آنگاه ۹: گالری، مهجور موثر؛ معصومه سیحون، پاییز ۱۳۹۸ ISBN 978-9641610601 از سرمقاله آنچه «آنگاه» را بر آن داشت که به گالری و گالریگردی بپردازد، نه سودای نان خوردن از هنر بود، نه همراهی با بازار. در طول هشت شمارهی پیشین، تلاش ما متمرکز بر درنگ، ایستادن و نگریستن به سوژههایی بود که خیلی وقتها به سادگی از کنار آنها عبور میکنیم، سوژههایی که چنان در ذهن ما تعریف و تثبیت شدهاند که شکل کلیشه به خود گرفتهاند. «آنگاه» در پی نگاه دوباره به این سوژههاست؛ نگاهی همه جانبه، منطقی و خونسرد؛ نگاهی با دقت برای دیدن همهی طیفهای خاکستری. از این رو است که مخاطبانمان برای فهم نگاه ما به موضوعهایی چون فوتبال، شهید، زندان و … که بارها سوژهی نشریه ها و کتابها بوده اند، هنوز اشتیاق دارند و میخواهند آن را بخوانند. در این شماره نیز نگاه متفاوت و همه جانبه به گالری سرلوحه کار ما بود؛ گالری به مثابهی نهادی اقتصادی، فرهنگی و حتی اجتماعی. نگاهی در ستایش و نکوهش رفتارهای گوناگون در گالریها و تلاش برای دیدن تمام خاکستریها میان این سیاهی و سفیدی.
Arash Tanhaei (born 1981, Tehran) is a writer, researcher, graphic designer, and cultural manager. He graduated from the Faculty of Fine Arts, University of Tehran. His primary activities focus on visual culture, the history of Iranian graphic design, and writing about art and cultural figures. Alongside his professional work in design and art direction, he has also been active in authoring, researching, and editorial work for many years.
His notable activities include serving as the editor-in-chief of Angah magazine, compiling the Golestan Gallery book, and writing about Iranian celebrities for children. He is also the author of works such as “The First Poster of Morteza Momayez,” “Fifty Theater Posters by Ten Iranian Graphic Designers,” “A Look at the Life and Works of Morteza Momayez,” “In Praise of Kamran Katouzian’s Seventieth Birthday,” “Thirty Years of Solitude,” and “Pahlevan (Takhti).” His contemporary writings and research primarily concentrate on the cultural history of Iran, contemporary Iranian art, and the introduction of influential cultural figures.
مطالب این شماره هم رضایت بخش بود. تازه متوجه شدم بخشهایی که به صوررت مصاحبه در در هر شماره این مجله چاپ میشه رو خیلی میپسندم و برام از بقیه مطالب خوندنیتره! مطالبی که در این شماره بیشتر مورد توجهام قرار گرفت: _وظیفه گالری راهاندازی جنبشهای هنری نیست.(گفتگو با کامران دیبا) _قلمهای زیادی در تندیس پا گرفت.(گفتگو با محمدحسن حامدی) _معماری برای نقاشی امروز ایران تعیین تکلیف میکند. _لانچیا مونت کارلو در صحنه هنر ایران.(که درباره زندگی معصومه نوشین بانی گالری سیحون هست.که باعث شد عاشق این خانم بشم!) _مصاحبه با سه نسل از زنان گالری دار.(لیلی گلستان و رزیتا شرف جهان و ارکیده درودی) _مهمترین تفریح و سرگرمی ما در ایران.
این شماره آنگاه با جذابیت خیلی کمی شروع شد. مطالب اولش رو اکثرا نخوندم. تقریبا از نیمه به بعد خواندنی شد. اوج این کشش با مطالبی بود که راجع به گالریدارهای زن نوشته شده بود. شاید اگه فقط کمی از این حرفه میدونستم سه ستاره میدادم ولی برای منی که هیچی نمیدونستم، مثل بقیه شمارههای آنگاه آموزنده بود.
مطالبی که دوست داشتم: - وظیفه گالری راهاندازی جنبشهای هنری نیست - ما بدون لیزا عکس نمیگیریم؟ - قلمهای زیادی در تندیس پا گرفت - معماری برای نقاشی امروز ایران تعیین تکلیف میکند - پوستر یادبودی از نمایشگاه است - منظر، نظاره، ناظر - لانچیا مونتکارلو در صحنه هنر ایران - گالریداری کار پرمسئولیتی است - تمام هنرمندان این شهر موقعیت نمایش آثارشان را دارند - زندگی شیرین خانم و آقای گالریگرد - در گیرودار جهانی کردن هنر منطقه - گالری فقط یک دیوار نیست - مهمترین تفریح و سرگرمی ما در ایران