Tektonische binnenwerelden in verhalen van liefde, verlies, verrukking en pijn
In Diepe aarde wordt blootgewoeld wat er beweegt onder de deklaag van het dagelijkse. Een stokoude vrouw koestert haar herinneringen aan gezinsgeluk tijdens een verregende vakantiedag: ‘Alles wat er op de wereld was bevond zich op dat moment in een kleine ruimte van tentdoek, acht vierkante meter, twee grote en drie kleine mensen.’ Vlaar vertelt de levensverhalen en liefdesgeschiedenissen van onder anderen een wetenschapper met obesitas, een man met een dubbelleven en een therapeute die haakt naar seks. Verlangend naar verbondenheid krijgen zij allen te maken met verlies, verraad en rouw. In diepe, steeds diepere schachten delft Vlaar de zielenroerselen van die kwetsbare levens: iedereen op zoek naar liefde.
Maria Vlaar doet niet aan mooischrijverij; ze schrijft alleen op wat ertoe doet. De verhalen zijn écht kort en dat vind ik prettig, want je hoeft geen hele wereld in je hoofd op te bouwen, maar je kunt een verhaal als tussendoortje lezen. Het is dan ook extra verrassend als een verhaal zich in de toekomst blijkt af te spelen.
Ik twijfel tussen 2 en 3 sterren - de verhalen zijn goed geschreven, ze lezen vlot en zijn ook wel origineel maar ze konden mij niet raken. Ik vond dat de verhalen te steriel bleven, te veel aan de oppervlakte - de auteur doet een poging om de personages diepgang te geven maar ze slaagt er zelden in. Maria Vlaar gebruikt in alle verhalen min of meer hetzelfde trucje waarbij ze de lezer middenin een situatie neerzet en allerlei informatie onthoudt - het voelde als deelnemen aan een gesprek dat al begonnen is. Soms lukt het dan vrij snel om de conversatie te volgen maar andere keren kan je kop noch staart vastknopen aan het gesprek. Vlaars schrijfstijl ligt me niet - dus toch maar 2 sterren.
Elk verhaal is een pareltje. Langzaam krijg je een steeds verfijnder beeld van wat eerst een heel gewone dag lijkt. En dat is het waarschijnlijk ook. Achter ieder "gewoon" moment zit altijd een boeiend verhaal - althans, als Maria Vlaar er over schrijft.
Een bundel met een grote variatie aan verhalen. Niet elk verhaal sprak me aan, maar af en toe zat er eentje tussen (bijvoorbeeld De tent) die zo beeldend geschreven was dat ik er bijna bij was.