Ιπποκράτους και Ασκληπιού γωνία

by Νίκος Βεργέτης

«Τέσσερις άνθρωποι και μια μπάρα. Τέσσερις άνθρωποι μοναχικοί, που όμως εκείνη τη στιγμή δεν ήταν και δεν ένιωθαν μόνοι τους` τους ένωναν τα λόγια της μπάρας. Ανθρώπινες σχέσεις, δουλειές, ανεκπλήρωτα όνειρα, καθημερινές ιστορίες, ελπίδες που διαλύθηκαν, μανιφέστα και αφορισμοί, υποσχέσεις, όλα αυτά ανακατεμένα στο πιο μυστηριώδες και ετερόκλητο κοκτέιλ όλων των εποχών. Λόγια εύκολα, αλλά ειλικρινή την ώρα που ειπώνονται. Λόγια απόκοσμα, βαθιά και αληθινά, αλλά και λόγια φυγόπονα, της στιγμής, που κανείς δε θα ζητήσει τον λόγο από κανέναν αν αυτά παραμείνουν ανεκπλήρωτα. Λόγια που τα σέρνουν οι εκφορείς τους σε κάποιο μπαρ και φεύγοντας τα ξεχνούν εκεί, μόνα τους, αγνοημένα και παραπονεμένα, να ποτίζουν τους τοίχους, τα έπιπλα, την μπάρα, λόγια φυλακισμένα αιώνια στον χώρο που ειπώθηκαν περιμένοντας τη στιγμή που θα εκπληρωθούν, περιμένοντας κάποιο θαύμα, αφού μέσα στα χρόνια όλο και βλέπουν κάποια άλλα που δραπετεύουν, λόγια που γεννούν ελπίδες. Και ταυτόχρονα λόγια ηρωικά, που θυσιάζονται για να ομορφύνουν τις στιγμές των ανθρώπων που τα εκφέρουν, να τους γεμίσουν όνειρα και προσδοκίες, να τους ανοίξουν την όρεξη για ανθρωπιά και ειλικρίνεια, κάνοντάς τους να σχεδιάζουν με προσμονή το επόμενο ραντεβού σε κάποιο μπαρ. Λόγια της μπάρας...»

«Φόρεσα το σκούρο λαχανί μπουφάν με προοπτική να επιδοθώ στο γνωστό μου περπάτημα μέχρι εξαντλήσεως. Σε ένα σχεδόν αέναο περπάτημα με προορισμό την ανυπαρξία. Άλλοι επιλέγουν το σιδέρωμα, άλλοι το πλέξιμο, άλλοι μια συλλογή γραμματοσήμων... Ο δικός μου τρόπος ενάντια στη μνήμη είναι το περπάτημα. Ένα διαρκές περπάτημα χωρίς πού και γιατί, μέχρι το σώμα να εξαντληθεί τόσο που να μην αφήνει χώρο στο μυαλό για τα γνωστά του διαολεμένα παιχνίδια.»

--- --- ---

Περιφέροντας αδιάκοπα το σαρκίο μας στους δρόμους της πόλης, γοητευμένοι αλλά και μπουχτισμένοι απ’ τον αμείλικτο ρεαλισμό της, γυρεύουμε τον μη τόπο. Τη γωνιά όπου θα υφάνουμε τον ιστό της ουτοπίας μας.

Είκοσι τρία διηγήματα αστικού σουρεαλισμού με άξονα τον χρόνο, τη μνήμη και τη λήθη, την απώλεια, τον έρωτα, τον υπαρξιακό τρόμο, την αλήθεια και το ψέμα, τη χυδαιότητα των νικητών και τη γοητεία των ηττημένων. Κοινή συνισταμένη, μια "νεκρή" ζώνη: Iπποκράτους και Ασκληπιού γωνία.

Σύλβια ~ Οι δίκες ~ Ιφιγένεια ~ Μπεθ (όνειρο μέσα σε όνειρο) ~ Μπεθ II (τα απότοκα) ~ Μαλακτικό ~ Η δίκη ~ Το πολύπριζο ~ 17Ν ~ Ζούμε από τύχη ~ Λόγια της μπάρας ~ Μπόρχες ~ Ιπποκράτους και Ασκληπιού γωνία ~ Είναι μέρες που τα πάντα μοιάζουν ήσυχα ~ Γκρας ~ Η προθανάτια πομπή (Ederlezi) ~ Η λήθη και η μνήμη (Η τραγική περίπτωση του Ιρενέο Φούνες) ~ Η διάλεξη (ή καλύτερα ο μονόλογος κάποιου συγγραφέα) ~ Οι ερωτήσεις ~ Ουτοπία, αγάπη μου ~ Το άλογο κι ο βασιλιάς ~ Η κηδεία ~ Τίτλοι τέλους (ή μια μυστηριώδης συνάντηση) ~ υστερόγραφο

Genres: Greece, Short Stories

137 pages, Paperback

First published July 1, 2019

About the author

Ο Νίκος Βεργέτης ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Έχει εκδώσει τέσσερα βιβλία: Χόλι Μάουντεν (εκδόσεις Κέλευθος, 2017), Ιπποκράτους και Ασκληπιού γωνία (εκδόσεις Κέλευθος. 2019), Τορκί Μπαρ (εκδόσεις Έρμα, 2021), Τετάρτη, μετά το Φρουμέλ (εκδόσεις Κυψέλη, 2023).
Ήταν υποψήφιος, το 2018, στην κατηγορία πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα των βραβείων του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω. Την ίδια χρονιά, κέρδισε το βραβείο "Νέος Λογοτέχνης" για το βιβλίο του χόλι μάουντεν.

Reviews

[Margarita · Rating 5 out of 5]

5/5 για το Νικο Βεργετη που εξελίσσεται σε έναν καταπληκτικό συγγραφεα της νεότερης γενιάς. Αυτό ακριβώς που περιγράφει στο τελευταίο κομμάτι του βιβλίου, το πετυχαίνει. Δεν κάνω παραπάνω spoiler. Απλώς διαβάστε το.

[Glykeria · Rating 5 out of 5]

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η καλύτερη συλλογή διηγημάτων της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας. Η λογοτεχνία στα καλύτερά της, οι ιστορίες εκπληκτικές, ο λόγος απέριττος, οι διδακτισμοί απουσιάζουν παντελώς και η φαντασία οργιάζει. Είχα πολύ καιρό να απολαύσω τόσο ένα βιβλίο... Ο Βεργέτης, μετά και το χόλι μάουντεν, δίνει δείγματα πολύ σπουδαίου συγγραφέα. Εύγε!!

[Makis Dionis · Rating 4 out of 5]

Η ζωή στη φανταστική, αλλά και τόσο πιθανά πραγματική, γωνία Ασκληπιού και Ιπποκράτους, ισορροπεί μεταξύ φθαρτού και άφθαρτου , λήθης και μνήμης, σιγουριάς και αμφιβολίας

Και η αμφιβολία κρύβει ποίηση

Και χρειάζεται Χόλι Μάουντεν...
όχι πολλά..2-3 αρκούν

[Hara · Rating 4 out of 5]

η λογοτεχνία υπάρχει για να μπορώ να βλέπω σταγόνες από αίμα αντί για κόκκινα φανάρια και όχι για να θυμάμαι ονόματα και τίτλους.

[Leonidas Moumouris · Rating 4 out of 5]

Οι ιστορίες του Βεργέτη είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Ακόμα και τα βιβλία του. Το Χόλυ Μάουντεν κάνει κι εδώ την εμφάνιση του.
Οι ήρωες στα διηγήματα του επανεμφανίζονται φτιάχνοντας ένα πιο ολοκληρωμένο προφίλ και ο θάνατος είναι πανταχού παρών.
Μιλάμε για τον θάνατο για να τον ξορκίσουμε.
Μιλάμε για τον θάνατο γιατί η ζωή μπορεί να είναι βασανιστικά ωραία κι αυτό κάνει τη σιγουριά του ανυπόφορη.
Κάποιες ιστορίες όμως σαν εκείνη του " Μπόρχες" μπορούν να δώσουν κι ένα άλλο χρώμα εκτός απ'το απολύτως μαύρο.

[Δημήτρης · Rating 5 out of 5]

Γίνεται ένα βιβλίο να είναι ταυτόχρονα ρεαλιστικό και σουρεαλιστικό; Ναι, γίνεται. Ο Νίκος Βεργέτης το πετυχαίνει απόλυτα σε αυτή τη συλλογή διηγημάτων. Ο λόγος είναι λιτός και οι ιστορίες, έμμεσα ή άμεσα, καυτηριάζουν θέματα προσωπικά, κοινωνικά και ψυχολογικά. Ίσως μία από τις καλύτερες συλλογές διηγημάτων που έχω διαβάσει. Προτείνεται ανεπιφύλακτα.

[Athena Nt · Rating 4 out of 5]

Μέσα από μια θέαση πάντα ποιητική που προκαλεί ψυχικές διεργασίες και συναισθηματικές ταλαντεύσεις, οι υπαρξιακές ανησυχίες όχι μόνο μετατίθενται, αλλά με κάποιο τρόπο επιδιώκεται να επιλυθούν, αφού, όπως και στο «Χόλι Μάουντεν», αντιπροτείνεται η πίστη σε αληθινές αξίες και χαρές της ζωής για να καμφθεί σε μεγάλο βαθμό η ιδέα του επερχόμενου τέλους. Ο Νίκος Βεργέτης διατρανώνει εκ νέου να βαδίσουμε πάνω στην ασπρόμαυρη σκακιέρα και να εξαντλήσουμε όχι τόσο τις δυνατότητες του παιχνιδιού, όσο την αέναη διάθεση της προσμονής μιας ιδεατής κίνησης. Ολόκληρο το κείμενο εδώ:
http://www.periou.gr/%ce%b1%ce%b8%ce%...

[Matthaios Leonidas · Rating 3 out of 5]

Ανυπομονώ για το τρίτο βιβλίο του Νίκου Βεργέτη, καθώς το «Ιπποκράτους κι Ασκληπιού γωνία» ανέβασε τον πήχυ ακόμα πιο ψηλά. Πολύ δυνατή πένα σε διηγήματα τρομερής συμπύκνωσης - αποδείχτηκε άλλωστε από το πρώτο του «χόλυ μάουντεν», το οποίο τελείωσα κυριολεκτικά μετά κλαυθμών και οδυρμών. Δεν θα ξεχάσω που διάβαζα το «17Ν» μες στο λεωφορείο 550, αλλά και το «Γκρας».

[Anton Αntonioni · Rating 5 out of 5]

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ! Το τελείωσα πριν μια βδομάδα και ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω... Θα μπορούσα να γράψω σελίδες γι' αυτό το βιβλίο,αλλά ό,τι και να πω... Ένα μεγάλο μπράβο και ένα ακόμα πιο μεγάλο ευχαριστώ στον συγγραφέα.

[Michael Pipinis · Rating 2 out of 5]

Με το Ιπποκράτους και Ασκληπιού γωνία, δυστυχώς απογοητεύτηκα περισσότερο απ’ότι περίμενα. Δεν διαβάζω συχνά συλλογές μικρών ιστοριών, αλλά μετά το Γκιακ, είχα όρεξη να δοκιμάσω άλλη μία. Δεν μπορώ να πω πως με τράβηξε, όμως, κάποιο κεντρικό θέμα, το στυλ της γραφής ή κάποιος συγκεκριμένος χαρακτήρας. Υπήρχαν κάποιες ωραίες στιγμές που ξεχωρίζουν όπως η 17Ν, αλλά οι περισσότερες με άφησαν τελείως αδιάφορο και περίμενα πως και πως να τελειώσουν. Λίγο υπερβολικά πομπώδης λόγος, παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά χωρίς να προσφέρει κάποια νέα ιδέα ή άποψη σε ένα θέμα υπεραναλυμένο και υπεργραμμένο. Κάποιοι επαναλμβανόμενοι χαρακτήρες είχαν κάποιο ενδιαφέρον, αλλά ο τρόπος με τον οποίο οι γυναίκες ήταν γραμμένες σχεδόν σε όλες τις ιστορίες θύμιζε αστυνομική ασπρόμαυρη ταινία με τη γυναίκα να καπνίζει κοιτώντας έξω από το παράθυρο με μία διαρκή μελαγχολία που θέλει να παιθάνει. Από την πλευρά του αστικού σουρεαλισμού έχει ένα ενδιαφέρον αλλά δεν νομίζω να ξαναεπισκεφτώ τη συλλογή.

[Despina Chatzivasiliou · Rating 4 out of 5]

«Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είσαι ..»
«Ειλικρινής ! Η ειλικρίνεια σκοτώνει την ουτοπία, τον ρομαντισμό, τη συγγραφή, το χιούμορ, τον έρωτα...Είναι η υπενθύμιση της φθαρτής μας φύσης, η επαναφορά στην πραγματικότητα , ο κομπλεξικός δάσκαλος που σου δίνει το πρώτο χαστούκι όταν αφαιρείσαι κοιτώντας το υπερπέραν»

Ο Νίκος Βεργέτης μας προσκαλεί να περπατήσουμε πάνω σε μια ασπρόμαυρη σκακιέρα και να παίξουμε το παιχνίδι μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας πίνοντας 2-3 χολι μαουντενς μαζί με φίλους εν ζωή και μη.

[Rania Giakoumaki · Rating 4 out of 5]

Το χολυ μαουντεν το λάτρεψα. Αυτό είναι το αμέσως επόμενο. Μικρά διηγήματα, κάποια εξαιρετικά τοσο που νιώθεις οτι μεγαλωσατε και βιωσατε στιγμές μαζί μιας και κανει αρκετά βιωματικες αναφορές. Φυσικά το χολυ μαουντεν κάνει ένα πέρασμα σε αυτό το βιβλιο.

[Chrysa stamatakou · Rating 5 out of 5]

εξαιρετική γραφή χωρις πολλες υπερβολες και αερολογιες.

[Γιάγκος Πλατής · Rating 4 out of 5]

Από τις πιο ωραίες συλλογές διηγημάτων που έχω διαβάσει! Ευαίσθητες, σύγχρονες, γλαφυρές και ανθρώπινες ιστορίες.