Er bestaan 101 ongeschreven regeltjes waaraan je moet voldoen als je een vrouwenlijf hebt: je hoort te allen tijden slank te zijn, lichaamshaar is not done en als je 's avonds op stap gaat, draag je best geen kort rokje.
In De naakte waarheid bespreekt Jozefien op een verhelderende manier de oorsprong van deze regels. Lichaamsdeel per lichaamsdeel beantwoordt ze vragen als: Waarom wordt moederschap zo opgehemeld, maar moet ik mijn moederlichaam verstoppen? Hoe komt het dat we nog steeds geen leuk woord hebben voor onze vagina? En is de thickbootytrend écht bevrijdend?
Jozefien wil met dit boek vrouwen van hun complexen afhelpen. Aan de hand van persoonlijke getuigenissen, flink wat onderzoek, geschiedkundige weetjes en referenties uit de popcultuur vertelt ze met humor en zonder taboes wat het betekent om een vrouwenlichaam te hebben.
Na Emilie Pine is dit nog zo’n boek dat ik alle vrouwen (én mannen!!) cadeau zou willen doen. Pijnlijke eye-openers maar ook empowerende bedenkingen, quotes en bronnen. De feministe in mij haalde haar hartje op.
Toevallig allemaal boeken van mijn uitgeverij aan het lezen (de volgende is er ook eentje), maar dit is sowieso een urgent en eerlijk boek dat ook vooral door mannen/jongens gelezen mag worden. De feminist in mij is weer wakker geworden. Misschien tijd voor nog wat meer moederlandse geschiedenis?
Heerlijk onderhoudend en helder geduid, geschreven vanuit Daelemans’ achtergrond als meester in de beeldende kunst en latere hoofdredacteur van Charlie, doorspekt met eigen ervaringen en verwijzingen naar kunstenaressen als Clara Peeters, Nora Heysen, Joan Semmel, Cindy Sherman, Marina Abramovic, Artemisia Gentileschi, Sylvia Konior, Charlotte Abramow, Caroline Caldwell, wetenschapsters als Helen O’Connell, Renee Engeln (Beauty Sick), Cleopatra (!) en Kristen Schilt, activistes als Mona Eltahawy, Tarana Burke, Jameela Jamil, Sabine Peeters (Lief voor mijn lijf), Chidera Eggerue, Stella Bergsma, Paulette Leaphart, Anousha Nzume (Hallo witte mensen), Reni Eddo-Lodge, Erin McKean, Abby Wambach, Rebecca Solnit (Men Explain Things to Me), Alison Bechdel, Naomi Wolf (The Beauty Myth), cultuurwetenschapsters als Mineke Schipper (Heuvels van het paradijs), historicae als Frances Borzello (Kijken naar onszelf: zelfportretten van vrouwen) en Adrienne Mayor ...
Van ogenschijnlijk triviale zaken als hoge hakken en lippenstift naar het belang van zelfbeschikking en speaking out. Mannen- en vrouwenlichamen zijn in wezen niet zo tegengesteld, maar wat ervan gemaakt wordt en over gezegd wordt wel (al neemt de druk op mannen toe). Het begint met redelijk evidente stellingnames maar gaat steeds een stap verder zonder dat het ook maar een moment verveelt. Veel meisjes en vrouwen zien hun lijf niet als geheel, maar als een groep probleemzones, en dat is een gigantisch verlies aan tijd en energie. Ook de lucratieve businessmodellen achter die zogenaamde défauts en absurde dubbele moraal worden netjes geëxposeerd. Als je al wat weet over vrouwenrechten en intersectionaliteit is het natuurlijk niet nieuw, en dat pretendeert Daelemans ook niet, maar het is fijn dat het in zo’n vlot leesbaar boek bijeen is gebracht.
Over het structurele probleem van seksueel geweld onthou ik dat ‘de kans dat een man zelf het slachtoffer wordt van seksueel geweld vele keren groter is dan de kans dat hij ooit ten onrechte beschuldigd zal worden’ (p. 60). Daarnaast besteedt Daelemans aandacht aan onderrepresentatie van mensen met een beperking, Health at Every Size (‘Twintig jaar geleden verschilde een model in gewicht acht procent met een gemiddelde vrouw; vandaag is dat verschil 23 procent.’ (p. 87)), het structurele systeem van white privilege, de complexe discussie over de hoofddoek die in de Vlaamse media vooral door misplaatste figuren wordt gevoerd die weinig af blijken te weten van de rijke discussies in de moslimgemeenschap, ...
Tof ook dat je nog eens leest hoezeer gendernormen qua kledij en uiterlijk fluctueren: van Perzische soldaten in de 15e eeuw en Lodewijk XIV in de 17e eeuw die schoenen met hakken droegen, naar de rokjes van de oude Grieken, over het achterwerk van vrouwen dat nu eens breed, dan weer smal, dan weer voller, dan androgyn en nu weer Brazilian moet zijn, tot de viriele lange haren van de Vikings, de eyeliner en rode lippenstift van Toetanchamon, de blush in het 16e-eeuwse Engeland, en again bij Lodewijk XIV. Ook de graven van vrouwelijke strijders (Amazones?) in Sarmatia en Scythië komen aan bod, vol wapens, paardrijmateriaal en zowat driehonderd skeletten van vrouwen tussen de tien en vijfenveertig jaar oud. Eat that, Penny!
Persoonlijk niet veel nieuws gelezen. Wel heel blij met wat ik las!:) leuke weetjes! Voor mijn part mag dit verplicht leesvoer worden in de middelbare school!
Ik heb het erg graag gelezen. Herkenning natuurlijk, maar toch ook nog een hoop eye-openers. De 'wait-what' stukken aan het eind van de hoofdstukken vond ik ook erg leuk.
Om te onthouden ( wat dan weer een citaat is, van Ilse Ceulemans ):
"Als je jong bent, en fris, en mooi, dan kijkt iedereen naar jou. Je vángt het licht. Het geheim van mooi ouder worden is: zélf licht beginnen te geven."
En dan van Jozefien zelf:
"..Het is tijd voor andere dingen nu, die minder te maken hebben met hoe ik eruitzie, maar meer met wat ik kan en wie ik ben. Heerlijk lijkt me dat. Laat je dus niet gek maken door antirimpelcremes en gefotoshopte modellen en draag je tekenen van ouderdom met trots."
Een boek dat je tonnen positiviteit en inzichten geeft over het vrouw zijn! Met momenten ontzettend vlot om te lezen en uiterst herkenbaar. Soms werd het jammergenoeg langdradig. Dat is waarschijnlijk omdat ik minder voeling heb met het bedrijfsleven. Vandaar dus ook mijn 3 sterren. Toch raad ik het vrouwen aan die nood hebben aan een eerlijke kijk op het vrouw zijn!
Relativerend, nuchter en vlot geschreven boek. Aangenaam om te lezen. Maar soms te oppervlakkig (er komt veel aan bod in een te beperkt aantal bladzijden). Hoewel ik het uitgangspunt van dit boek goed vond raakte het mij minder dan verwacht. Misschien omdat ik zelf al de leeftijd van relativering bereikt heb. Wel een goed boek voor jonge meisjes.
Voor iemand die niet zo onzeker is over haar lichaam misschien niet zo'n nuttig boek. Een paar feitjes maakten me juist onzekerder. Maar er zaten ook veel leerzame dingen in het boek. Ik las dat anderen zich een beetje stoorden aan de schrijfstijl. Zelf heb ik het luisterboek gelezen dus de spreektaal stoorde me niet zo.
Het boek dat moest geschreven worden voor het Nederlandstalig publiek. Wie veel met feministische thema's bezig is, leert niet veel nieuws. Maar de voorbeelden komen uit onze media en cultuur. Vlot geschreven, leuk vormgegeven.
Persoonlijk weinig nieuwe informatie gelezen maar toch interessante opfrisbeurt van het geheugen. Het levert mooie gespreksonderwerpen op, zeker met mannelijke vrienden! Ik hoop dat zo veel mogelijk mannen dit boek ook zullen lezen.
Leuk idee om de lichaamsdelen af te gaan; al vond ik net de ideeën die de schrijfster aanhaalt op het einde (en die dus niet meer in het boek pasten) juist de meest interessante. Toch een gemiste kans.
Desondanks ik mij wel ergerde aan een bepaalde zin in ieder hoofdstuk, vond ik het toch bevrijdend om deze eens gelezen te hebben. Vooral ook wanneer je bepaalde namen opzoekt om zo bepaalde onderwerpen nog beter te begrijpen. Het maakt ook veel goed dat de auteur op het einde aangaf dat dit boek ingevuld is naargelang haar perspectief en ervaringen, waardoor dit compleet anders zou kunnen zijn voor iemand anders. Alsook waarom ze bepaalde onderwerpen nog niet heeft aangehaald. Het boek heeft mij toch heel wat zaken bijgebracht over de body image met vroeger en nu.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Als een echte fan girl zat ik op de eerste rij toen Jozefien kwam spreken op OpenVRT, toen ze door Dalilla Hermans werd geïnterviewd op de Boekenbeurs, én – uiteraard – toen ze haar boek zat te signeren. Zodra ik van het bestaan van dat boek had gehoord, stond het op mijn leeslijst; nu staat het als gesigneerd exemplaar op mijn boekenrek. Clever gestructureerd, voldoende gestaafd en verfrissend geschreven: ik had spijt dat ik het boek (alweer na enkele dagen) al uitgelezen had. Ik haalde er niet alleen een hoop interessante wist-je-datjes uit, maar ook en vooral enkele verhelderende inzichten. Dit boek moet je écht gelezen hebben.
Het is allemaal waar wat ze schrijft, maar voor mij stond er weinig nieuws in dit boek. Ik wou wel dat ik het als dertienjarig meisje had gelezen. Dat zou veel veranderd hebben aan hoe ik naar mezelf keek. Dus: verplichte kost voor tieners, pubers, jongeren, zowel meisjes als jongens!
Ik ben zo blij dat dit boek eindelijk geschreven werd. Knap werk van Jozefien Daelemans! Ik leerde zoveel bij, sloeg aan het filosoferen, voelde me strijdlustig, wilde dit boek aan iedereen cadeau doen die veel te vaak over zijn of haar lichaam twijfelt. Aanrader <3