De grom uit de hond halen

by Iduna Paalman

Er is nog niets aan de hand. Maar als je de linzen op je bord aanziet voor een ziekte onder de microscoop, begin je toch te twijfelen. De dichter in de poëzie van Iduna Paalman is angsthaas en riskmanager ineen. In haar zinnen spreekt het gevaar je geruststellend toe, maar wat moet je geloven? Kun je de rekenfout uit een staalconstructie halen, liefde vasttimmeren in een nieuw huis, onbezorgd blijven als je naast een sluipschutter zwemt?

Ondertussen wordt het steeds warmer en blijken weilanden, matrassenwinkels en uitgeholde taarten ongeschikte schuilplaatsen. De grom uit de hond halen zoekt naar manieren om onheil te bezweren, in voorschriften, sprookjes en dat vreemde vermoeden: dat het misschien wel goed komt.

Genres: Poetry

80 pages, Paperback

First published September 1, 2019

Reviews

[Esmé Boom · Rating 4 out of 5]

Update: bij herlezing veel vaker geraakt! 4,5. Prachtige observaties en anekdotes.
3,5, zeker een paar geweldige voltreffers, ook wat werk dat minder raakte.

[Elianne van Elderen · Rating 4 out of 5]

"Ieder die lang genoeg
op een tegenstander wacht verzacht zijn verzet, voelt zich
op den duur thuis in de huid van de prooi."

[Aaricia · Rating 3 out of 5]

3,5?

[Aike · Rating 4 out of 5]

Een hele extra ster voor het laatste deel dat ik prachtig vond en dat de reden is dat ik deze bundel nogmaals wil openslaan.

De andere drie zijn voor de fijne meanderende taal en alle beelden die me raakten ook als ik de context van het gedicht niet altijd begreep.

[Annelie · Rating 3 out of 5]

Een paar pareltjes.

"De wereld, kortom, zwiept je geen enkele tak in het gezicht."

[André · Rating 4 out of 5]

Hijsongeval: op een drijvende ponton in de Oude Rijn staan twee/
mobiele kranen, ze tillen een stuk wegdek over het water. De kranen/
kantelen uit hun evenwicht naar de bebouwde kom, de lucht/
is nog even dat ingehouden blauw, een getuige noemt de klap/
een grom, dan het wonder: niemand dood, alleen een hond licht/
gewond./
Een jaar later is het onderzoek rond: het hijsplan incompleet,/
de risico’s onbekend, het gevaar lag al klaar in de kranen, wachtte/
tot niemand keek./
Review :
De wereld is een chaos hoe moeten we dat ordenen door wanhopig te huilen of te schaterlachen. Debuterend dichter Iduna Paalman kiest voor de gulden middenweg. Ze treedt een beetje speels met een nadenkende frons in het universum van de lezer binnen en ze haalt de hoop uit wanhoop. Er zijn heel wat inhoudelijke dwarsverbanden voor de lezer te ontdekken, impliciet en expliciet, waardoor je de gedichten telkens op een andere manier kunt lezen. De meeste gedichten bestaan uit doorlopende zinnen in onregelmatig opgebouwde strofen. Klankovereenkomst speelt geen enkele rol en de toon is vaak registrerend vertellend.: Telkens opnieuw probeert een ik-figuur op al dan niet logische wijze de werkelijkheid te bezweren.
Ondertussen wordt het steeds warmer en blijken weilanden, matrassenwinkels en uitgeholde taarten ongeschikte schuilplaatsen. De grom uit de hond halen zoekt naar manieren om onheil te bezweren, in voorschriften, sprookjes en dat vreemde vermoeden: dat het misschien wel goed komt.
De ironie zit hem ook in regels zoals :vanaf toen kwam alles goed.’. Het toont een milde spot voor de angstcultuur die wij hier in luxe en comfort kennen.

[Laurens · Rating 3 out of 5]

Eerste gedachte na deze bundel gelezen te hebben: hoe moet je dit noemen? Proëzie? Poëza? De gedichten van Paalman zijn miniatuurverhaaltjes, soms lijkt het alsof je proza leest maar dat de alinea's hier en daar merkwaardig zijn afgebroken. En opzettelijk moeilijk(er) te begrijpen gemaakt, voor poëtisch effect.

Dat klinkt bits van mij, alsof ik niet van Paalmans werk genoten heb, maar dat is niet mijn bedoeling. Paalmans gedichten hebben een eigenheid die ik nog niet eerder tegenkwam. Een aantal gedichten zijn zó mooi opgeschreven, met voor mij het openingsgedicht Audit als absoluut hoogtepunt, dat het positieve sentiment bij mij zegeviert ten opzichte van het gros van de gedichten dat ik simpelweg niet snapte.

Paalman heeft veel in haar mars, dat staat vast. Deze dichtbundel viel na de meestbelovende start lichtjes tegen. Dat maakt het geenszins een slechte bundel, integendeel. Alle lof in de media is vast zeer terecht – ik moet gewoon nog groeien als poëzielezer.

[Xander Kindt · Rating 4 out of 5]

Een bundel die na een lange, krachtige grom uiteindelijk weet thuis te komen. Uitnodigt om thuis te komen, je thuis te voelen, te zijn. Terwijl alles onverandert bleef en je dat dus eigenlijk al was.
Practige taal, maar vaak moeilijk om te ontcijferen. Een bundel voor wie de tijd wil nemen de grom aan te horen en de taal te leren lezen. (Een hond kwispelt toch ook niet alleen maar met zijn staart? ;-) )

[Marie Meeusen · Rating 4 out of 5]

Een wervelende bundel. Eigenzinnige beelden, uitdagende vertelperspectieven, metaforen die je adem doen vertragen of versnellen, slalombochten tussen herkenning en vervreemding. En het schrijfplezier spat zelfs van de meest duistere regels.

[Will · Rating 3 out of 5]

‘we rijzen in een kom onder een theedoek’

[Ekmef · Rating 5 out of 5]

Prachtig! Heel mooi beeldend.

[Lalagè]

beetje te hoog gegrepen voor mij, de associaties liggen wel erg ver uit elkaar

[ReaderofBooks · Rating 4 out of 5]

Een mooie dichtbundel met heel mooie beeldspraak en stijlfiguren. Ik snapte niet elk gedicht helemaal. Zou het later heel graag nog een keer opnieuw lezen :)

[Olaf · Rating 2 out of 5]

2,5

[Giulia Devos · Rating 4 out of 5]

jaaa ik ben fan

[Nena Veenstra · Rating 4 out of 5]

De gedichten in deze bundel vertonen een bijzonder taalvermogen met unieke metaforen, die soms moeilijk te ontcijferen zijn. Dat is soms frustrerend, maar vaak ook uitdagend, en nodigt uit om een eigen betekenis te geven aan de gedichten. Doordat het niet eenduidig is, is het ook heel interessant om deze bundel meerdere keren te lezen, met een nieuwe blik.