Το φεστιβάλ του θανάτου

by Yannis Maris, Γιάννης Μαρής

Μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο είχαν γίνει πράγματα που επιφανειακώς φαινόντουσαν άσχετα και που είχαν έναν κοινό σύνδεσμο. Ένας θάνατος. Ο Ελβετός είχε σκοτωθεί από το αυτοκίνητο και τον σωφέρ του Ράινερ. Μια κλοπή. Χωρίς να κλαπεί τίποτε. Μια γυναίκα που φοβόταν. Και η γυναίκα είχε ραντεβού με τον φίλο του Ράινερ. Πίσω από όλα αυτά τα επιφανειακώς άσχετα γεγονότα υπήρχε πάντοτε η σκιά του Γερμανού. Το τρίγωνο αποκτούσε την τρίτη του πλευρά.
Για πρώτη φορά άρχισα να σκέπτομαι στα σοβαρά πως το δυστύχημα μπορούσε να είναι μια δολοφονία. Αλλά γιατί; Τι ζητούσαν αυτοί οι τέσσερις τόσο διαφορετικοί άνθρωποι – ο Ράινερ, η χήρα, ο Μοντάν κι ο Μεξικανός– στο Ναύπλιο ; Τί τους ένωνε και τι τους χώριζε ; Έπρεπε να ’ναι κάτι πολύ σοβαρό ώστε να φτάσει ώς το θάνατο.

TΡΕΙΣ ΝΟΥΒΕΛΕΣ ΚAI EΝΑ ΔΙΗΓΗΜΑ του Γιάννη Μαρή, όλα ανέκδοτα έως σήμερα σε βιβλίο, προσφέρουν στον αναγνώστη ένα ΜΙΚΡΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΜΑΡΗ, με τα θέματα, τους χαρακτήρες και την πλοκή των λαϊκών ιστοριών του.
Είναι όλα δημοσιευμένα για πρώτη φορά σε εφημερίδες και περιοδικά μεταξύ του 1960 και του 1962, μιας πολύ παραγωγικής τριετίας του συγγραφέα.
Το Φεστιβάλ του θανάτου διαδραματίζεται με φόντο το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, το Ναύπλιο και το Μπούρτζι. Ο πρωταγωνιστής, alter ego του Μαρή, που έχει « γράψει κάμποσα σενάρια με αξιοθαύμαστη εμπορική επιτυχία » και παρακολουθεί τα γυρίσματα μιας ταινίας για την οποία έχει γράψει το σενάριο, κάνοντας διάλειμμα από τη δημοσιογραφική δουλειά του, εμπλέκεται σε μια ιστορία φόνου, απαγωγών και αναζήτησης κρυμμένου θησαυρού των Εβραίων της Κατοχής στην Ελλάδα, θέμα που συχνά έχει απασχολήσει τον συγγραφέα.
Ο Μαρής είναι ίσως ο πρώτος συγγραφέας που πρώιμα ασχολείται με αυτά τα ζητήματα στην Ελλάδα.
Το διήγημα Δωμάτιο Νο 11 παρουσιάζει έναν δημοσιογράφο, μια καυτή μέρα του Αυγούστου στον Θεσσαλικό κάμπο, που διανυκτερεύει στο « στοιχειωμένο» δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Είναι γραμμένο στο ύφος των διηγημάτων τρόμου και υπερφυσικού του 19ου αιώνα – αποτελώντας κάπως εξαίρεση στη θεματική του Μαρή.
Το Τελευταίο καλοκαίρι είναι μια εκτενής νουβέλα στο μέγεθος μικρού μυθιστορήματος. Εδώ παρουσιάζεται ο παθιασμένος έρωτας ενός γοητευτικού, ώριμου, πετυχημένου γιατρού με μια κατά πολύ νεότερή του ακροβάτισσα και η αναμενόμενη δραματική εξέλιξή του. « Σύγχρονο κοινωνικό αθηναϊκό μυθιστόρημα » αναγράφεται στη δημοσίευσή του.
Ο Τρίτος δρόμος κλείνει τον τόμο με μια ιστορία πλαστοπροσωπίας –συχνό μοτίβο στον Μαρή–, σκηνοθετημένου φόνου και εκβιασμού.

Genres: Noir

384 pages, Paperback

First published July 15, 2019

About the author

Yannis Maris (Greek: Γιάννης Μαρής) also known as Yannis Maris-Tsirimokos, Giannis Haniotis, was a novelist and screenwriter.

Reviews

[Tim Orfanos · Rating 4 out of 5]

Είναι ενδιαφέρουσα η απόπειρά του Μαρή με τη 1η ιστορία να προσεγγίσει το παραψυχολογικό θρίλερ, αλλά το φοβήθηκε λίγο μάλλον - η συγκεκριμένη ιστορία, αν ήταν μεγαλύτερη, θα ήταν πιο ολοκληρωμένη. Η νουβέλα που 'κινείται' σε πιο κοινωνικούς-δραματικούς 'τόνους' είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από το παρόμοιο μυθιστόρημά του, 'Το τέλος του δρόμου'. Η 4η ιστορία είναι και η πιο αγωνιώδης από όλες. Σε γενικές γραμμές, καλή η ιδέα της έκδοσης.

Περιέχει 3 νουβέλες και ένα διήγημα (1 παραψυχολογικό θρίλερ, 2 αστυνομικές και μια κοινωνική-δραματική).

Βαθμολογία: 3,9/5 ή 7,8/10.

Θα ακολουθήσει και εκτενέστερη κριτική του βιβλίου.....

[Λευτέρης Αναγνωστόπουλος · Rating 2 out of 5]

Δωμάτιο Νο 11: Είναι το διήγημα του βιβλίου και ενώ δε με εντυπωσίασε μπορώ να πω πως το βρήκα αρκετά γοητευτικό. 2/5
Το Φεστιβάλ του Θανάτου: Όχι απαίσιο, αλλά ξενέρωτο. Οι χαρακτήρες και η αφήγηση ήθελαν περισσότερο "χρώμα", ειδικά για την νουβέλα "βιτρίνα" του βιβλίου απ' όπου πήρε και το όνομα του κιόλας. Τουλάχιστον η πλοκή κάπως προσπάθησε να σώσει την ιστορία, οπότε 2/5.
Το Τελευταίο Καλοκαίρι: Η καλύτερη ιστορία του βιβλίου; Πιθανότατα. Το Τελευταίο Καλοκαίρι έχει πιο ζωντανούς χαρακτήρες απ' όλες τις υπόλοιπες ιστορίες μαζί. Αλλά όλοι αυτοί οι χαρακτήρες τι εξυπηρετούν; Ένα"Σύγχρονο κοινωνικό αθηναϊκό μυθιστόρημα" μου λέει το οπισθόφυλλο. "Χα!" λέω εγώ, "σαπουνόπερα είναι ρε". Αλλά σαπούνι ή όχι, είναι η ιστορία που με τράβηξε περισσότερο, οπότε 2.5/5.
Και τέλος, Ο Τρίτος Δρόμος: "Ιστορία πλαστοπροσωπίας, σκηνοθετημένου φόνου και εκβιασμού," μας λέει το οπισθόφυλλο κάνοντας spoiler στην καλύτερα πλοκή του βιβλίου του. Good job, ΑΓΡΑ. Φυσικά καλύτερη πλοκή δε σημαίνει και καλύτερη εκτέλεση, αλλά λίγο που στην αρχή μου θύμιζε την ταινία του 1945, "Παράκαμψη" (Detour), λίγο που είχε πιο νουάρ αισθητική, ε άνθρωπος είμαι και με τράβηξε κι αυτή χωρίς να με εντυπωσιάσει. 2/5.

Να το διαβάσετε; Αν έχεις διαβάσει ό,τι άλλο έχεις στη βιβλιοθήκη σου και το βλέπεις εκεί σκονισμένο να κάθεται και αναρωτιέσαι "γιατί το είχα αγοράσει;" ρίξε μια ματιά.

[Christos · Rating 5 out of 5]

Τα 5 αστεράκια πάνε στο μικρού μήκους μυθιστόρημα «Το Τελευταίο Καλοκαίρι». Τα υπόλοιπα διηγήματα τα αφήνω εκτός (τυπικά του είδους διηγήματα).

Το τελευταίο καλοκαίρι είναι μια αισθηματική νουβέλα η οποία είναι γεμάτη ρεαλισμό, βγαλμένη από τη ζωή. Είναι πολλές ταινίες μαζί, είναι πολλοί έρωτες της διπλανής πόρτας σε μια ιστορία.

Πάρτε το βιβλίο κ διαβάστε μόνο αυτή την ιστορία, αξίζει.

«- Σε κοροϊδεύει, είπε έξαφνα η Λένα σκληρά.
- Μπορεί, είπε. Εγώ δεν εξετάζω τί δίνει αυτή σε μένα, αλλά τί παίρνω εγώ από κείνη.»

[Spyros Egkarchos · Rating 4 out of 5]

Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελείται από τρεις νουβέλες κι ένα μικρό διήγημα.

Δωμάτιο Νο11: Αυτό είναι και το διήγημα που περιλαμβάνεται στο βιβλίο. Είναι ένα ευχάριστο ανάγνωσμα με ωραίο γράψιμο και ωραία ιστορία.

Το φεστιβάλ του θανάτου: Πρόκειται για μία αρκετά καλογραμμένη νουβέλα με συνεχείς εξελίξεις στην πλοκή έως το τέλος όπου αποκαλύπτονται όλα. Η νουβέλα αποτελείται από μικρά κεφάλαια και κάθε κεφάλαιο έρχεται να προσθέσει από ένα καινούργιο στοιχείο στην πλοκή που θα βοηθήσει στη διαλεύκανση της υπόθεσης. Ωραία ιστορία.

Το τελευταίο καλοκαίρι: Πρόκειται για τη δική μου αγαπημένη ιστορία του βιβλίου. Δεν πρόκειται για ιστορία με θέμα το έγκλημα αλλά για μία ιστορία πάθους. Ένας διάσημος πενηνταπεντάχρονος γιατρός ερωτεύεται μία εικοσάρα. Παρά τις προειδοποιήσεις των δικών του για τους σκοπούς της μικρής, εκείνος την ερωτεύεται σε σημείο παραφροσύνης. Πολύ ωραία σκιαγράφηση των χαρακτήρων, κάτι που παίρνει χρόνο να χτιστεί, για αυτό και πρόκειται για μία slow-burn ιστορία. Εξαιρετικά αληθοφανείς χαρακτήρες, συμπεριφορές και για άλλη μια φορά το γράψιμο είναι αρκετά καλό.

Ο τρίτος δρόμος: Μία νουβέλα στα συνηθισμένα μονοπάτια του Μαρή, όπου ένας συνηθισμένος άνθρωπος διαπράττει ένα έγκλημα αφού γίνεται μάρτυρας σε έναν βίαιο καυγά. Διαβάζεται μονορούφι.

Ωραίο βιβλίο, είχε λίγο απ' όλα. Είχε δύο ιστορίες στις οποίες μας έχει συνηθίσει ο Μαρής, μία πολύ ευχάριστη έκπληξη (Το τελευταίο καλοκαίρι) κι ένα μικρό ευχάριστο διήγημα. Το γράψιμο έιναι σε όλες τις ιστορίες αρκετά καλό κι ευκολοδιάβαστο.

[Ζαχαρίας Παπαθωμάς · Rating 5 out of 5]

Είναι καταπληκτικό να σκεφτεί κανείς πόσο ενδιαφέρον μπορεί να γίνει ένα μυθιστόρημα στο οποίο δεν γίνεται καμία αναφορά για υπολογιστή, κινητό τηλέφωνο ή άλλες σύγχρονες συσκευές, γιατί απλά δεν υπάρχουν ακόμα.
Από τις τέσσερις ιστορίες που ξετυλίγονται στο βιβλίο θα ξεχωρίσω την τέταρτη στην οποία ένας παλιός συμμαθητής παρουσιάζεται σε έναν διάσημο καθηγητή και ζητάει άμεσα βοήθεια. Ο παλιός φίλος και συμμαθητής προστρέχει σε βοήθεια αλλά τα πράγματα βγαίνουν εκτός πορείας σύντομα.

[Ioanna Kel · Rating 4 out of 5]

Μικρές ιστορίες μυστηρίου και μια κοινωνική. Ανάμεικτα συναισθήματα. Αλλά πάντα ο τρόπος γραφής ικανοποιητικός!

[Δήμος Καραχάλιος · Rating 3 out of 5]

Σίγουρα όχι από τα καλύτερά του Μαρή αλλά διαβάζεται ευχάριστα.

[ΔουΨου · Rating 3 out of 5]

Από τα τέσσερα διηγήματα τα τρία ήταν πολύ καλά. Το μεγαλύτερο όμως, το «Το Τελευταίο Καλοκαίρι» (που πιάνει το μισό βιβλίο) δεν άξιζε γιατί ήταν πολύ βαρετό και παρωχημένο, και ανήκει σε άλλη εποχή, με άλλα ήθη, που έχει ξεπεραστεί πλέον.

[Vassiliki Dass · Rating 3 out of 5]

2,5* Νομιζω οτι ειναι πολύ παρωχημενος πλεον