What do you think?
Rate this book
Εισαγωγή στην Κατανοητική Φιλοσοφία
Η απελευθερωτική αγωνία του ανθρώπινου είδους, τουλάχιστον στην Δύση, εκφράσθηκε από αρχαιοτάτων χρόνων μ’ έναν ιδιαίτερα εμφατικό τρόπο. Η έμφαση έγκειται, κυρίως, στο γεγονός ότι απολυτοποιήθηκε η αξιακή χρήση του ‘’ορθού λόγου’’. Συνέπεια της διαδικασίας αυτής υπήρξε η παραγωγή ανθρωποκεντρικής υπεραξίας, η οποία οδήγησε την, κατ’ αρχήν, φωτεινή θεωρία της χειραφέτησης, στα σκοτεινά μονοπάτια της μανιχαϊκής αντίληψης.
Ο Λογικός Πυρήνας της εν λόγω θεωρίας, σε όλες τις ιστορικές βαθμίδες εξέλιξής της, είναι εξ υπαρχής αυτο-οριζόμεμος κι όχι, όπως θα έπρεπε, ετερο-οριζόμενος. Μπορούμε να γράψουμε, πολύ απλά, το εξής: Ο άνθρωπος θα απελευθερωθεί -σύμφωνα με τον παραπάνω Λογικό Πυρήνα- από τα δεσμά του, επειδή είναι προορισμένος για κάτι τέτοιο συμφώνως τη φύσει του. Δεν μπαίνει, όμως εδώ, καθόλου το θέμα της φύσης της φυσιοποίησής του. Δηλαδή παρακάμπτεται, στην καλύτερη περίπτωση, η έρευνα της φυσικής του, θα μπορούσαμε να πούμε, ιστορίας.
Λίγο να προσπαθήσουμε να ξεδιπλώσουμε τη σκέψη μας περί τη φυσική ιστορία του ανθρώπινου γένους, θα σκοντάψουμε πάνω σε ένα εντυπωσιακό γεγονός. Ενώ, από τη μια μεριά, συναντάμε μια υπεραφθονία του Νοείν, απο την άλλη βρισκόμαστε μπροστά σε μία ολοκληρωτική ένδεια του Κατανοείν. Κι αυτό, βέβαια, συνιστά το αυτονόητο, αφού, όπως γνωρίζουμε, ο δυτικότροπος επιστημονισμός, με τη θετικιστική κατεύθυνση, ποδηγετεί την απελευθερωσιακή φιλοσοφική θεώρηση, που τελεί σε ύφεση και ανυποληψία. Αμέτρητες φορές η ανθρώπινη νόηση διεμβόλισε το χώρο και το χρόνο, σε μια προσπάθεια να συλλάβει το βάθος του ουρανού της. Κι άλλες τόσες διεύρυνε τον ορίζοντά της, επιχειρώντας να εξακριβώσει αυτόν, ακριβώς, τον ουρανό. Ελάχιστες, όμως, ήταν οι φορές, κατά τις οποίες η νόηση πέρασε στο επίπεδο της κατανόησης. Κι ακόμη λιγότερες υπήρξαν οι στιγμές, κατά τις οποίες τούτη η κατανόηση κατανοήθηκε με τη δέουσα ευπρέπεια κι ευλάβεια.
Η αμείλικτη νόηση παράγει τον αυστηρικισμό στη Σκέψη˙ η ειδοποιός διαφοροποίησή της, η κατανόηση, εκφέρει την ώσμωση Λόγου και υγιούς Θυμικού. Συνεπώς, στην πρώτη περίπτωση, καταγράφεται κλειστό κύκλωμα Σκέψης, ενώ στη δεύτερη εγγράφεται η κριτική άρνησή του. Σε ελεύθερη μετάφραση μπορούμε να γράψουμε ότι: Το Κατανοείν, ως δεύτερη και κριτικά αποκαθαρμένη σφαίρα του Νοείν, έρχεται να απελευθερώσει τη Σκέψη απο τη θετική “παγίδα” του λόγου της, κατά πρώτη φάση. Κατά δεύτερη, προωθεί το Λόγο σε ανώτερη διάσταση, αφού τον μπολιάζει με την Άρνηση του υποκειμενισμού του, συνδέοντάς τον με το ίδιο το λειτουργικό θυμικό του ανθρώπινου παράγοντα.
Η Φιλοσοφία, για να επιβεβαιωθεί ως η αέναη εξέλιξη του Λόγου προς την αυτογνωσία του, πρέπει να ερμηνεύει και να ετυμολογεί τον εαυτό της κάθε στιγμή, μέσα απο το πρίσμα της ιστορικότητάς της. Τούτο παραπέμπει στην κατανόηση της Νόησης˙ στην κριτική έκταση της σκέψης. Και μιλώντας για κριτική έκταση της σκέψης, εννοούμε ότι η λογική της νόησης θα πρέπει να απομυστικοποιήσει τη φυσική άρνησή της˙ η θυμική διαδικασία που διέπει αυτοδικαίως την πραγματοποιημένη φιλοσοφία, δηλαδή την Ιστορία. Ένστικτα, παρορμήσεις, συναισθήματα, καταπιεσμένες επιθυμίες εδράζονται στη σκοτεινή πλευρά του… φεγγαριού της λογικής, διεκδικούν όμως επίμονα μια θέση στον… ήλιο της.
Επομένως, το Κατανοείν διατείνεται ότι μπορεί να συλλάβει το Νοείν τόσο στη θετική όσο και στην αρνητική φορά του. Κι αυτό επειδή ερμηνεύει το συνειδητό, διασαφηνίζοντας συγχρόνως το ασυνείδητο˙ διηγείται το λογικό με μια αφήγηση μη λογική. Η διαδικασία αυτή, εάν υποβληθεί στην κατάλληλη αναγωγή, προβάλλει αναντίρρητα ένα γεγονός: την ταύτιση του Ορθού Λόγου με την αυτογνωσία της διάνοιας, η οποία μεταφράζεται σε κατανόηση. Και τούτο, επειδή η διάνοια απαλλάσσεται, μέσω της αφαίρεσης του Κατανοείν, από τη μεταμφιεσμένη ‘’λογική’’ που στην ουσία της είναι ασυνείδητη κυκλοφορία του μη λογικού.
Συμπερασματικά, η φιλοσοφία που δεν λαμβάνει υπόψη την κριτική ένσταση του λόγου της και παραμένει απλώς στην πρώτη άποψη του νοείν, δεν μπορεί να πραγματωθεί στην ιστορική φάση και συνεπώς αυτοαναιρείται ως Γνώση. Κατά τον ίδιο τρόπο, η Ιστορία που απαξιώνει την κριτική ένσταση της πράξης της, δεν μπορεί να θεωρήσει τη φιλοσοφική φάση και επομένως αυτοκαταργείται ως Πράξη. Και στις δύο περιπτώσεις, όπως φαίνεται, εκλείπει το Κατανοείν˙ άρα, δεν νοείται γνώση της φυσικής ιστορίας της ανθρώπινης παράστασης, χωρίς την υποχρεωτική διαμεσολάβηση της Κατανοητικής Φιλοσοφίας.
καθ’ ημάς Ιστορικό χάρτη
Ο Λογικός Πυρήνας της εν λόγω θεωρίας, σε όλες τις ιστορικές βαθμίδες εξέλιξής της, είναι εξ υπαρχής αυτο-οριζόμεμος κι όχι, όπως θα έπρεπε, ετερο-οριζόμενος. Μπορούμε να γράψουμε, πολύ απλά, το εξής: Ο άνθρωπος θα απελευθερωθεί -σύμφωνα με τον παραπάνω Λογικό Πυρήνα- από τα δεσμά του, επειδή είναι προορισμένος για κάτι τέτοιο συμφώνως τη φύσει του. Δεν μπαίνει, όμως εδώ, καθόλου το θέμα της φύσης της φυσιοποίησής του. Δηλαδή παρακάμπτεται, στην καλύτερη περίπτωση, η έρευνα της φυσικής του, θα μπορούσαμε να πούμε, ιστορίας.
Λίγο να προσπαθήσουμε να ξεδιπλώσουμε τη σκέψη μας περί τη φυσική ιστορία του ανθρώπινου γένους, θα σκοντάψουμε πάνω σε ένα εντυπωσιακό γεγονός. Ενώ, από τη μια μεριά, συναντάμε μια υπεραφθονία του Νοείν, απο την άλλη βρισκόμαστε μπροστά σε μία ολοκληρωτική ένδεια του Κατανοείν. Κι αυτό, βέβαια, συνιστά το αυτονόητο, αφού, όπως γνωρίζουμε, ο δυτικότροπος επιστημονισμός, με τη θετικιστική κατεύθυνση, ποδηγετεί την απελευθερωσιακή φιλοσοφική θεώρηση, που τελεί σε ύφεση και ανυποληψία. Αμέτρητες φορές η ανθρώπινη νόηση διεμβόλισε το χώρο και το χρόνο, σε μια προσπάθεια να συλλάβει το βάθος του ουρανού της. Κι άλλες τόσες διεύρυνε τον ορίζοντά της, επιχειρώντας να εξακριβώσει αυτόν, ακριβώς, τον ουρανό. Ελάχιστες, όμως, ήταν οι φορές, κατά τις οποίες η νόηση πέρασε στο επίπεδο της κατανόησης. Κι ακόμη λιγότερες υπήρξαν οι στιγμές, κατά τις οποίες τούτη η κατανόηση κατανοήθηκε με τη δέουσα ευπρέπεια κι ευλάβεια.
Η αμείλικτη νόηση παράγει τον αυστηρικισμό στη Σκέψη˙ η ειδοποιός διαφοροποίησή της, η κατανόηση, εκφέρει την ώσμωση Λόγου και υγιούς Θυμικού. Συνεπώς, στην πρώτη περίπτωση, καταγράφεται κλειστό κύκλωμα Σκέψης, ενώ στη δεύτερη εγγράφεται η κριτική άρνησή του. Σε ελεύθερη μετάφραση μπορούμε να γράψουμε ότι: Το Κατανοείν, ως δεύτερη και κριτικά αποκαθαρμένη σφαίρα του Νοείν, έρχεται να απελευθερώσει τη Σκέψη απο τη θετική “παγίδα” του λόγου της, κατά πρώτη φάση. Κατά δεύτερη, προωθεί το Λόγο σε ανώτερη διάσταση, αφού τον μπολιάζει με την Άρνηση του υποκειμενισμού του, συνδέοντάς τον με το ίδιο το λειτουργικό θυμικό του ανθρώπινου παράγοντα.
Η Φιλοσοφία, για να επιβεβαιωθεί ως η αέναη εξέλιξη του Λόγου προς την αυτογνωσία του, πρέπει να ερμηνεύει και να ετυμολογεί τον εαυτό της κάθε στιγμή, μέσα απο το πρίσμα της ιστορικότητάς της. Τούτο παραπέμπει στην κατανόηση της Νόησης˙ στην κριτική έκταση της σκέψης. Και μιλώντας για κριτική έκταση της σκέψης, εννοούμε ότι η λογική της νόησης θα πρέπει να απομυστικοποιήσει τη φυσική άρνησή της˙ η θυμική διαδικασία που διέπει αυτοδικαίως την πραγματοποιημένη φιλοσοφία, δηλαδή την Ιστορία. Ένστικτα, παρορμήσεις, συναισθήματα, καταπιεσμένες επιθυμίες εδράζονται στη σκοτεινή πλευρά του… φεγγαριού της λογικής, διεκδικούν όμως επίμονα μια θέση στον… ήλιο της.
Επομένως, το Κατανοείν διατείνεται ότι μπορεί να συλλάβει το Νοείν τόσο στη θετική όσο και στην αρνητική φορά του. Κι αυτό επειδή ερμηνεύει το συνειδητό, διασαφηνίζοντας συγχρόνως το ασυνείδητο˙ διηγείται το λογικό με μια αφήγηση μη λογική. Η διαδικασία αυτή, εάν υποβληθεί στην κατάλληλη αναγωγή, προβάλλει αναντίρρητα ένα γεγονός: την ταύτιση του Ορθού Λόγου με την αυτογνωσία της διάνοιας, η οποία μεταφράζεται σε κατανόηση. Και τούτο, επειδή η διάνοια απαλλάσσεται, μέσω της αφαίρεσης του Κατανοείν, από τη μεταμφιεσμένη ‘’λογική’’ που στην ουσία της είναι ασυνείδητη κυκλοφορία του μη λογικού.
Συμπερασματικά, η φιλοσοφία που δεν λαμβάνει υπόψη την κριτική ένσταση του λόγου της και παραμένει απλώς στην πρώτη άποψη του νοείν, δεν μπορεί να πραγματωθεί στην ιστορική φάση και συνεπώς αυτοαναιρείται ως Γνώση. Κατά τον ίδιο τρόπο, η Ιστορία που απαξιώνει την κριτική ένσταση της πράξης της, δεν μπορεί να θεωρήσει τη φιλοσοφική φάση και επομένως αυτοκαταργείται ως Πράξη. Και στις δύο περιπτώσεις, όπως φαίνεται, εκλείπει το Κατανοείν˙ άρα, δεν νοείται γνώση της φυσικής ιστορίας της ανθρώπινης παράστασης, χωρίς την υποχρεωτική διαμεσολάβηση της Κατανοητικής Φιλοσοφίας.
καθ’ ημάς Ιστορικό χάρτη
ebook
First published October 13, 1999
9 people want to read
About the author
Alexis Karpouzos
46 books852 followersAlexis karpouzos (Greek: Αλέξης καρπούζος) is a Philosopher, Spiritual Teacher and Author, (born April 09, 1967, Athens city, Greece). He is the Founder of the International Community of Learning, Research and Culture in Greece. Our goal is to create a spiritual experience in consciousness worldwide, where people recognize that we are all part of an interconnected whole.
amazon.com/author/alexis-karpouzos
The community has contacts and partnerships in 15 countries. More than 12.000 people have participated in the lessons and community's actions. The community's activities include residential courses and conferences, discussion groups, social activities, art workshops, produces events, publishes books and videos in Greece. Apart from its educational and research aspects, the community organizes, develops and takes part in a self-organized actions: ·Art Actions (visual actions, musical actions and drama group) Cultural Actions (cinema club, dance club) Social Actions (Social Solidarity Clinic, social school, School for migrants and refugees).
O Αλέξης Καρπούζος είναι Φιλόσοφος και Συγγραφέας, ιδρυτής και συντονιστής της Διεθνούς Κοινότητας Μάθησης, Έρευνας και Πολιτισμού στην Ελλάδα.
amazon.com/author/alexis-karpouzos
The community has contacts and partnerships in 15 countries. More than 12.000 people have participated in the lessons and community's actions. The community's activities include residential courses and conferences, discussion groups, social activities, art workshops, produces events, publishes books and videos in Greece. Apart from its educational and research aspects, the community organizes, develops and takes part in a self-organized actions: ·Art Actions (visual actions, musical actions and drama group) Cultural Actions (cinema club, dance club) Social Actions (Social Solidarity Clinic, social school, School for migrants and refugees).
O Αλέξης Καρπούζος είναι Φιλόσοφος και Συγγραφέας, ιδρυτής και συντονιστής της Διεθνούς Κοινότητας Μάθησης, Έρευνας και Πολιτισμού στην Ελλάδα.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
June 28, 2020
Εξαιρετικό βιβλίο!
April 27, 2020
Μια μοναδική σύνοψη της φιλοσοφίας, των κοινωνικών επιστημών και των εξελίξεων στις φυσικές επιστήμες του 20 αιώνα. Ένας στοχασμός στην ιστορία και τη φιλοσοφία της ανθρώπινης χειραφέτησης!
January 6, 2020
Το βιβλίο συνιστά μια στοχαστική εγκυκλοπαιδεια, με περιεκτικό, διεισδυτικο και σαφή λόγο ο συγγραφέας μάς παρουσιάζει την ιστορία και τη φιλοσοφία της χειραφέτησης, συγχρόνως όμως, δείχνει και ένα άλλο δρόμο σκέψης και στοχασμού.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews