Verratene Liebe - Falsche Götter

by Arno Gruen

Sevgiyi kabul etmekten duydugumuz korku biz sahte tanrilar aramaya iter. Gunumuzun "yukselen degeri" milliyetcilik icindeki kimlik olusumlari, tanri yaratma yoluyla kendini bulma sikintisinin ne denli agir oldugunu ortaya koyuyor. Bugun tum dunyada azinliklar eziliyor ve asagilaniyorsa, bu milliyetciligin sevgiyle hicbir iliskisi bulunmadigini; kendine ihaneti bastirmak icin yaratilan siddet duygusundan beslendigini gormemiz gerekiyor. Sevgisizlige karsi koymadigimiz surece kendi kimligimize ulasamayiz. Arno Gruen birey olusumuzu kabul etmek ve buna deger vermek icin gecmemiz gereken kapilari aralayarak, gercek sevgiyle karsilasinca korkmadan kucak acabilmemiz ve tanriyi kendi icimizde aramamiz icin yuzumuze kocaman bir ayna tutuyor. Teror ve savas, nefret ve tehdit yuklu dunyamizi barisa tasiyabilmek, ozgurluk ve adaleti oncelikle kendi icimizde gecerli kilmakla mumkun olabilir.Sayfa 260Baski 2016 Citlembik Yayinlari

Genres: Psychology, Nonfiction

Paperback

First published January 1, 1991

About the author

Dr. Arno Gruen was born in Berlin in 1923 and emigrated to the United States as a child in 1936. After completing his graduate studies in psychology at New York University, he trained in psychoanalysis under Theodor Reik. Dr. Gruen has held many teaching posts, including seventeen years as professor of psychology at Rutgers University. Since 1979 he has lived and practiced in Switzerland. Widely published in German, his groundbreaking first book to be released in English, The Betrayal of the Self, was published by Grove Press in 1988.

Reviews

[emre · Rating 4 out of 5]

hak değil, hak edilmesi gereken bir şey olarak görüldüğü ve itaat düzlemine indirgendiği sürece, sevgi sandığımız şeyin aslında düşmanlık, onaylanma/zarar görmeme ihtiyacı içinde boyun eğme ve güçlüye, ezene dönüşme dürtüsüyle ne kadar iç içe geçtiğini ve bu durumun bizi nasıl zehirlediğini anlatıyor gruen özetle. bunun ailede başlayarak, eğitim kurumlarında ve "toplumsallaşma" sürecinin tamamında nasıl ilerlediğini, hamurumuza şekil vermekten öte mayamız hâline geldiğini sosyal, politik ve psikolojik çok çeşitli örneklerle somutlaştırıyor. derdini iyice anlatma arzusu zaman zaman aynı yere dönmesine sebep vererek metni sıkıcılaştırsa da okur, bittiğinde mevzunun zihninde oturduğundan emin oluyor.

yazıldığı tarih itibariyle eski görünse de söylediklerinin bugün de geçerli olması, hatta daha geçerli hâle gelmesi, kitabın benim gözümdeki kıymetini arttırdı. tek eleştirim, sevgisizliğin giderilmesine yönelik önerilerinin fazla yüzeysel kalması ve sunduğu alternatiflerin hep kabileler, klanlar gibi çok küçük toplulukların yaşam biçimlerinden olmasıydı, iki yüz elli kişilik bir kabilenin yaşam pratiğinin herhangi bir ülkenin kalabalık ve karmaşıklığında karşılığı olabilirmiş gibi örnek verilmesi bana biraz ütopik geldi. dolayısıyla gruen'ün kendi sunduğu çözüm önerilerine kendinin de pek inanmadığını düşündüm ne yalan söyleyeyim. :)

[Özge · Rating 5 out of 5]

İlişki kurma ve dünyaya bakma biçimize öyle dolu bir pencere açmış ki Arno Gruen, bir intihar bombacısının, psikotik kişiliğin ya da sapkın ideolojilere bağlı karakterleri anlamaya başlıyorsunuz. Aslında dış dünyadaki karakterleri değil, kendimizi anlamaya yönelik bir yolculuk gibi. Yine tüm meselenin kendimizi 'görmekten' kaçma, asıl istediğimizin tam tersi yönünde davranmamızın nedenlerini anlatıyor. Neden bir ideolojinin ya da bağımsızlık tutkusunun fertleri olduğumuz da ortaya çıkıyor.

Bağımlılık, itaat, savaşlar.. Hepimiz incinmezlik vaat eden büyüklük ideolojisinin tutsakları haline gelmişizdir. Yaşadığımız acı ve sevgisizlikten kaçış olarak ortaya ne çıkr? Zulüm etme üzerine kurulu ideolojilere tutunma çabası. Sevgi istemek ve acımızı görmek o denli zordur ki, yetişkinlikte 'sevgi istemediğimize inanırız, ama aslında bize sevgi veremeyecek olandan sevgi ummakta ısrar ederiz'. Böylelikle insanlar kendilerini aşağılayan liderlerinden peşinden gider çünkü aşağılanma bir rahatlama sağlar, aşağılanmayı somutlaştıran herkesin peşinden gideriz, çünkü kendimizi aşağı görürüz. Biz saldırganla özdeşleşme yoluyla, çocukken bizim için tehdit olan korkularla başa çıkarız.

Yetersiz çocukluğun getirdiği acı ve korkunun sonucu olarak bize yetersiz sevgi gösterenlerle ittifak kurarız. Böylece dehşet başlar, aslında nefret ettiğimiz şeyi sever, empati ve sevgi uyandırabilecek olandan ise nefret ederiz. Şunu hatırlayın, sevgileri gözümüze o denli muhteşem göründüğü için soğuk erkek ve kadınların peşinden o kadar çok koşmuşuzdur, bize ilgi ve sıcaklıkla yaklaşanları ise sıkıcı hatta kifayetsiz bulup küçümseyerek bir kenara itmişizdir. Sakıngan davranan ve hiçbir şey vermeyen insanların sevgisini isteriz.. Sevgiyi kolayca verenlerin sevgisi ise kuşku vericidir.

Defalarca dönüp dönüp okumak gerek bu kitabı.

[Yavuz · Rating 5 out of 5]

Sevgiyi kabul etmekten duyduğumuz korku bizi sahte tanrılar aramaya iter.

Günümüzün "yükselen değeri" milliyetçilik içindeki kimlik oluşumları, tanrı yaratma yoluyla kendini bulma sıkıntısının ne denli ağır olduğunu ortaya koyuyor. Bugün tüm dünyada azınlıklar eziliyor ve aşağılanıyorsa, bu milliyetçiliğin sevgiyle hiçbir ilişkisi bulunmadığını; kendine ihaneti bastırmak için yaratılan şiddet duygusundan beslendiğini görmemiz gerekiyor.

Sevgisizliğe karşı koymadığımız sürece kendi kimliğimize ulaşamayız. Arno Gruen birey oluşumuzu kabul etmek ve buna değer vermek için geçmemiz gereken kapıları aralayarak, gerçek sevgiyle karşılaşınca korkmadan kucak açabilmemiz ve tanrıyı kendi içimizde aramamız için yüzümüze kocaman bir ayna tutuyor. Terör ve savaş, nefret ve tehdit yüklü dünyamızı barışa taşıyabilmek, özgürlük ve adaleti öncelikle kendi içimizde geçerli kılmakla mümkün olabilir.

[Kaplumbağa Felsefecisi · Rating 5 out of 5]

İhanete Uğrayan Sevgi Sahte Tanrılar

Sahte Tanrı olarak annemiz-babamız-arkadaşlarımız- bürokratlarımız-düşmanlarımız-bilim...
Ve en önemlisi de BİZ!

Şiddetin, nefretin kaynağının Sahte Tanrı olmak yolundaki gölgelemelerini anlatır bize kitap. Bizi kendine bağlayan, kendi amaç ve görevleri doğrultusunda itip kakarak peşinden sürükleyen Sahte Tanrılarımızı.

Sevgiyi hissetmenin eziklik boyutundaki tanımlamasıdır. Sahte Tanrılara tapınırken verdiğimiz özverilerin ‘sevgi’ olduğundan çok ‘ihtiyaç’ boşluğunun doldurulmaya çalışılmasının hikayesidir.

İhtiyacımız olanı ve bizim asla var olamayacağımız kişiliğini veya karakterini dünyada arayışına çıkan her insanın sığındığı kapıdır; ‘Sahte Tanrı’.



Tanrının sahteliğinin, duygulanım bozukluğu neticesi onu bulmuş olduğumuz gerçeğinin, ortaya hep çok geç çıkmış ve her zaman çok geç çıkacak olmasının kaçınılmazlığıdır anlatılan.

Kimimiz sevgimizi Sahte Tanrılara adayıp mutlu olurken, kimimiz de sevgiyi Sahte Tanrı olarak tüketmenin mutluluğundayızdır.

Ama her içi boşluk bi noktada aynaya daha derinden bakmak zorundadır.

Ya aynayı biz kendimize tutacak gücü bulmak için çırpınmalıyız ya da Sahte Tanrımıza …

[Bine · Rating 5 out of 5]

Arno Gruen beschreibt, wie frühkindliche Erfahrungen von Liebesentzug, Abwertung von Zärtlichkeit etc. eine Generation hervorbringt, die sich entweder selbst zu Göttern ernennen, indem sie durch Macht und Besitz den inneren Mangel überdecken, oder Menschen zu Göttern erheben, weil sie sich in ihrer gefühlten Hilflosigkeit von vermeintlich Starken Hilfe versprechen. Der Psychologieprofessor und praktizierender Tiefenpsychologe Gruen gibt eine subtile Gesellschaftsanalyse, die auch über 20 Jahre nach dem ersten Erscheinen des Buches noch aktuell ist. Seine Lösung für die Probleme klingt banal: Liebe. Doch nur das Annehmen der eigenen Vulnerabilität und Indiviualität kann zum Überwinden der „falschen Götter“ führen.

[Andreas Breunig · Rating 3 out of 5]

Ein Buch mit großen Thesen, treffenden Aphorismen und doch immer wieder wenig überzeugenden Herleitungen. Im Kern plädiert Gruen für die Überwindung der Autoritätshörigkeit, die er als große Gefahr ansieht.

Die Ursache für Autorität (und Gewalt) sei die „Urverzweiflung“ des Menschen, die sich um ausgebliebene oder falsche - als solche getarnte - Liebe im Kindesalter dreht. Das passiere vor allem, wenn Söhne das „Liebesobjekt“ ihrer Mütter werden („deutlich seltener“ seien es Töchter und Väter), welche wiederum frustriert über die ihnen selbst verwehrte Selbstverwirklichung in der Welt der Männer seien. Daher schaffen und nähren diese den Machthunger ihrer Söhne, um dadurch selbst mächtig zu werden. Persönlich fremdle ich mit diesen Bildern der Psychoanalyse. Ganz schön ist aber Gruens Definition für echte Liebe, die er ganz nebenbei liefert:

„Liebe bedeutet, die Individualität eines anderen Wesens zu erkennen und schätzen zu können; Freude zu haben am Wachsen des anderen.“ (S. 49)

„Um Liebe zu akzeptieren, müssen wir uns erst als der Liebe Wert empfinden.“ (S. 55)

Als Liebesobjekt erfährt man keine bedingungslose Liebe, sondern wird je nach der Bewertung des eigenen Handelns durch die Mutter mal mit falscher Liebe überhäuft, mal wird diese entzogen, was zu großen Schäden führt. Erst ab Seite 216 erläutert Gruen noch einmal ausführlicher, wie sich ihm zufolge ausbleibende oder falsche Liebe im Kindheitsalter auswirkt, zu Beginn des Buches fand ich die Erklärungen nicht klar genug. Mangelnde Liebe bedeutet nämlich verlorenes Selbstwertgefühl. Betroffene entwickeln sich dann entweder zu „Psychopathen“ oder „angepassten Menschen“.

Psychopathen versuchen das verlorene Selbstwertgefühl durch Macht zu kompensieren, legen jegliche Schuldgefühle und Scham ab und können sich und andere ins Verderben stürzen. Sie steigen oft zu „falschen Göttern“ auf, Führerpersönlichkeiten, denen Menschen hinterherlaufen.

„Selbsthass führt dazu, andere zu reduzieren, um durch Rache am Menschsein ein eigenes Sein zu erhalten.“ (S. 16)

Angepasste Menschen - zu diesen werden die allermeisten von mangelnder Liebe Betroffenen - folgen den falschen Göttern. Sie erhoffen sich sich von ihnen Liebe und Erlösung für ihre Schuldgefühle und ihr verlorenes Selbstwertgefühl, die diese jedoch nicht geben können. Angepasste Menschen wurden von der Gesellschaft - vorwiegend von ihren Eltern während der Kindheit - nicht zu Verantwortung, sondern lediglich Pflichterfüllung und Autoritätshörigkeit erzogen.

„Eine Gesellschaft, die von klein auf Anpassung fordert, erzeugt Pflicht und nicht Verantwortung.“ (S. 157)

Wozu eine auf Pflicht ausgerichtete Gesellschaft führt, zeigen der Holocaust und die anschließende Verteidigungen von Eichmann und den Angeklagten in Nürnberg. Das angepasste, autoritätshörige Selbst kann sich jedoch schnell gegen das eben noch Verteidigte wenden (wie beim Sturz von Diktatoren wie Gaddafi) und in ihm kann die stets unterdrückte Wut schnell aufsteigen, wenn das „geregelte Sein“ in Frage gestellt wird (zum Beispiel wenn Demonstrierende den Alltag stören). Außerdem müssen diese Angepassten laut Gruen ständig durch äußere Impulse stimuliert werden, so erkläre sich der heutige Drang zum Konsumieren.

Gut gefallen mir auch Gruens Überlegungen dazu, dass Autoritäten nicht gewaltsam überwunden werden können. Hier lassen sich Verbindungen zu William Godwin, einem Vordenker des Anarchismus, herstellen:

„Revolutionen mögen an den Formen der Knechtschaft etwas ändern oder nicht – an der Knechtschaft selbst ändert sich nichts, solange die Autoritätshörigkeit nicht überwunden wird.“ (Auf S. 66 zitiert aus: Der Wahnsinn der Normalität, Arno Gruen, 1989)

„Letztlich werden immer nur alte Götzen gestürzt, um sie durch neue zu ersetzen. Solange Rebellen ihr eigenes Machtstreben nicht aus ihrem Inneren vertreiben, fallt, wie Henry Miller es ausdrückte, nur eine Kirche, um eine andere auferstehen zu lassen.“ (S. 255)

Vieles an Gruens Argumentation stört mich jedoch. Oft springt er in einzelnen Sätzen oder Absätzen noch zu weiteren Themen, die dann aber nicht ausreichend behandelt werden. Vielleicht kenne ich mich nicht ausreichend in der Psychoanalyse aus, aber mir reichen Einzelschicksale nicht aus, um empirisch belastbare Aussagen über das Wesen aller Menschen treffen zu können – wenngleich ich diese spannend finde, und sie sicherlich auf wirkliche Zusammenhänge zwischen Erziehung und späterem Verhalten hinweisen können. Aber Arno Gruen schreibt, als wären seine Thesen bereits belegt, völlig klar. „Liebe ist nichts anderes als…“ oder „Liebe bedeutet…“ sind die Formulierungen, die er nutzt, oft ohne Fußnoten.

„Moral kommt nicht aus abstrakten Begriffen. Sie entwickelt sich aus der Fähigkeit, emphatisch auf Schmerz und Leid im anderen zu reagieren.“ (S. 235)

Und dafür greift er nicht nur auf die Erkenntnisse aus der Therapie eigener Patient:innen zurück, sondern führt über viele Seiten hinweg Zitate aus dem 1965 veröffentlichten Theatertext „Alle Reichtümer der Welt“ von Eugene O‘Neill an und beginnt mit der Psychoanalyse von zwei Hauptcharakteren, als wären deren Personen und Verhaltensmuster nicht völlig frei vom Autor erfunden. Das überzeugt mich wenig. Viel besser hingegen sind seine Exkursionen in die Biographien berühmter Persönlichkeiten wie Lyndon B. Johnson (welcher im übrigen ein schrecklicher Mensch gewesen sein muss) oder Margaret Thatcher (die ebenfalls schlecht wegkommt).

„Menschen die ihr Lebensgefühl aus Unterdrücken, Besitzen und Herrschen beziehen, bestimmen die Geschichte.“ (S. 16)

Wie können wir nun nach Gruen die Autoritätshörigkeit überwinden? Wir müssen bessere Eltern werden, die Individualität unserer Kinder anerkennen und sie bedingungsloser lieben. Wir müssen die männliche Welt zu einer Welt für alle machen, damit Mütter sich selbst verwirklichen können und nicht für die Kompensation auf ihre Söhne angewiesen sind. Und wir müssen aufhören, falschen Göttern hinterherzulaufen; nicht mehr vergeblich nach ihrer Liebe gieren und sie dabei mit unserer Liebe bedenken. Stattdessen sollten wir akzeptieren, dass diese Menschen nicht zu retten sind.

Ich würde diesem Buch gerne fünf Sterne geben können, aber über weite Strecken war es schwer zu lesen und ungenügend hergeleitet - so landet es bei drei. Es ist sehr lesenswert, Leser:innen sollten aber bei den Aussagen kritisch bleiben.

[Uğur · Rating 5 out of 5]

The book of leaning on the personality structures of the past, present, and future adult members of these structures is based on the love that is the work of childhood and the adult cut the tricky part is that both the written and are not even aware of the problematic structure of society and the individual in the eyes of the world the way to create a happy and peaceful love-justice, consciousness-a way of life on the axis of liberty, however, describes that can be improved.

Gruen's works are really of too much quality and he has created books whose every line should be read carefully in terms of content. When the meaning of each story in life is so important, I can say that this work is the exact equivalent of the promise that if we want to change the world, we must change ourselves first.

The fact that people who have risen above lovelessness with the majority of their childhood period start harming nature, animals, their spouse, themselves, in short, everything is nothing more than a repetition of this lovelessness. At this point, Gruen touches on the reflection of the issue of lovelessness in social life as well as its reflection in political life and defines ideas such as nationalism and fascism as ideologies that can only arise in this environment of lovelessness.

Depending on the nature by staying connected to him will be destroyed as a people are still revived in an environment that they perceive when things are so limited, this nervousness (The Shallows) in order to develop a more accurate perspective and break through their shell, in the living area has created the idols (in the book he has likened to false gods Gruen) by taking its own characteristic structure and their behavior is becoming a role model for seeing that in the wrong way and accepting the value of tells. The book is a very, very full work in every aspect. Be sure to read.

[Peren · Rating 4 out of 5]

"Kendilerini çok erken inkar etmiş olanların, kendiliklerini anne-babalarının ancak bir başarı karşılığında verdiği "sevgi"si üzerinde gelişenlerin durumu nedir? Bu tür sevginin, kendi varlığına gösterilen sevgiyle ilgisi yoktur; bu insan ne kendi, ne de başkalarının sevincini ve acısını yaşayabilir. Sevgi, insanın "iyi" bir sahne, "iyi" bir oyunculuk, yani başarılı bir uygulama amacıyla katıldığı bir oyuna dönüşür."
Arno Gruen gerçek sevgiden kaçışı ve yarattığımız sahte tanrıları anlatmış bu kitabında. Anne-baba sevgisinin eksikliği ve yetersizliğiyle yüzleştiğimizde ortaya çıkacak acıdan kaçmak için insanın kendinden nasıl vazgeçtiğini, nasıl çaresizce sahte tanrı arayışına girdiğini, başka bir insan, toplum, millet ve diktatörle bütünleşerek var olmaya çalıştığına açıklamaya çalışmış.
"Kendi acımızla uzlaşamıyor, bu yüzden kendimizi zayıf ve aşağı hissediyor, böylece bizi bu yükten kurtaracak bir mesih arıyoruz."

[Liam · Rating 5 out of 5]

From how I perceive Falsche Götter looks at submission to authoritarian figures with destructive intent - he argues that one’s upbringing that results in the alienation from true self is the culprit of deification of such dangerous models. It often begins in childhood when children learn to identify or deify authoritative figures to avoid the fear of lovelessness. he argues for the need of confronting lovelessness, guilt, hatred, ego to exist with an open mind. Fitting in today’s culture.

[As_Above_So_Belovv · Rating 5 out of 5]

Eines der besten Bücher, die ich jemals lesen durfte!

[Arda ÖS · Rating 3 out of 5]

Kendiliğindelik, kavramı ile ilgili, çok küçük bir çıkış noktasından vardığı ilgi çekici sonuçlara şahit olmak gerçekten şaşırtıcı ve etkileyiciydi.

[Maxi Ewer · Rating 3 out of 5]

3,5/5