Baur en Bindschädler, twee oude mannen, vrienden uit hun tijd in het leger, maken hun vaste wandeling naar de rand van de stad. Baur praat aan één stuk door - heen en weer laverend tussen verleden en heden, oppervlakkige observaties en diepe inzichten - terwijl Bindschädler, even onthecht, luistert, observeert, nadenkt.
Dodeneiland is een meanderende meditatie over sterfelijkheid, en een zachtaardige aanvulling op het werk van zijn tijdgenoten Samuel Beckett en Thomas Bernhard - om nog maar te zwijgen van Gerhard Meiers landgenoot Robert Walser.
De roman geeft een eenvoudige wandeling langs een rivier de status van een metafysisch onderzoek, waarbij Baurs en Bindschädlers woorden en gedachten om elkaar heen draaien en samenkomen tot het bijna onmogelijk is de een van de ander te onderscheiden.
Een fantastische woorden en gedachten stroom met en door elkaar vervlochten van 2 oude heren op hun wandeling door heden en verleden vol met schilderijen ( die ik dan even wilde opzoeken) muziek, poëzie maar ook zelfs een boeddhistische / taoïstische gedachten goed van levenscirkels van worst naar mest 😄 en Humor. Ik ga dit zeker nog eens lezen, als ik een lange treinreis maak. Het is eigenlijk wel een boek wat je in een keer moet uitlezen.
Een lange wandeling van twee oude mannen, Bauer en Bindschädler, waarbij de ene ratelt over de natuur, de vergankelijheid, de geschiedenis van de streek en zijn familie en de andere luistert en nadenkt. Veel aandacht voor natuurbeschrijvingen en herhaling. Voor fans van Robert Walser ("De Wandeling") en Thomas Bernhard ("Oude Meesters"). 4.25/5