven kan zijn, is Emmelie er gewoon niet zo in geïnteresseerd. Dé seksscene in het boek wordt dan ook toepasselijk beschreven met een wit regel, een knip tussen het betreden van de hotelkamer en het babbelend rechtop in bed zitten moment achteraf. Tijdens het lezen begon ik te denken: ben ik niet te bekrompen en is Emmelie juist wel in balans met zichzelf? Ligt het probleem bij mij omdat ik denk dat er iets mis is met haar? Dit soort overpeinzingen horen voor mij ook echt bij sciencefiction verhalen, hoe ziet seksualiteit er in de toekomst uit? Dit boek liet me daar over nadenken, er is een lans gebroken voor het type brein dat zich gewoon niet zo door lusten laat afleiden. Mijn vermogen tot inclusiviteit is weer wat uitgebreid.
Mara van Ness is pas de tweede niet mannelijke auteur van sciencefiction die ik lees, na Octavia E. Butler. Ik neem mij bij deze voor om de ratio ten minste 1:1 te krijgen.
January 18, 2024
Ik heb dit boek geleend bij de lokale bibliotheek.
Titanium is het derde deel van de Zwijgende Aarde serie. Ieder boek is door een andere auteur of auteursduo geschreven, maar alle boeken spelen zich af in hetzelfde universum.
In de 24e eeuw heeft de mensheid kolonies op verschillende plekken in het zonnestelsel. De aarde is echter nog steeds het epicentrum, waar de macht ligt en alle belangrijke beslissingen worden genomen. Dan, vanuit het niets, is er opeens geen contact meer met de aarde. Vandaar de titel van de serie: de Zwijgende Aarde.
Titanium is het eerste boek dat ik van deze serie las. Een enkele keer kwam er een afkorting of begrip voorbij dat ik niet helemaal begreep, zoals de VAHA, maar afgezien daarvan was het boek heel goed los te lezen. Dat geldt ook voor het einde. Het is een mooi, afgerond verhaal dat ruimte openlaat voor meer. Ook leuk zijn de Nederlandse namen, zoals Nieuw-Schevenigen.
Hoofdpersoon Emmelie is op Titan gestrand, één van Saturnus manen. Daar is zo'n beetje alles te koop. Rijke mensen komen erheen om te surfen op de methaanzeeën, één van de vele kuuroorden te bezoeken en om te gokken. Het is echt het Las Vegas van de 24e eeuw. Men zoekt ook de mazen van de wet op om hun levensduur maximaal te verlengen. De hypocrisie speelt daarbij een hoofdrol. Hiermee wordt ook een parallel getrokken naar onze wereld, waarbij wij soms ook zeggen dat een ander iets moet laten wat we zelf wel doen.
Emmelie behoort niet tot de rijke groep die vakantie viert op Titan, dus moet ze werken voor haar geld. Ze krijgt een baantje als oogster van groenten. Dat baantje krijgt ze alleen omdat ze een “pure” is, iemand zonder implantaten. Sommige mensen hebben er namelijk veel geld voor over om te garanderen dat hun voedsel alleen door echte mensen is aangeraakt. Emmelie heeft ook een pratende polsband. Een geweldig ding. Ik ben echt een beetje verliefd erop.
De ontwikkeling van de relatie (of niet) tussen Niek en Emmelie vond ik wat cliché. Maar desalniettemin wel leuk uitgewerkt. De titel wordt later in het boek volkomen duidelijk en past ook goed bij het verhaal. Ook de cover, met daarop Saturnus en zijn ringen, past goed bij het boek.
Dit boek bevat van alles wat. Romantiek, mysterie, achtervolgingen, beschrijvingen van Titan, maar ook dat je gaat nadenken over sommige dingen hier op aarde. Ik geef het boek vier sterren.
Titanium is het derde deel van de Zwijgende Aarde serie. Ieder boek is door een andere auteur of auteursduo geschreven, maar alle boeken spelen zich af in hetzelfde universum.
In de 24e eeuw heeft de mensheid kolonies op verschillende plekken in het zonnestelsel. De aarde is echter nog steeds het epicentrum, waar de macht ligt en alle belangrijke beslissingen worden genomen. Dan, vanuit het niets, is er opeens geen contact meer met de aarde. Vandaar de titel van de serie: de Zwijgende Aarde.
Titanium is het eerste boek dat ik van deze serie las. Een enkele keer kwam er een afkorting of begrip voorbij dat ik niet helemaal begreep, zoals de VAHA, maar afgezien daarvan was het boek heel goed los te lezen. Dat geldt ook voor het einde. Het is een mooi, afgerond verhaal dat ruimte openlaat voor meer. Ook leuk zijn de Nederlandse namen, zoals Nieuw-Schevenigen.
Hoofdpersoon Emmelie is op Titan gestrand, één van Saturnus manen. Daar is zo'n beetje alles te koop. Rijke mensen komen erheen om te surfen op de methaanzeeën, één van de vele kuuroorden te bezoeken en om te gokken. Het is echt het Las Vegas van de 24e eeuw. Men zoekt ook de mazen van de wet op om hun levensduur maximaal te verlengen. De hypocrisie speelt daarbij een hoofdrol. Hiermee wordt ook een parallel getrokken naar onze wereld, waarbij wij soms ook zeggen dat een ander iets moet laten wat we zelf wel doen.
Emmelie behoort niet tot de rijke groep die vakantie viert op Titan, dus moet ze werken voor haar geld. Ze krijgt een baantje als oogster van groenten. Dat baantje krijgt ze alleen omdat ze een “pure” is, iemand zonder implantaten. Sommige mensen hebben er namelijk veel geld voor over om te garanderen dat hun voedsel alleen door echte mensen is aangeraakt. Emmelie heeft ook een pratende polsband. Een geweldig ding. Ik ben echt een beetje verliefd erop.
De ontwikkeling van de relatie (of niet) tussen Niek en Emmelie vond ik wat cliché. Maar desalniettemin wel leuk uitgewerkt. De titel wordt later in het boek volkomen duidelijk en past ook goed bij het verhaal. Ook de cover, met daarop Saturnus en zijn ringen, past goed bij het boek.
Dit boek bevat van alles wat. Romantiek, mysterie, achtervolgingen, beschrijvingen van Titan, maar ook dat je gaat nadenken over sommige dingen hier op aarde. Ik geef het boek vier sterren.
May 26, 2023
Als Emmelie op weg is naar Titan, waar ze metingen wil gaan verrichten voor een wetenschappelijk onderzoek, is er plotseling geen enkel contact meer mogelijk met de aarde. De zwijging is een feit en het schip, dat haar later na zou komen met al haar instrumenten, komt niet meer. Ze strandt in de koepel van Nieuw-Scheveningen en omdat ze niet tot de rijken behoort, die hier vakantie komen houden, moet ze wel werken voor haar geld. Ze vindt een baantje waarbij ze verse groenten moet oogsten. Dat werk krijgt ze alleen omdat ze een pure is (dus geen implanteten heeft).
In het goedkoopste restaurantje waar ze alleen menu’s met bonen serveren, ontmoet ze de arts Lotte. Met haar gaat ze surfen op de methaanzee. Dat het er op Titan heel anders aan toe gaat vanwege de zeer verschillende leef condities wordt mooi beschreven in de acties. Ook blijkt dat de rijke toeristen vaak niet zo puur zijn als ze willen doen geloven. Lotte vervangt gezonde organen voor kunstmatige. Organen worden vergokt in het casino.
In dit verhaal worden allerlei elementen gecombineerd. Termen uit de theoretische natuurkunde die interessant (en natuurlijk typisch sciencefictionachtig) lijken, maar waar niks mee wordt gedaan. Een polshorloge met een persoonlijkheid en spionagekwaliteiten, dat voor grappige situaties zorgt. Een oude vriendschap en een stroef verlopende liefdesrelatie. Ritjes in Titanen, de ontdekking dat er gesjoemeld wordt met de kunstorganen. Op het eind blijkt alles bij elkaar te passen en volgt een redding en een achtervolging. Michelle Dijon speelt daarbij weer een rol, waardoor de serie bij elkaar hoort. Er is op het laatst veel veranderd op Titan. Als lezer kan ik verder dromen hoe het daarna zal gaan.
In het goedkoopste restaurantje waar ze alleen menu’s met bonen serveren, ontmoet ze de arts Lotte. Met haar gaat ze surfen op de methaanzee. Dat het er op Titan heel anders aan toe gaat vanwege de zeer verschillende leef condities wordt mooi beschreven in de acties. Ook blijkt dat de rijke toeristen vaak niet zo puur zijn als ze willen doen geloven. Lotte vervangt gezonde organen voor kunstmatige. Organen worden vergokt in het casino.
In dit verhaal worden allerlei elementen gecombineerd. Termen uit de theoretische natuurkunde die interessant (en natuurlijk typisch sciencefictionachtig) lijken, maar waar niks mee wordt gedaan. Een polshorloge met een persoonlijkheid en spionagekwaliteiten, dat voor grappige situaties zorgt. Een oude vriendschap en een stroef verlopende liefdesrelatie. Ritjes in Titanen, de ontdekking dat er gesjoemeld wordt met de kunstorganen. Op het eind blijkt alles bij elkaar te passen en volgt een redding en een achtervolging. Michelle Dijon speelt daarbij weer een rol, waardoor de serie bij elkaar hoort. Er is op het laatst veel veranderd op Titan. Als lezer kan ik verder dromen hoe het daarna zal gaan.
December 21, 2020
Dit was mijn eerste SciFi boek, ooit! Zeker geen verkeerd boek om mee te starten denk ik. Het was voor mij een uitdaging om een SciFi boek te lezen aangezien het niet in mijn gangbare genres valt, maar toch!
Ik vond het verhaal zeer aantrekkelijk. Ik ben een politicologie achtergrond dus de verhaallijn over 'puren' en Emmelie's struggle voor geld was erg interessant. Het verhaal zelf is voornamelijk waarom ik dit boek dan ook echt wilde uitlezen, aangezien ik wel hier en daar wat spanning of diepgang miste. Aan het verhaal zelf heb ik dan ook niet echts iets op te merken. Maar; ik vond zelf dat er af en toe wat clichés aanwezig waren die ik dan weer wat minder vond. De 'nerd' die niet goed met anderen kan omgaan en seks rationaliseert lag er voor mij te dik op. Ik snap het uitgangspunt maar dit was een beetje een afknapper. Ik had misschien ook wat meer diepgang gewenst bij haar zoektocht naar de Theorie van Alles, het had leuk geweest als Emmelie op zoek was naar iets wat uiteindelijk dan ook verbonden kon worden aan het einde van het verhaal. Nu voelde het alsof het eerste stuk van het boek niet helemaal de weg wijst voor de rest van het verhaal. Ook voelde ik soms alsof het verhaal in het Engels geschreven had moeten zijn, daar sommigen zinnen voelde alsof ze vertaald waren, en het hevige gebruik van 'Kak!' was daar ook voor mij een deel van.
MAAR, ook toch twee leuke verhaal elementen waarvan ik kon appreciëren dat die er in zaten; de polsband van Emmelie en de Bonenkoning! Ook haar werk in de boerderijen was leuk verbonden met het verhaal.
Ik vond het verhaal zeer aantrekkelijk. Ik ben een politicologie achtergrond dus de verhaallijn over 'puren' en Emmelie's struggle voor geld was erg interessant. Het verhaal zelf is voornamelijk waarom ik dit boek dan ook echt wilde uitlezen, aangezien ik wel hier en daar wat spanning of diepgang miste. Aan het verhaal zelf heb ik dan ook niet echts iets op te merken. Maar; ik vond zelf dat er af en toe wat clichés aanwezig waren die ik dan weer wat minder vond. De 'nerd' die niet goed met anderen kan omgaan en seks rationaliseert lag er voor mij te dik op. Ik snap het uitgangspunt maar dit was een beetje een afknapper. Ik had misschien ook wat meer diepgang gewenst bij haar zoektocht naar de Theorie van Alles, het had leuk geweest als Emmelie op zoek was naar iets wat uiteindelijk dan ook verbonden kon worden aan het einde van het verhaal. Nu voelde het alsof het eerste stuk van het boek niet helemaal de weg wijst voor de rest van het verhaal. Ook voelde ik soms alsof het verhaal in het Engels geschreven had moeten zijn, daar sommigen zinnen voelde alsof ze vertaald waren, en het hevige gebruik van 'Kak!' was daar ook voor mij een deel van.
MAAR, ook toch twee leuke verhaal elementen waarvan ik kon appreciëren dat die er in zaten; de polsband van Emmelie en de Bonenkoning! Ook haar werk in de boerderijen was leuk verbonden met het verhaal.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 4, 2020
Een menselijke Science Fiction
Dit is het derde deel van de Zwijgende Aarde cyclus, bestaande uit J. de Klerk, Revolte, J. Polane, Roest, M. van Ness, Titanium, D. Mathijsen & A. Haen, Tweeleed en J. Klein Haneveld, IJsbrekers.
Emmelie, die voor een wetenschappelijke stage naar Titan gaat, strand daar als de Aarde zwijgt en zij geen toelage meer krijgt. Om te overleven moet ze uit haar comfortzone komen en zich onder de mensen mengen. Zal het haar lukken om te overleven en hoe zit het toch met haar vriend, de jetsetter Maximiliaan.
Mara zet een interessant verhaal neer. Je leeft mee met Emmelie, die moeite heeft met menselijk contact en niet altijd alle signalen opvangt. En dit is de plus van het verhaal, omdat ze haar zo menselijk neerzet en je meeleeft met haar beperkingen. Verder zet ze het contrast goed neer tussen de rijken en de arme werkende bevolking op Titan, de Las Vegas van de sterren.
Dit derde deel is wederom anders dan de voorgaande delen. Het is meer gericht op de mens en hun gevoelens dan dat het een spannend verhaal verteld. Ik vind het een plus dat ook dit soort verhalen kunnen worden verteld in de Zwijgende Aarde cyclus.
Dit is het derde deel van de Zwijgende Aarde cyclus, bestaande uit J. de Klerk, Revolte, J. Polane, Roest, M. van Ness, Titanium, D. Mathijsen & A. Haen, Tweeleed en J. Klein Haneveld, IJsbrekers.
Emmelie, die voor een wetenschappelijke stage naar Titan gaat, strand daar als de Aarde zwijgt en zij geen toelage meer krijgt. Om te overleven moet ze uit haar comfortzone komen en zich onder de mensen mengen. Zal het haar lukken om te overleven en hoe zit het toch met haar vriend, de jetsetter Maximiliaan.
Mara zet een interessant verhaal neer. Je leeft mee met Emmelie, die moeite heeft met menselijk contact en niet altijd alle signalen opvangt. En dit is de plus van het verhaal, omdat ze haar zo menselijk neerzet en je meeleeft met haar beperkingen. Verder zet ze het contrast goed neer tussen de rijken en de arme werkende bevolking op Titan, de Las Vegas van de sterren.
Dit derde deel is wederom anders dan de voorgaande delen. Het is meer gericht op de mens en hun gevoelens dan dat het een spannend verhaal verteld. Ik vind het een plus dat ook dit soort verhalen kunnen worden verteld in de Zwijgende Aarde cyclus.
March 31, 2024
Prettig en vlot geschreven met een goed opgebouwde spanningsboog en leuk uitgewerkte personages, waarvan de polsband-met-eigen-wil wellicht het belangrijkste is. Een stuk humoristischer dan de twee ook erg goede eerdere delen in deze reeks. Die delen, die weer hun eigen toffe eigenheden hebben, zijn door andere ook getalenteerde auteurs geschreven. Het enige onbegrijpelijke in het boek is de vreemde plotwending waarbij de focus van het (kunst-)orgaanhandelcomplot ineens verschuift naar de jacht op VAHA-mevrouw M.D. die daarmee niets te maken heeft. Heb ik iets gemist? Langs de andere kant wordt hiermee wel weer een duidelijke link met de eerdere delen gelegd, maar mijns inziens iets te geforceerd. Desondanks een spannend en goed scifi-boek met leuke feelgood- elementen dat een waardige plek heeft in de “De zwijgende aarde”-serie.
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 24, 2023
Ik ben nog niet zo heel erg thuis in het universum van de Zwijgende Aarde - volgens mij heb ik naast deze maar één ander boek in de reeks gelezen - maar Titanium zou best wel eens m'n favoriet kunnen zijn. Het voelt als Artemis, van Andy Weir, maar dan beter en leuker - ik vind Artemis de zwakste van z'n boeken, en deze is beter en leuker omdat ik de hoofdpersoon een stuk meer mag, en ze een polsband heeft die het verhaal een stuk grappiger maakt, zonder aandacht weg te halen van de punten die belangrijk zijn. Tussen de regels door lezend zie je terechte kritiek op kapitalisme en een mogelijk autistische(?) hoofdpersoon, maar ook als je daar niet tussendoor leest is het een leuk verhaal, en dat maakt dat deze de volle vijf sterren waard is.
October 14, 2020
Het derde boek in de Zwijgende Aarde serie is net als de rest zeker het lezen waard. Grootste minpunt is de lengte: het is uit voor je er erg in hebt.
Vlot geschreven, een atypisch, maar toch herkenbaar hoofdfiguur en een goed plot. Het is was luchtiger dan de andere delen, maar de schrijfstijlen van de verschillende auteurs in de serie vullen elkaar goed aan. Nergens echte 'world building' conflicten, wat toch een risico is met een serie als dit.
Tot dusver smaakt de serie naar meer.
Vlot geschreven, een atypisch, maar toch herkenbaar hoofdfiguur en een goed plot. Het is was luchtiger dan de andere delen, maar de schrijfstijlen van de verschillende auteurs in de serie vullen elkaar goed aan. Nergens echte 'world building' conflicten, wat toch een risico is met een serie als dit.
Tot dusver smaakt de serie naar meer.
October 29, 2023
Stel je voor dat je vast zit op Titan en je geld is bijna op. Dan ga je opzoek naar een baantje. Als dat eenmaal gelukt is kom je een oude bekende tegen, maar die zorgt ervoor dat alles op zijn kop staat. Ga je mee in de drama of sluit je je ervoor af ?
Het is een heerlijk verhaal wat zich afspeelt in space met een heerlijk randje feelgood en het stuk sci-fi . Ik ben echt van het verhaal gaan houden en vind het enorm goed geschreven. Daarom geef ik het boek 5 sterren.
Het is een heerlijk verhaal wat zich afspeelt in space met een heerlijk randje feelgood en het stuk sci-fi . Ik ben echt van het verhaal gaan houden en vind het enorm goed geschreven. Daarom geef ik het boek 5 sterren.
February 9, 2022
Ik las dit boek in 1 dag uit. Het was geweldig. 🥰
October 8, 2023
Meer science dan de voorgaande twee boeken in de Zwijgende Aarde, maar ook genoeg ruimtefictie inclusief vechtende megabots.
Displaying 1 - 15 of 15 reviews