Οι ήρωες της Αντιγόνης Ηλιάδη κινούνται ασθμαίνοντας στις δυτικές συνοικίες και στα μισοσκότεινα στενά της πόλης της Θεσσαλονίκης. Στιγματισμένοι από την τάξη, τον τόπο και το φύλο τους, οραματίζονται και πραγματοποιούν άλματα μιας ποιητικής απόδρασης. Η Αντιγόνη Ηλιάδη κατορθώνει μέσα από τη λιτή έκφρασή της και το χιούμορ της, που ενίοτε αγγίζει τα όρια του σπαραγμού, να διαμορφώσει ήδη ένα διακριτό, προσωπικό λογοτεχνικό ύφος.
Όταν διαβάζεις βιβλία που δεν είναι από τα πολυδιαφημισμένα και πετυχαίνεις διάνα, νιώθεις λίγο σαν να ανακαλύπτεις έναν κρυμμένο θησαυρό.
Στον Καιρό των Ζωντανών, κάποιοι ήρωες ζούνε με την τηλεόραση μόνιμα ανοιχτή γιατί δεν μπορούν αλλιώς, άλλοι νιώθουν παγιδευμένοι σαν το ψάρι μες στη γυάλα, άλλοι σέρνονται σαν σκιές, στις σκοτεινές συνοικίες της Θεσσαλονίκης. Ιστορίες απλών ανθρώπων που πνίγονται, που προσπαθούν να επιβιώσουν ή να κάνουν με τον δικό τους τρόπο τη μεγάλη απόδραση.
Μια συλλογή διηγημάτων που μου έφερε στο μυαλό ιστορίες του Χρήστου Οικονόμου και θεατρικά του Γιάννη Τσίρου. Και μια συγγραφέας με κοφτή αλλά δυνατή γραφή, άλλοτε σκληρή άλλοτε ποιητική, που γράφει για το πώς είναι να ζεις σε αυτόν τον τόπο, σε αυτόν τον καιρό που ζούμε.
Υ.γ. Απαραίτητη διευκρίνιση: Το ίδιο επώνυμο... απλή συνωνυμία.
*3,5 Αρκετά ειρωνικά το φετινό ριντινγκ τσαλεντζ τελειώνει με ακριβως ιδια θεματολογία όπως και πέρυσι. Με ωδή στον μικροαστό. Αυτή τη φορά όμως είναι 11 οι ωδές και διαδραματίζονται όλες στη γλυκιά και άγρια δυτική θεσσαλονίκη. Μοναξιά, Μελαγχολία, μιζέρια, ψυχασθένεια, ζωή σε μια πόλη που προχωράει μόνο για κάποιους. Όμορφη γραφή, σύγχρονη, η Αντιγόνη Ηλιάδη ως συγγραφέας της νέας πλέον γενιάς γράφει με έναν σύγχρονο χαρακτήρα, διατηρώντας όμως την παλιακή αύρα της Θεσσαλονίκης.