Ροδάνθη Της Μοίρας Μου Καμώματα

by Μαρία Παπαπαναγιώτου

Με λένε Ροδάνθη και είμαι καλά. Έτσι δε λέμε όλοι εμείς που έχουμε ταμπουρωθεί σε μια ζωή ρουτίνας, τάξης και ασφάλειας, χωρίς πάθη και χωρίς εκπλήξεις; Με λένε Ροδάνθη κι είμαι είκοσι εννιά χρονών. Δεν είμαι παντρεμένη, δεν έχω καν σχέση. Δεν έχω παιδιά, ούτε σκύλο, ούτε γάτα. Δεν έχω δεσμεύσεις και δεν έχω υποχρεώσεις. Με μια λέξη είμαι ελεύθερη! Μια όμορφη λέξη που χρησιμοποιούν όσοι είναι μόνοι, σαν αστραφτερή διαφήμιση για οδοντόκρεμα, για να καλύψουν τις νύχτες δίχως τέλος, μ’ έναν κουβά παγωτό στο χέρι για να ζεστάνει την καρδιά τους. Τι “κακό” θα μπορούσε να μου συμβεί; Μια μοιραία συνάντηση, μια μοιραία πτώση, και ο τακτοποιημένος, κενός μου κόσμος θα γυρίσει ανάποδα. Ένας Θεός ξέρει που θα με οδηγήσει μια ατελείωτη σειρά από φαινομενικά αναπάντεχες συμπτώσεις. Ένας Θεός; Όχι! Μάλλον τρεις Μοίρες, που σαν παιχνιδιάρες γάτες, αποφάσισαν να κάνουνε κουβάρι το νήμα της δικής μου ζωής!

Unknown Binding

Reviews

[Θεωνη Κωνσταντοπουλου · Rating 5 out of 5]

Οι Μοίρες, στην Ελληνική Μυθολογία, είναι οι δυνάμεις εκείνες που ευθύνονται για όλα τα καλά και όλα τα κακά στη ζωή του κάθε θνητού, από την γέννησή του μέχρι και τον θάνατό του.
Το όνομά τους προέρχεται από το αρχαίο ρήμα " μειρομαι " που σημαίνει " μοιράζω ".

Οι Μοίρες αντλούν την δύναμή τους από τον ίδιο τον Δία. Σ'αυτές υπακούν μέχρι και οι Θεοί, οι οποίοι έχουν βέβαια την δύναμη να αλλάζουν την μοίρα των ανθρώπων διαταρρασσοντας όμως παράλληλα την αρμονία του σύμπαντος.

Οι Μοίρες, στην Ελληνική Μυθολογία, είναι τρεις.
Η Κλωθώ είναι εκείνη που κλωθει, που γνεθει το νήμα της ζωής.
Η Λάχεσις είναι εκείνη που μοιράζει τους κληρους, εκείνη που καθορίζει τι θα λάχει στον καθένα.
Η Άτροπος είναι τέλος εκείνη που κόβει το νήμα της ζωής, όταν έρθει η ώρα.

Μπορείτε τώρα να φανταστείτε τι μπορεί να συμβεί όταν οι Μοίρες αποφασίζουν να κάνουν κουβάρι το νήμα της ζωής της Ροδάνθης Παπασύκα;

Ας πάμε να γνωρίσουμε όμως καλύτερα την ηρωίδα μας.
Η Ροδάνθη είναι είκοσι εννέα ετών, φιλόλογος, η οποία εργάζεται στην βιβλιοθήκη.
Δεν είναι παντρεμένη, δεν έχει καν σχέση. Δύο αποτυχημένες σχέσεις έκανε στο παρελθόν και οι δύο σημάδεψαν βαθιά την ψυχή της.
Η εμπιστοσύνη που έδειξε στους άντρες ποδοπατήθηκε με τον χειρότερο τρόπο και η προδοσία που την κερασαν την στιγμάτισε κι έγινε μόνιμος συνοδοιπόρος στο ταξίδι της ζωής της...

Η Ροδάνθη είναι ένα μοναχικό άτομο, δεν κάνει εύκολα φιλίες ούτε ερωτικές σχέσεις. Συντροφιά της έχει τα βιβλία της, το σκραμπλ και το γυμναστήριο.

Δίπλα της βρίσκεται η νονά της, η Νεκταρία, με την οποία ζει από τα δέκα εφτά της. Τα αισθήματα της για την Νεκταρία μόνο με μητρική αγάπη θα μπορούσαν να συγκριθούν.
Δίπλα της επίσης η μία και μοναδική της φίλη, η Αλίκη, τελείως διαφορετική από εκείνη μα σημαντικό στήριγμα της.

Η Ροδάνθη ζει επομένως μια πολύ ήρεμη ζωή, δίχως υποχρεώσεις και δίχως δεσμεύσεις. Είναι παραδομένη στην γλυκιά ρουτίνα της, βιώνει μια ζωή στην οποία κύριο λόγο έχει η τάξη, η ασφάλεια και η απουσία εκπλήξεων.

Όλα όμως θ' ανατραπούν όταν οι Μοίρες αποφασίζουν να μπουν στο δρόμο της ζωής της.

Μια μοιραία συνάντηση, μια μοιραία πτώση αρκούν για ν' ανατρέψουν ολόκληρο τον κόσμο της...

Πρόκειται για ένα πολύ ωραίο μυθιστόρημα, το οποίο απόλαυσα πραγματικά και το οποίο μου κράτησε πολύ καλή συντροφιά.
Με διάχυτο χιούμορ και αρκετές ανατροπές, η συγγραφέας κυρία Μαρία Παπαπαναγιώτου, κατόρθωσε να κερδίσει το ενδιαφέρον και την προσοχή μου.
Οι ήρωες του βιβλίου είναι όλοι ανεξαιρέτως αριστοτεχνικά δουλεμενοι. Η κεντρική ηρωίδα γίνεται εξαιρετικά συμπαθής κι αγαπητή στον αναγνώστη. Ο τρόπος που αυτοσαρκαζεται, ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνεί την ανασφάλεια της και όλα τα υπόλοιπα συναισθήματά της μόνο ασυγκίνητο δεν γίνεται να αφήσουν τον αναγνώστη. Διαβάζοντας την ιστορία της, είναι σίγουρο πως ο αναγνώστης θα νιώσει την αγωνία για την τύχη της να του τρύπα την ψυχή. Ο ίδιος δεν μπορεί πάρα να αναγνωρίσει το δικαίωμα της στην ευτυχία.

Θα καταφέρει όμως η Ροδάνθη να συναντήσει την πολυπόθητη ευτυχία;

Ποιά αγκάθια κρύβει το δύσβατο μονοπάτι για την αγάπη;

Και οι Μοίρες; Μήπως έχουν τον τελευταίο λόγο; Και αν ναι, τι έχουν αποφασίσει γι' αυτήν;

Δεν θα ήθελα να ξεχάσω να αναφέρω για μια ακόμη φορά την εξαιρετική επιμέλεια του εκδοτικού, η οποία δεν περνά απαρατήρητη!

Κλείνοντας θα ήθελα να σας παραθέσω κάποια αποσπάσματα που συγκράτησα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης:

" Έχε εμπιστοσύνη στη ζωή, ξέρει τι κάνει.
Ξέρει τι φέρνει και τι παίρνει πίσω.
Βρες μόνο τι θέλει να σου πει με τις πράξεις της.
Μη μετανιώσεις για τίποτε.
Πότε.
Μόνο για την αδράνεια. "

" Όλα στη ζωή, δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Πορευόμαστε και μ' αυτά τα χρώματα, θέλοντας και μη, αλλά φτιάχνουμε και τα δικά μας. "

" Ο Σαίξπηρ είπε περίπου τα εξής.
<< Είμαι πάντα ευτυχισμένος γιατί δεν περιμένω τίποτα από κανέναν. Οι προσδοκίες πληγώνουν. Η ζωή είναι μικρή. Γι' αυτό αγάπα την ζωή σου και συνέχισε να χαμογελάς. Ζήσε για σένα και πριν μιλήσεις,σκέψου. Πριν ξοδέψεις, δουλεψε. Πριν προσευχηθείς, συγχώρησε. Πριν πληγωθείς, νιώσε. Πριν μισήσεις, αγάπα. Πριν τα παρατήσεις, προσπάθησε. Πριν πεθάνεις, ζήσε!>>

[Δήμητρα Κότογλου · Rating 4 out of 5]

Με πολύ έντονο και καυστικό χιούμορ η συγγραφέας,μας περιγράφει τη ζωή της Ροδάνθης η οποία είναι μοναχικό άτομο και προσπαθεί να πείσει τον εαυτό τς ότι διαλεξε το σωστό δρόμο.Την πολιορκεί η Νονά τς και την κυνηγάει κακοτυχια καθώς έχει πληγωθει πολύ από τς σχέσεις τς,θα καταφέρει να βρει την ευτυχία η Ροδάνθη;;;;;;θα ήθελα να ανεβάσω μερικά από τα τόσα κοινωνικά μηνύματα που περνάει το βιβλιο,αλλά δεν μπορώ να ξεχωρίσω ήταν παρααα πολλά 🙂

[Μαρια Κουλουρη · Rating 4 out of 5]

Η Ροδάνθη Παπασύκα του Γιάννη και της Μαρίας – ναι αυτό είναι το όνομα της ηρωίδας του βιβλίου, ξεχωριστό όπως και η ίδια -, είναι 29 χρονών τελειόφοιτη της Φιλοσοφικής και δουλεύει σε μια βιβλιοθήκη.
Η ζωή της είναι συνηθισμένη, όσο μπορεί κανείς να τη χαρακτηρίσει έτσι, μιας και πολιορκείται διαρκώς από τη νονά της Νεκταρία, τη φίλη της Αλίκη, αλλά και την κακοτυχία!
Αν εξαιρέσουμε τις παρεμβάσεις κάποιων όντων από … επάνω, μπορούμε να πούμε πως ζει μια πληκτική ζωή χωρίς εξάρσεις, μετά από δύο αποτυχημένους δεσμούς, με τον τελευταίο να φεύγει για να … ψωνίσει μοσχάρι και να μη ξαναγυρίζει.
Έχει δεχτεί τη μονότονη ζωή της και προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της ότι διάλεξε τον σωστό δρόμο. Θέλει να κρατηθεί μακριά από όλους και απ΄όλα. Περιχαρακώνεται πίσω από τον αυτοσαρκασμό της, κρύβει την ανασφάλειά της και τους φόβους της και αποδέχεται ότι μπορεί όλα να πάνε στραβά στη ζωή της. Το πόσο στραβά ούτε και η ίδια μπορεί να φανταστεί, γιατί στον δρόμο της μπαίνουν οι τρείς μοίρες. Η Κλωθώ, η Άτροπος και η Λάχεσις με την τελευταία να έχει επιλέξει τη Ροδάνθη σαν το τέλειο θύμα!

Με χιούμορ άλλοτε καυστικό και άλλοτε πικρό, και με χειμαρρώδη λόγο που διακρίνεται από αυθορμητισμό και γνησιότητα, η συγγραφέας στήνει μια ιστορία με διαρκείς ανατροπές. Ανατροπές που οφείλονται και στον χαρακτήρα της Ροδάνθης, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί από τις καταστάσεις που έζησε μέχρι τότε, αλλά και στα καμώματα της Λάχεσης και στις παρεμβάσεις των αδελφών της.
Η Μαρία Παπαπαναγιώτου τοποθετεί τις τρεις μοίρες στη σύγχρονη εποχή, κάνοντας το λογοτεχνικό εύρημά της ακόμη πιο δυνατό, ακόμη πιο ελκυστικό. Το εξαιρετικό αυτό tip που χρησιμοποιεί η συγγραφέας σε συνάρτηση με το πηγαίο χιούμορ απογειώνουν την ιστορία.
Το στοιχείο της υπερβολής υπάρχει – είναι ένα χαρακτηριστικό του χιουμοριστικού μυθιστορήματος -. Με την υπερβολή όλα φαντάζουν πιο μακρινά από εμάς, άρα πιο άπιαστα, άρα πιο εύκολα να φέρουν το γέλιο χωρίς τον κίνδυνο της ταύτισης.
Η Ροδάνθη όμως της Μαρίας Παπαπαναγιώτου έχει έντονα και στοιχεία κοινωνικού μυθιστορήματος και αυτό είναι κάτι που πρέπει να τονιστεί. Οι ήρωες είναι γήινοι, ίσως είναι οι δικοί μας άνθρωποι ή κάποιοι άλλοι που ζουν γύρω μας ή που συναντήσαμε κάπου, κάποτε. Από την ίδια τη Ροδάνθη με τις ανασφάλειές της μέχρι τη διευθύντριά της, μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ηρωίδα, σμιλεμένη εξαιρετικά από τη συγγραφέα, με ένα «εγώ» τόσο οικείο μέσα στον κόσμο μας, αλλά και τόσο οικείο και μέσα στον πολύπαθο κόσμο της λογοτεχνίας.
Άνθρωποι της διπλανής πόρτας – για να χρησιμοποιήσω μια κλισέ έκφραση – άνθρωποι που δεν γίνεται, κάτι θα αφήσουν στο πέρασμά τους, είναι οι χαρακτήρες του βιβλίου.
Και μπορεί μεν η συγγραφέας πάνω στον ενθουσιασμό της, πρώτο της έργο είναι, να επεκτάθηκε λίγο πιο πολύ, αλλά θίγει θέματα που δεν θα σας αφήσουν αδιάφορους, σκορπώντας ταυτόχρονα το χιούμορ της απλόχερα.

Όλα στη ζωή, γλυκό μου κορίτσι, δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Πορευόμαστε και μ΄αυτά τα χρώματα, θέλοντας και μη, αλλά φτιάχνουμε και τα δικά μας μέχρι να έρθει η στιγμή που ανακαλύπτεις...
»ότι η ψυχή σου ψιθυρίζει και σου δείχνει ποιο δρόμο να ακολουθήσεις...
»ότι η συγχώρεση είναι από τις ομορφότερες λέξεις στο βιβλίο της ζωής...
»ότι οι φίλοι σου είναι ο μοναδικό και ανεκτίμητος θησαυρός που δίπλα τους ο χρυσός και η πλατίνα είναι απλοί τενεκέδες...
»ότι η ζωή είναι γεμάτη από δεύτερες ευκαιρίες, αρκεί να τις αρπάξεις από τα μαλλιά και να της αξιοποιήσεις...
»ότι ο Θεός δε θα σε κρίνει γιατί έπεσες, αλλά γιατί δε σηκώθηκες, είτε στηριζόμενη στη δική σου δύναμη είτε με τη βοήθεια ανθρώπων που σε αγαπούν...


Σημείωση : Στα συν του βιβλίου είναι η πολύ επιμελημένη έκδοσή του.

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 4 out of 5]

https://dominicamat.blogspot.com/2021...

Είστε από αυτούς τους ανθρώπους που πιστεύουν πως ό,τι τους τυγχαίνει στη ζωή την αποκλειστική ευθύνη φέρει η μοίρα τους,από εκείνους/ες που θεωρούν πως ορίζουν ολότελα τη ζωή τους μόνοι/ες τους,ή,βρίσκεστε κάπου στη μέση; Εγώ για να είμαι ειλικρινής πιστεύω πως η αλήθεια -τουλάχιστον η δική μου- είναι ανάμεσα σε αυτές τις δύο πεποιθήσεις. Ή μήπως κι εγώ κάνω λάθος κι έχω την ψευδαίσθηση πως ως ένα βαθμό είναι δική μου η τελική επιλογή; Υπάρχει κάποιος/α που μπορεί να μας απαντήσει με απόλυτη σαφήνεια κι εγκυρότητα; Ή είναι τόσο δύσκολο να απαντηθούν πλήρως αυτά τα ερωτήματα καί θα μας ταλανίζουν όσα χρόνια κι αν περάσουν;

Ένα από τα βιβλία που επέλεξα να διαβάσω αυτόν τον μήνα,είναι το πρώτο κοινωνικό μυθιστόρημα της ανερχόμενης καί πολλά υποσχόμενης -κατ'εμέ- συγγραφέως κυρίας Μαρίας Παπαπαναγιώτου με τίτλο ''Ροδάνθη -Της Μοίρας Μου Καμώματα'' που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δερέ. Ένα βιβλίο που αν καί πρωτόλειο δείγμα γραφής μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις καί την επιθυμία να διαβάσω μελλοντικά κι άλλα έργα της συγγραφέως καί να δω αν θα υπάρξει μία επιθυμητή εξέλιξη στην πένα της. Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που ξεφεύγει από τα κατεστημένα καί τα χιλιοειπωμένα που διαβάζουμε σε ανάλογα βιβλία του είδους. Ένα μυθιστόρημα που έρχεται καί προσφέρει έναν τόνο ζωντάνιας. Είναι γεγονός πως είχα αρκετό καιρό να ταυτιστώ σε τόσο μεγάλο βαθμό με την ηρωϊδα ενός βιβλίου που διάβασα. Καί δεν εννοώ ότι έχουμε κοινές εμπειρίες -ούτε μία- αλλά ο τρόπος που σκέφτεται καί λειτουργεί ως άνθρωπος ταιριάζει σε πολλά σημεία με τον δικό μου χαρακτήρα.

Πιάνοντας,λοιπόν,το βιβλίο στα χέρια μου για να ξεκινήσω την ανάγνωση,εστίασα την προσοχή μου στο εξώφυλλο καί τον τίτλο που το κοσμεί. Στο εξώφυλλο υπάρχει η φωτογραφία μίας κοπέλας όπου -εσκεμμένα- δεν απεικονίζεται το πρόσωπό της. Αυτό βοηθά να μπορέσουμε να μην δώσουμε πρόσωπο στην πρωταγωνίστρια,που όπως αντιλαμβανόμαστε από τον τίτλο τη λένε Ροδάνθη,αλλά να μπορέσει η κάθε αναγνώστρια να ταυτιστεί με την ιστορία της,να πάρει τη ''θέση'' της καί να την προσεγγίσει πιο ομαλά. Έπειτα,η επιλογή του ονόματος δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία. Είναι ένα όνομα που δεν το πολυακούμε καί κάνει μία αντίθεση με τον υπότιτλο. Εμένα με έβαλε σε σκέψεις. Πώς μία Ροδάνθη που θα περίμενα ο δρόμος της ζωής της να είναι στρωμένος με ροδοπέταλα κι απαλλαγμένος από προβλήματα,η μοίρα της να της ''παίζει'' διάφορα παιχνίδια; Έπρεπε,λοιπόν,να ανακαλύψω τι γινόταν...

''Με λένε Ροδάνθη και είμαι καλά. Έτσι δε λέμε όλοι εμείς που έχουμε ταμπουρωθεί σε μια ζωή ρουτίνας, τάξης και ασφάλειας, χωρίς πάθη και χωρίς εκπλήξεις; Με λένε Ροδάνθη κι είμαι είκοσι εννιά χρονών. Δεν είμαι παντρεμένη, δεν έχω καν σχέση. Δεν έχω παιδιά, ούτε σκύλο, ούτε γάτα. Δεν έχω δεσμεύσεις και δεν έχω υποχρεώσεις. Με μια λέξη είμαι ελεύθερη! Μια όμορφη λέξη που χρησιμοποιούν όσοι είναι μόνοι, σαν αστραφτερή διαφήμιση για οδοντόκρεμα, για να καλύψουν τις νύχτες δίχως τέλος, μ’ έναν κουβά παγωτό στο χέρι για να ζεστάνει την καρδιά τους. Τι “κακό” θα μπορούσε να μου συμβεί; Μια μοιραία συνάντηση, μια μοιραία πτώση, και ο τακτοποιημένος, κενός μου κόσμος θα γυρίσει ανάποδα. Ένας Θεός ξέρει που θα με οδηγήσει μια ατελείωτη σειρά από φαινομενικά αναπάντεχες συμπτώσεις. Ένας Θεός; Όχι! Μάλλον τρεις Μοίρες, που σαν παιχνιδιάρες γάτες, αποφάσισαν να κάνουνε κουβάρι το νήμα της δικής μου ζωής! '' Οπισθόφυλλο (αντί περίληψης)

Η συγγραφέας αποτυπώνει πάνω στο χαρτί μία ιστορία παρμένη από την φαντασία της αλλά με πολλά στοιχεία που θα μπορούσαν να συμβαίνουν στην αληθινή ζωή. Με λόγο αδιάκοπο,στρωτό καί εύθυμο,όπου κι όταν χρειάζεται,το κείμενο διαβάζεται απνευστί χωρίς να κουράζει,αλλά με σκοπό να ψυχαγωγήσει καί ταυτόχρονα να προβληματίσει τους αναγνώστες καί τις αναγνώστριες. Μέσα από κωμικές καταστάσεις που θα ζήσει η κύρια πρωταγωνίστριά μας,η συγγραφέας θα μιλήσει για την αξία της φιλίας,της αγάπης ανάμεσα σε μία νόνα καί το πνευματικό της παιδί,τον έρωτα καί τον πόνο που φέρνει η απώλειά του,την ανάγκη για εμπιστοσύνη ξανά στο πρόσωπο των ανθρώπων,τις δεύτερες ευκαιρίες μα καί τον τρόπο με τον οποίο οι μοίρες μπορεί να καθορίσουν τη ζωή μας.

Άχ αυτές οι τρείς μοίρες! Κόρες της Ανάγκης,τις συνάντησα για πρώτη φορά όταν διδάχθηκα το έργο του Πλάτωνα ''Πολιτεία'' ούσα ακόμη μαθήτρια του λυκείου κι έπειτα ως φοιτήτρια της Φιλοσοφικής σχολής. Τρείς κόρες που η καθεμία όριζε την αρχή,την πορεία καί το τέλος της ζωής ενός ανθρώπου. Τρείς μοίρες που κατά την ελληνική παράδοση,μέχρι πρίν λίγα χρόνια,έπρεπε να τις γλυκαίνουμε όταν γεννιόταν ένα παιδί για να του δώσουν μία καλή τύχη καί ζωή. Στο παρόν βιβλίο φαίνονται κάπως πιο οικείες καί σκανταλιάρες τολμώ να πώ. Αποδεικνύουν πως για ένα προσωπικό τους καπρίτσιο κι ευχαρίστηση ''παίζουν'' με τις ζωές των ανθρώπων καί μπερδεύουν καταστάσεις καί πρόσωπα. Όλα αυτά,βέβαια,μέχρι να αντιληφθούν πως έχουν υπερβεί τα όρια καί να αποκαταστήσουν(;) τις ισορροπίες.

Αγάπησα το χιούμορ με το οποίο ''ντύνει'' σε πολλά σημεία τον λόγο της η συγγραφέας. Όμως θέλω την προσοχή σας. Δεν πρόκειται για ένα σαχλό,ανούσιο μυθιστόρημα. Το χιούμορ βγαίνει πηγαία από όσα διαβάζουμε καί σε καμία περίπτωση δε σχετίζεται με χυδαιότητες,ή,βωμολοχίες που θα ''εξανάγκαζαν'' τρόπον τινά τους αναγνώστες να γελάσουν με σκοπό να καλύψουν άλλες αστοχίες του κειμένου. Για μένα το χιούμορ στο παρόν βιβλίο λειτουργεί ως ένα μέσο να αποφορτιστεί η όλη κατάσταση καί το βαρύ κλίμα που μπορεί να δημιουργηθεί εξαιτίας της αναφοράς κάποιων πιο σοβαρών γεγονότων.

Τέλος,στα λοιπά θετικά χαρακτηριστικά στοιχεία του βιβλίου μπορούν να συγκαταλεχθούν το πλούσιο,ενισχυμένο λεξιλόγιο,η γρήγορη εξέλιξη των γεγονότων καί η εναλλαγή των σκηνών,τα περιεκτικά κεφάλαια,η καλή επιμέλεια,η επιλογή δύο γραμματοσειρών,η καλή ποιότητα του χαρτιού καί η αμεσότητα της πένας της συγγραφέως.

Το βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ καί ήταν μία ευχάριστη συγκυρία η διαπίστωση το πόσους ταλαντούχους νέους συγγραφείς έχουμε στη χώρα μας καί θα μας καταπλήξουν μελλοντικά. Να θυμάστε πάντα τη συμβουλή μου να αναζητάτε κι έργα νέων προσώπων. Δώστε τους την ευκαιρία να μας αποδείξουν το ταλέντο τους. Γιατί να μην το διαβάσετε,λοιπόν,κι εσείς;

Καλές σας αναγνώσεις!