Esmee is een getrouwde vrouw, die niet weet hoe ze de leegte in haar leven moet vullen nadat haar zoon en dochter op kamers zijn gaan wonen. Ze zoekt haar heil bij vriendinnen, in spirituele groeigroepen en in seksuele escapades.
Na een fitnesstraining vindt ze een dagboek en neemt het mee. Ze twijfelt, gaat toch lezen en herkent zichzelf in de beschreven thema's: liefde, leugens, moederschap en dood.
Esmee wordt hierdoor onherroepelijk geconfronteerd met haar eigen verleden. Ze gaat alleen op reis en dwingt zichzelf de waarheid onder ogen te zien.
De roman heeft me geraakt...nieuwe inzichten gegeven... 'De pijn van onze verwachtingen' Wanneer verwachtingen die we hebben t.a.v. onze kinderen, relatie's, vriendinnen, vrienden en gebeurtenissen niet uitkomen of worden waargemaakt dan doet dit pijn. Hebben we die verwachtingen niet...dan voelen we ook die pijn niet... In deze roman wordt o.a. 'het lege nestsyndroom', de overgang en een onverwerkt verleden als thema's uitgewerkt. Met een sceptische blik stort Esmee zich in spirituele bijeenkomsten, seksuele escapades, verliest zich in een gevonden dagboek en ziet uiteindelijk haar onverwerkte verleden onder ogen. Of ze de juiste keuzes maakt? Ik kon het verhaal moeilijk loslaten en heb het in één adem uitgelezen!!
Ik vond het verhaal niet boeiend geschreven. De innerlijke worsteling en zoektocht van de hoofdpersoon voelden als een cliché. Het ontbrak sowieso aan gelaagdheid in de personages. De hoofdpersoon wordt neergezet als een totaal oppervlakkig persoon, haar voornaamste emoties draaien rond seks, haar tevredenheid over haar lichaam en het veroordelen van vrouwen die er in haar ogen niet goed of feminien genoeg uitzien. Er wordt gezinspeeld op een diepere onderlaag, maar het duurt erg lang voordat er iets van een onderlaag voelbaar wordt zodat ik mijn interesse verloor. Na pagina 80 heb ik het opgegeven omdat het verhaal voor mij veel te oppervlakkig bleef en Ik vreesde dat ook de wendingen die nog zouden komen dit beeld niet zouden veranderen. Mogelijk ben ik te vroeg gestopt en wordt het verderop wel interessant. Ik zal het nooit weten.
Een oninteressant boek met een verschrikkelijke hoofdpersoon, waar ik me het meeste van de tijd aan ergerde. Lege Nest Syndroom - jeetje mens, doe iets met je leven! En al dat zweverige, nee, echt niet mijn ding. Zal ook niet in de verleiding komen om nog meer boeken van Rita Spijker te proberen.
Dun boekje , in de kringwinkel gevonden op verlof. Het is geen doorsnee boek, met een aparte schrijfstijl. Het verhaal sprak me wel aan, omdat ik me er ook deels in herkende. ik had het einde niet echt zien aankomen, maar verklaarde wel veel.
Een derde gelezen. Ik kan er kort over zijn: het gaat nergens over. Niet verder gelezen. Daar ga ik mijn tijd niet aan verspillen in een wereld vol goede boeken,