"Αγαπητέ Αλέξη, Το προηγούμενο γράμα σου που πήρα είνε 20. 10. Είνε αφτό που το αρχίζεις έτσι: "Χτες με διέγραφαν απτό κόμα". Άλλο γράμα σου δεν πήρα. Ώστε λείπουν τα δυο γράματα που γράφεις ότι μούστειλες. Δεν κάνει ναργάς έτσι, γιατί, όπως ξαίρεις, αποτελείς το μοναδικό κάβο που κρατώ ζωντανή επαφή με τον έξω κόσμο..." (Από γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη προς τον Αλέξη Πάρνη, το Δεκέμβρη του 1956)
Το Γεια χαρά - Νίκος είναι μια λυρική αυτοβιογραφία του Αλέξη Πάρνη κι έχει ως κεντρικό άξονα την αλληλογραφία του με τον καθαιρεμένο και εκτοπισμένο στο Μποροβίτσι της βόρειας Ρωσίας ηγέτη του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη. Η σχέση τους έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ηθική, πολιτική και λογοτεχνική διαμόρφωση του συγγραφέα.
Μέσα από την αλληλογραφία τους αναβιώνει μια συνταρακτική εποχή για τη μετεμφυλιακή Ελλάδα, τη Σοβιετική Ένωση και το ΚΚΕ. Φωτίζονται πρόσωπα και καταστάσεις, και δίνονται νέες ερμηνείες σε γεγονότα που φάνταζαν μέχρι σήμερα ακλόνητα.
Ο Αλέξης Πάρνης, παλιό μέλος του ΚΚΕ και πολιτικός πρόσφυγας στη Σοβιετική Ένωση, διεθνώς γνωστός από τα έργα του "Έπος του Μπελογιάννη" (εκτενές ποίημα) και "Νησί της Αφροδίτης" (θεατρικό που ανέβηκε σε περισσότερα από 170 θέατρα στη Σοβιετική Ένωση, αλλά και στην Ελλάδα με πρωταγωνίστριες την Κατίνα Παξινού και την Κυβέλη), πραγματεύεται στο βιβλίο αυτό τη σχέση του με τον ηγέτη του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη, στον οποίο οφείλει τις καλλιτεχνικές του σπουδές, αλλά και την έμπνευση μεγάλων έργων του.
Παρουσιάζει και αναλύει την αλληλογραφία του με τον Ζαχαριάδη, ο οποίος αντιτάχθηκε στο απόλυτο αλάθητο του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ), για το οποίο δε μιλούσε κανείς εκείνη την εποχή. Ο μόνος που είχε αναφερθεί στο ζήτημα αυτό πριν από αυτόν ήταν ο γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας (ΚΚΙ) που σύμφωνα με τον Ζαχαριάδη έκανε για το ζήτημα αυτό υπαινιγμό και μετά σιώπησε.
Με εφαλτήριο τα γράμματα του Ζαχαριάδη, ο συγγραφέας εστιάζει στον ύπουλο ρόλο της ηγεσίας του ΚΚΣΕ.
Άλλο περίμενα και άλλο βρήκα. Περίμενα το κέντρο του βιβλίου να είναι ο Ζαχαριάδης αλλά τελικά είναι ο Πάρνης-σαν, η σχέση του Πάρνη με τον Ζαχαριάδη να να χρησιμοποιείται ως αφορμή και ραχοκοκκαλιά για να γραφτεί το βιβλίο. Παρόλο που μου αρέσουν οι βιογραφίες εδώ κάτι δεν κόλλησε, πολλή περιαυτολογία, σαν να χρειαζόταν να στηρίξει και να παινέψει τον εαυτό του ο Πάρνης, να περηφανευτεί για όσα έκανε και όσους (πολύ σημαντικούς, πραγματικά) συνάντησε στη ζωή του. Δεν ξέρω... Αλλά στάθηκε αφορμή αυτό το βιβλίο για να περάσω μέρες ψάχνοντας να μάθω πληροφορίες γιαυτό το θέμα, του Κόμματος και του τι έγινε εκείνη την ταραγμένη εποχή.