De broers Berio en Luca maken deel uit van een reizend circus dat probeert het hoofd boven water te houden onder het fascistische bewind van Mussolini. De jongens treden op met een adembenemende act aan de trapeze. De jonge fotografe Yulia wordt gezocht en Luca besluit haar te helpen. Hij verstopt haar, ook al houden de fascisten het circus nauwlettend in de gaten. Zijn gevoelens voor Yulia zorgen voor een barst in de verstandhouding tussen de broers, die elkaar hoog in de nok van de tent blindelings moeten kunnen vertrouwen.
Het begint een baby, achtergelaten in de sneeuw. Een moeder die struikelde in de sneeuw en niet meer overeind kwam. De baby gevonden door een kleine circuskaravaan.
Tenminste, zo denkt Luca dat het is gegaan. Hoe zijn leven was voordat hij deel was van het circus. Voordat hij de broer van Berio was. Voordat zij samen de gevaarlijke trapeze act hadden en elkaar blindelings vertrouwden.
Maar sommige dingen kunnen niet voor altijd zijn. Terwijl het bewind van Mussolini optrekt, en het lastiger wordt voor het kleine circus om te blijven reizen, komt ook de relatie tussen de broers onder druk te staan. Vooral als dan ook nog een meisje in beeld komt, fotograaf Yulia.
Alles wat licht is is een prachtig jeugdboek, met vleugjes historische fictie en prachtige momenten van relaties tussen mensen. Naar mijn mening, het perfecte boek voor de herfst. Terwijl het buiten kouder wordt, kan ik elke lezer aanraden om even te ontsnappen naar dit kleine reizende circus.
Meh. Te veel personages. Te weinig inzichten/noties van het fascisme. Ik geloofde de onvoorwaardelijke liefde tussen de twee "broers" niet waarop het hele verhaal gebaseerd is. Chaotisch. Geen echt mooi rond afgesloten verhaal. Meh.
Als je een boek las en meteen na de laatste pagina denkt : 'Van deze auteur wil ik nog meer lezen', weet je dat je een fijn boek gelezen hebt. De belevenissen van Luca en zijn circussen in het Italië van rond 1927 zijn het lezen meer dan waard! Komt op mijn leeslijst voor de leerlingen.
Luca ontsnapt als baby op het nippertje aan de dood. Nadat zijn moeder een fatale val in de sneeuw maakt, houdt een wolf hem warm tot Veronika voorbijkomt. Zij ontfermt zich over de vondeling. Veronika is goochelaar in een circus. Haar eigen zoon Berio en Luca groeien op als broers en worden adembenemend lenige acrobaten aan de trapeze. Intussen schrijven we 1928, Italië is in de greep van Mussolini en zijn nietsontziende zwarthemden. De dreigende sfeer die van de fascistische nieuwe orde uitgaat, sluipt de roman binnen. Luca raakt bevriend met de jonge fotografe Yulia. Al gauw blijkt dat de zwarthemden naar haar op zoek zijn, ze willen kost wat kost haar compromitterende filmrolletjes in handen krijgen. Luca vindt een schuilplek voor Yulia, zorgt zo vaak hij kan voor eten en gezelschap. Dit geheim deelt hij met niemand, ook niet met zijn broer Berio. Die komt erachter en vindt dat hele mysterieuze gedoe maar niets. En niet alleen omdat de zwarthemden overal op de loer liggen. Om als duo aan touwen en trapezestok halsbrekende toeren uit te halen, moet je perfect op elkaar kunnen inspelen. En Yulia lijkt een wig tussen hen te drijven. Houden de broers genoeg van elkaar om hun samenspel vol te houden? Of houdt broederliefde ook loslaten in? Echte broers zijn ze trouwens niet, de wolvengeur heeft Luca nooit helemaal verlaten. Alles wat licht is is geslaagd op vele vlakken. Door de rake karakterbeschrijvingen leren we alle leden van het circusgezelschap kennen alsof we zelf tot de bonte kring behoren. Marleen Nelen schept mooie, krachtige beelden en verwoordt precies. De ingewikkelde acrobatieën zijn grandioos beschreven. De historische achtergrond maakt het boek extra boeiend. En de grootste troef van de roman ligt naar mijn gevoel in de uitwerking van de psychologische spanning tussen Luca en Berio. Katrien Van Hecke
Points positifs : la représentation de l’art et notamment du cirque qui est généralement peu représenté dans les médias, la relation fraternelle très fusionelle , également un sujet peu abordée dans la littérature contemporaine et globalement bien traité dans ce livre. Cela m’a également permis de découvrir le travail d’Alexandre Calder, à qui le cirque miniature de Luca fait référence. Le vocabulaire est également de grande qualité pour un roman destiné à la jeunesse, ce qui était très agréable.
Points négatifs : la quatrième de couverture française vantait un roman historique, or, cette histoire aurait aussi bien pu avoir lieu dans n’importe quel contexte. Il y a certes des mentions des Chemises noires, des films de propagande, des réunions de jeunes, etc, mais j’aurais aimé en voir plus, que l’histoire soit davantage concentrée sur ce contexte historique bien particulier. En tout cas, c’est ce à quoi je m’attendais, et j’étais déçue de voir que ça n’arrivait pas. Mais ce n’est pas tant liée à l’autrice qu’à la communication de la maison d’édition française à mon avis. En revanche, j’ai eu du mal à m’attacher aux personnages, à bien cerner leurs intentions. Sans parler de Yulia qui est fuyante tout au long de l’histoire et dont on ne sait si elle apprécie réellement le protagoniste. Enfin, j’ai trouvé que ce roman manquait d’action, d’intrigue. C’était plus comme une succession de petits événements sans réel lien entre eux, ce que j’ai trouvé un peu dommage vu le potentiel de l’histoire.
Avec du recul, je me dis que c’était surtout nous donner accès à une parcelle déterminante de la vie du héros dans laquelle il décide ce qu’il veut faire de sa vie et c’est bien aussi même si j’aime moins ce genre de récit.
In het begin vond ik het boek niet zo interessant, en ik had niet zoveel zin om het uit te lezen. Na even doorbijten kwam ik wel aan de goede en interessante stukken. Daarna vond ik het wel een leuk en goed boek. Ze schrijft erg beeldrijk, waardoor ik me de dingen goed kan voorstellen. Er zijn ook verschillende personages die niet echt als normaal beschouwd zouden worden, maar toch worden ze wel realistisch beschreven, wat ik wel mooi vind
Tijdens het lezen dacht ik dat ik dit boek drie sterren zou geven, want het was prima, maar niet heel meeslepend. De laatste 50 pagina's waren echter zo goed dat ik voor vier ben gegaan. Mooi boek!
Ik voelde geen enkele compassie met de personages, daarnaast waren ze voor mij allemaal erg egoïstisch en ongeloofwaardig. Naar het einde toe werd de verhaallijn iets boeiender, maar nog steeds niet echt bewonderenswaardig.