Zijn moeder begrijpt hem niet, zijn leraren doen moeilijk en op een dag staat zelfs de politie voor de deur. De twaalfjarige Amsterdamse Amir, zoon van een Nederlandse moeder en een verdwenen Afghaanse vluchteling, drijft iedereen tot wanhoop. Zijn moeder is zelfs bang dat hij radicaliseert. Van school moet Amir opschrijven hoe hij over zichzelf en de mensen om hem heen denkt. Dat verslag sleept ons mee in de spannende zoektocht naar zijn vader.
Amir is het hartveroverende verhaal van een gewone jongen die zijn vader mist.
Je leest dit boek vanuit het perspectief van een 13-jarige jongen (Amir/Aroon) en dat vond ik niet altijd geloofwaardig. Het kwam soms wat gekunsteld en geforceerd over.
Wel aardig, Amir is op zoek naar zijn vader Sja en als hij hem bijna gevonden heeft, lees je drie verschillende ontknopingen.
Het boek heeft een open einde, dat vond ik dan wel weer realistisch.
Amir Geschreven door Rein van der Wiel Het verhaal gaat over Amir die zijn vader wilt zoeken. Zijn vader hij heet Sja hij was een vluchteling uit Afghanistan. Toen Amir klein was is Sja weer weg gegaan en heeft de moeder van Amir en Amir achtergelaten omdat hij eigenlijk niet mocht trouwen met iemand die niet gelovig was. Amir heeft hem nooit gekend en wanneer hij 12 was vind hij een boek van Sja en wilt hij meer over hem weten, maar zijn moeder wilt niet veel vertellen. Dus hij gaat het zelf uitzoeken. Hij woont in Amsterdam en daar speelt het verhaal ook het af vooral bij Anna en bij Amir zelf thuis want daar is hij het meest. Het speelt zich niet heel lang gelden af, omdat het in het boek ook jaartalen worden genoemd. En ze hadden het over dat Trump al president is en dat ie niet heel lang gelden gebeurd. In het boek komt de moeder van Amir, Sja (de vader), Anna en Amir voor. Soms word Amir Aaron genoemd omdat dat eigenlijk zijn echte naam is maar hij wou een naam die uit Afghanistan komt omdat zijn vader uit Afghanistan komt dus hij heeft zijn naam veranderd. Anne is oude vrouw die later in het boek voor komt Amir doet bij haar zijn onderzoek omdat zij niet zeurt net aks zijn moeder. Zij kende Sja ook want hij heeft bij haar in de flat gewoond. Mijn favoriete personage is Amir omdat hij goed voor zich zelf kan opkomen en dingen niet snel eng vind. Het is geschreven in een ik-perspectief. Omdat je in het ver heel veel ziet dat Amir “ik” zegt als die iets verteld. Ik vond de schrijfstijl niet heel fijn omdat er veel dingen tussen haakjes geschreven werd en ik vond dat soms verwarrend. Het verhaal was best avontuurlijk omdat hij een soort van avontuur had. Een paar leuke stukjes vond ik de brief op bladzijde 179/181 ik vind dat teen mooi stukje omdat hij eindelijk iets te horen krijg van zijn vader. En bladzijde 87 ik vond een grappig stukje omdat hij heel rustig en chil bij de politie deed. Ik vind het boek niet heel leuk omdat het best verwarrend kan zijn. Niet een aanrader dus. Dagmar Mennuti
Helaas viel dit boek enorm tegen. De schrijfstijl is verschrikkelijk. Er is gepoogd om te schrijven vanuit het perspectief van een tiener, maar het is mijns inziens volledig mislukt. Onrealistisch, kinderachtig en soms juist te volwassen. Ook het verhaal boeide mij helemaal niet, terwijl de kaft mij wel aansprak. Geen aanrader!
Nog nooit zo'n slechte boek gelezen. Amir's personaliteit irriteerde mij al vanaf het begin, maar de einde... Verder een verwarrend verhaal en het schrijver begrijpt niet hoe een twaalfjarig kind het wereld ziet. Zeker niet aan te raden dit boek, het liefst zou ik een nul ster willen geven