Што наш лёс, як не вынік дзейнасці дзясяткаў і соцень чалавек вакол? Што містыка, як не збег шматлікіх абставін?
Што чалавек у сістэме? Жывёлінка дрыжачая ці права мае на свой суд, калі сляпыя і глухія суд дзяржаўны, суд людскі і суд Божы?
Што ўрэшце наша жыццё, як не адзіны вялізны пазл, дзе кожны фрагмент счапляецца з іншымі, якія не намі маляваліся, не намі выразаліся…
Жорсткі рэалізм на зрэзе сучаснага беларускага грамадства з героямі ад уладных чыноўнікаў да бадзякоў, без міфаў пра талерантнасць і рахманасць, без сентыментаў і спробаў шкадавання — у новым рамане Валера Гапеева.
Вельмі спадабалася структура кнігі - сапраўдны пазл, за каторым было вельмі цікава назіраць. Незвязаныя людзі, маленькія падзеі у момант робяцца часцінкамі вялікай, часам жорсткай, карціны, і неўзабаве прыходзяць думкі пра “эфект матылька” у нашым паўсядзённам жыцці. Я атрымала асалоду, пакуль разблытвала ўсе ніткі і сачыла за іх перакрыжаваннямі. У той жа момант у кнізе разгледжваюцца экзістэнцыяльныя пытанні аб сумленні, аб адказнасці, асабліва аб адказнасці маленькага чалавека ў вялікай сыстэме, аб прабачэнні і помсце. З мінусаў - не вельмі прапрацаваныя героі, не хапіла глыбіні ў галоўнага героя, а таксама некалькі 18+ момантаў, якія здаваліся не вельмі значнымі, але ж вельмі псавалі ўражанне.