What do you think?
Rate this book
Mogen wij altijd in dit kamp blijven?
Mogen wij altijd in dit kamp blijven? van Henriette van Raalte-Geel is een aangrijpend boek over een Japans interneringskamp tijdens de Tweede Wereldoorlog.
In dit indringende boek vertelt Henriette van Raalte-Geel over haar ervaringen in een Japans interneringskamp in 1942-1945. Wreed en meedogenloos waren de jappen bezig moeders en kinderen langzaam maar zeker uit te hongeren. De schrijfster, haar moeder en zusjes overleefden deze hel dankzij de moed waarmee haar moeder de jappen trotseerde en de grote liefde en zorg voor de kinderen. Mogen wij altijd in dit kamp blijven? is een monument voor de dappere moeders die hun leven gaven voor hun kinderen.
In dit indringende boek vertelt Henriette van Raalte-Geel over haar ervaringen in een Japans interneringskamp in 1942-1945. Wreed en meedogenloos waren de jappen bezig moeders en kinderen langzaam maar zeker uit te hongeren. De schrijfster, haar moeder en zusjes overleefden deze hel dankzij de moed waarmee haar moeder de jappen trotseerde en de grote liefde en zorg voor de kinderen. Mogen wij altijd in dit kamp blijven? is een monument voor de dappere moeders die hun leven gaven voor hun kinderen.
Paperback
Published January 21, 2020
1 person is currently reading
8 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
February 1, 2025
Dit boek vertelt het waargebeurde verhaal van een kind, dat samen met haar moeder en zusjes in een Japans interneringskamp terechtkwam tijdens de 2de Wereldoorlog. De angst, gruwel, opstakels en ontberingen die ze hebben moeten doorstaan, worden op een kinderlijke, maar pure manier naar voren gebracht.
Henriette is pas een peuter wanneer aan haar zorgeloze kindertijd bruusk een einde komt. Haar moeder staat plots voor de moeilijke taak 3 jongere kinderen op te voeden en in veiligheid te houden, wanneer ze van hun vader/echtgenoot gescheiden worden.
De oorlog breekt uit en vele moeders met kinderen besluiten om naar "beschermde woonwijken" te vertrekken. Ze denken daar immers veilig te zijn voor de vijand, Japan. De werkelijkheid blijkt echter het tegenovergestelde. De "woonwijken" zijn in realiteit "interneringskampen" waar Japan de kinderen en vrouwen in de meest erbarmelijke omstandigheden doen leven.
Door de drukte in de kampen, de onhygiënische omstandigheden en de ondervoeding hebben vele geïnterneerden een zwakke weerstand waardoor ze ernstig ziek worden. Ook Henriette en haar zusjes komen de oorlog niet zonder kleerscheuren door. Ze hebben hun leven te danken aan de moed van hun moeder.
Henriette, ook Jetje genoemd, begrijpt zoals alle kinderen niet wat er nu precies aan de hand is, want hoe leg je aan een kind uit wat oorlog is? Hun moeders proberen er, in de mate van het mogelijke, het beste van te maken voor hun kroost.
Wanneer de oorlog achter de rug is, zijn de omstandigheden echter nog niet terug de oude. Zo worden de geïnterneerden niet meteen bevrijd uit de kampen. Daarnaast is de weg naar hereniging met hun familie een werk van lange adem. Leven hun dierbaren nog? Waar zijn ze? Er heerst veel onwetendheid, ook bij de familie van Jetje. Jammer genoeg komen vele families gebroken uit de oorlog.
Jetje, haar moeder en zusjes ondernemen na de oorlog een lange zeereis naar Holland. Daar wonen de oma, opa, tante en oom van Henriette. Deze mensen zijn voor de meisjes nog onbekend. Net zoals hun pappie, waar de kinderen nog geen blijvende herinneringen aan hadden. Het enige wat ze van hun vader hadden was een portret. Onverwacht wordt het gezin herenigd op het schip de "New Amsterdam".
Bij hun aankomst in Holland, komen ze in een volledig andere wereld terecht. Vanaf dit moment kunnen ze weer dromen van een veilig, vrij, rustig en beter leven.
Dit boek zuigt je vanaf de eerste woorden mee en laat je niet meer los. Het fotomateriaal zorgt ervoor dat je een beeld krijgt van de mensen over wie het gaat en hun leefomstandigheden. Dit zorgt ervoor dat het allemaal nog harder binnenkomt.
Als ik dit boek zou moeten omschrijven in drie woorden dan zou ik kiezen voor:
- Moed
- Doorzettingsvermogen
- Verbijstering
Daarnaast heb ik ook heel veel respect voor de schrijfster, haar familie en kortom iedereen die hetzelfde heeft moeten doorstaan. Voor dit alles onder woorden te brengen is ook veel moed nodig.
Henriette, bedankt om je verhaal met ons te delen en ervoor te zorgen dat deze pijnlijke en onmenselijke periode nooit vergeten zal worden.
Henriette is pas een peuter wanneer aan haar zorgeloze kindertijd bruusk een einde komt. Haar moeder staat plots voor de moeilijke taak 3 jongere kinderen op te voeden en in veiligheid te houden, wanneer ze van hun vader/echtgenoot gescheiden worden.
De oorlog breekt uit en vele moeders met kinderen besluiten om naar "beschermde woonwijken" te vertrekken. Ze denken daar immers veilig te zijn voor de vijand, Japan. De werkelijkheid blijkt echter het tegenovergestelde. De "woonwijken" zijn in realiteit "interneringskampen" waar Japan de kinderen en vrouwen in de meest erbarmelijke omstandigheden doen leven.
Door de drukte in de kampen, de onhygiënische omstandigheden en de ondervoeding hebben vele geïnterneerden een zwakke weerstand waardoor ze ernstig ziek worden. Ook Henriette en haar zusjes komen de oorlog niet zonder kleerscheuren door. Ze hebben hun leven te danken aan de moed van hun moeder.
Henriette, ook Jetje genoemd, begrijpt zoals alle kinderen niet wat er nu precies aan de hand is, want hoe leg je aan een kind uit wat oorlog is? Hun moeders proberen er, in de mate van het mogelijke, het beste van te maken voor hun kroost.
Wanneer de oorlog achter de rug is, zijn de omstandigheden echter nog niet terug de oude. Zo worden de geïnterneerden niet meteen bevrijd uit de kampen. Daarnaast is de weg naar hereniging met hun familie een werk van lange adem. Leven hun dierbaren nog? Waar zijn ze? Er heerst veel onwetendheid, ook bij de familie van Jetje. Jammer genoeg komen vele families gebroken uit de oorlog.
Jetje, haar moeder en zusjes ondernemen na de oorlog een lange zeereis naar Holland. Daar wonen de oma, opa, tante en oom van Henriette. Deze mensen zijn voor de meisjes nog onbekend. Net zoals hun pappie, waar de kinderen nog geen blijvende herinneringen aan hadden. Het enige wat ze van hun vader hadden was een portret. Onverwacht wordt het gezin herenigd op het schip de "New Amsterdam".
Bij hun aankomst in Holland, komen ze in een volledig andere wereld terecht. Vanaf dit moment kunnen ze weer dromen van een veilig, vrij, rustig en beter leven.
Dit boek zuigt je vanaf de eerste woorden mee en laat je niet meer los. Het fotomateriaal zorgt ervoor dat je een beeld krijgt van de mensen over wie het gaat en hun leefomstandigheden. Dit zorgt ervoor dat het allemaal nog harder binnenkomt.
Als ik dit boek zou moeten omschrijven in drie woorden dan zou ik kiezen voor:
- Moed
- Doorzettingsvermogen
- Verbijstering
Daarnaast heb ik ook heel veel respect voor de schrijfster, haar familie en kortom iedereen die hetzelfde heeft moeten doorstaan. Voor dit alles onder woorden te brengen is ook veel moed nodig.
Henriette, bedankt om je verhaal met ons te delen en ervoor te zorgen dat deze pijnlijke en onmenselijke periode nooit vergeten zal worden.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 of 1 review